หมีสีเทาตัวนั้นสะดุ้งเงยหน้าขึ้นทันทีที่คลื่นเสริมพลังสัมผัสร่าง ราวกับสัมผัสได้ถึงบางสิ่งที่แตกต่างออกไป
การเคลื่อนไหวของมันชะงักไปชั่วจังหวะ ก่อนแววตาที่เคยเลื่อนลอยจะกลับมารวมศูนย์อีกครั้ง คล้ายพบหลักยึดเหนี่ยวใหม่ท่ามกลางลมหายใจ
จากนั้นซูมู่ก็ยกมือซ้ายขึ้น กางนิ้วทั้งห้า แล้วสะบัดไปทางฝูงสิ่งพิศวงที่หนาแน่นที่สุดอย่างแรง
ห้วงอากาศตรงหน้าเขาปริแตกในชั่วพริบตา
รอยแยกสีหม่นสายหนึ่งแผ่ออกจากฝ่ามือของเขาไปทั้งสองด้าน ขอบรอยแยกพลิ้วไหวด้วยลวดลายแสงสีทองจาง ๆ ราวกับประตูยักษ์ที่กำลังถูกผลักเปิดจากด้านใน
เมื่อรอยแยกเปิดออกจนสุด มันกลับไม่หยุดนิ่ง หากขยายกว้าง ฉีกขาด และพลุ่งพล่านต่อไป ก่อนเงาร่างจำนวนมหาศาลจะทะลักออกมาจากส่วนลึกของรอยแยก......
เสียงกีบม้ากระทบอากาศดังสนั่นขึ้นพร้อมกับการปรากฏตัวของพวกมัน ราวกับฟ้าร้องอื้ออึงที่ถูกอัดแน่นมานาน ในที่สุดก็พบช่องทางระเบิดออกมา
เงาร่างเหล่านั้นเคลื่อนที่เร็วกว่าที่ซูมู่คาดไว้ พวกมันทะลักออกจากรอยแยกพร้อมท่าทางพุ่งจู่โจมอยู่แล้ว รูปร่างของม้าศึกแต่ละตัวพร่าเลือนและหนักอึ้ง ราวกับเงาที่ถูกฉีกออกมาจากภาพวาดโบราณ แล้วบังคับฉายลงบนสนามรบแห่งความจริงนี้
ทุกครั้งที่กีบม้ากระทบพื้น จะทิ้งร่องแสงไว้ในอากาศชั่วขณะ ร่องแสงเหล่านั้นเชื่อมต่อกันเป็นผืน แผ่เป็นแนวแสงหนาแน่นทอดยาวไปข้างหน้าไม่รู้จบ ท่ามกลางหมอกยามค่ำคืน ทันทีที่ทหารม้าแถวแรกปะทะฝูงสิ่งพิศวง แนวปะทะก็ราวกับถูกคมดาบล่องหนฟันผ่าออกในแนวขวาง......