หลายคนเปลี่ยนจากกังขาเป็นดูถูก บ้างส่ายหัว บ้างถอนหายใจ บ้างหัวเราะเยาะอย่างไม่แยแส บ้างจงใจพูดดังให้คนรอบข้างได้ยิน “แค่หลบอยู่หลังผู้หญิง”
“หัวหน้ากองไป๋ดูคนผิดไปแล้ว”
“รูปหล่อแล้วได้อะไร กินแทนข้าวไม่ได้หรอก”
ซูมู่ได้ยินคำพวกนั้น นิ้วเขาแตะทวนยาวเบาๆ แล้วเดินต่อ หยุดต่อ แทงต่อ เขาไม่สนว่าคนพวกนั้นมองเขาอย่างไร สิ่งที่สนใจคือ สิ่งที่กองทัพบอกว่า “อันตรายข้างหลัง” จะปรากฏขึ้นเมื่อไหร่
ในป่าทึบ แสงสว่างหรี่ลงทุกที ไม่ใช่เพราะดวงอาทิตย์ตกดิน แต่เพราะชั้นเรือนยอดหนาขึ้น ใบไม้สีม่วงดำพวกนั้นถักทอเป็นตาข่ายทึบแสงเหนือหัว ปิดกั้นแม้แสงสุดท้าย
มีคนเปิดไฟฉาย มีคนจุดตะเกียงน้ำมัน มีคนหยิบโทรศัพท์มือถือ จุดแสงระยิบระยับในป่า ราวกับฝูงหิ่งห้อยหาทิศทางในความมืด
แต่จุดแสงพวกนั้นกระจัดกระจายเกินไป สลัวเกินไป ในความมืดของป่าทึบ ริบหรี่ราวกับเปลวเทียนกลางสายลม อากาศชื้นขึ้น กลิ่นเหม็นเน่ารุนแรงขึ้น จนคลื่นไส้
ซูมู่ค้นผ้าขนหนูจากกระเป๋า เอาน้ำชุบ ปิดจมูก หลินเสี่ยวเหอและหลินอวี่เวยก็ทำตาม เฉินจวินหยิบหน้ากากจากกระเป๋ามาสวม แต่ผ้าหน้ากากบางเกินไป กันกลิ่นไม่ได้ เขาขมวดคิ้วแล้วถอดออก
ลึกเข้าไปในป่าทึบ มีอะไรบางอย่างเคลื่อนไหว ไม่ใช่มอนสเตอร์ ไม่ใช่ลม แต่เป็นเสียงที่ยิ่งใหญ่กว่า หนักแน่นกว่า ราวกับมีอะไรสักอย่างเคลื่อนผ่านป่า เสียงกิ่งไม้หัก เสียงต้นไม้ถูกเบียดออก และเสียงทุ้มต่ำคล้ายลมหายใจของบางสิ่ง