หลินอวี่เวยไม่ได้วางมันลง และไม่ได้ส่งต่อให้ใคร เธอแค่สะพายกระเป๋าไว้ด้านหน้า แล้วใช้มือป้องหัวของเจ้าตัวเล็กไว้ ให้มันได้เห็นทางข้างหน้า
ในป่าทึบไม่มียักษ์ พวกยักษ์ใหญ่ที่เกรี้ยวกราดอยู่ตามซากปรักหักพังในเมือง ที่นี่ไม่มีให้เห็นแม้แต่ตัวเดียว แต่สัตว์ประหลาดชนิดอื่นเริ่มปรากฏตัวขึ้น
ก็อบลินกระโดดลงมาจากเรือนยอดไม้ รูปร่างพวกมันใหญ่กว่ารุ่นที่ซูมู่เคยเจอในเมืองเหอผิงอยู่รอบหนึ่ง ผิวหนังไม่ใช่สีเขียวธรรมดา แต่เป็นสีเขียวหม่นเข้มเหมือนมอสส์
พวกมันถือขวานหินกับกระบองไม้ แกว่งตัวลงมาจากกิ่งไม้ ทำตัวเหมือนฝูงลิงที่โหนไปมาระหว่างเรือนยอด มนุษย์วัวพุ่งออกมาจากหลังลำต้น รูปร่างเล็กกว่าพวกข้างนอกหนึ่งไซส์ แต่เร็วกว่า เขาแหลมกว่า นัยน์ตาเป็นสีแดงเข้ม ดั่งถ่านที่ลุกไหม้อยู่ในความมืด
แมวอสูรแทรกตัวอยู่ในพุ่มไม้ ขนสีแดงเข้มวาบผ่านเงาไม้ไป รวดเร็วจนคนส่วนใหญ่มองเห็นแค่เงาเลือนราง
ซอมบี้คลานอยู่ใต้ชั้นใบไม้ร่วง ผิวหนังพวกมันเป็นสีขาวเทา กลมกลืนไปกับสีของลำต้นรอบข้าง ถ้าไม่มองดี ๆ แยกไม่ออกเลย การเคลื่อนไหวของพวกมันเชื่องช้า แต่มีจำนวนมาก กระจายอยู่ทั่วป่าอย่างหนาแน่น เหมือนตัวหมากที่ถูกโยนทิ้งไว้มั่วซั่ว
ตอนเพิ่งเข้าไปในป่าทึบ เลเวลของสัตว์ประหลาดพวกนี้ไม่สูงนัก ส่วนใหญ่ระดับสามสี่ มีระดับห้าปนมาบ้างเป็นครั้งคราว แต่เมื่อหน่วยเคลื่อนพลลึกเข้าไปในป่าทึบ เลเวลของสัตว์ประหลาดก็เริ่มสูงขึ้นเรื่อย ๆ ระดับห้ากลายเป็นเรื่องปกติ ระดับหกก็เห็นได้ไม่ยาก ระดับเจ็ดมีโผล่มาเป็นครั้งคราว