ผู้มีอาชีพเหล่านั้นไม่ได้เข้าไปเอากล่อง หลังจระเข้ยักษ์ล้มลง พวกเขาก็ทรุดคุกเข่าราวกับถูกดึงเรี่ยวแรงที่ค้ำจุนร่างกายไปจนหมด สภาพร่างกายเหี่ยวแห้งลงให้เห็นอย่างชัดเจน ผิวหนังแนบติดกับโครงกระดูก ราวกับความชุ่มชื้นและแก่นสารในร่างถูกสูบออกจนหมดสิ้น พวกเขาค้างอยู่ในท่าคุกเข่าไม่ขยับ มีเพียงบางคนที่ยังสั่นเล็กน้อย
“ยาที่ใช้ลมปราณโลหิตจนหมดเพื่อเพิ่มพละกำลังงั้นเหรอ? องค์กรพีระมิดทองนี่...ทำทุกอย่างเพื่อให้บรรลุเป้าหมายจริง ๆ”
ตั้งแต่เริ่มจากขายหมีสีเทาเพื่อล่อความสนใจ ไปจนถึงการใช้ลมปราณโลหิตของคนกว่าร้อยคนจนหมดเกลี้ยงเพื่อจัดการจระเข้ยักษ์
ซูมู่ส่ายหน้า เลื่อนสายตาออกจากเหล่าผู้มีอาชีพ แล้วหันกลับไปมองกล่องใบนั้น
เขาไม่สนใจหมีสีเทาที่กำลังร่อแร่ตรงนั้น แต่เร่งมุ่งหน้าไปยังบ่อจระเข้
กลุ่มอำนาจอื่นอีกหลายกลุ่มที่ซุ่มอยู่ไกลออกไปก็มองเห็นกล่องใบนั้นเช่นกัน แต่ไม่มีใครขยับ
อุปกรณ์ตรวจจับของพวกเขายังคงแสดงคลื่นพลังงานที่หลงเหลืออยู่หลังจระเข้ยักษ์ตาย ขณะเดียวกัน รอยแยกที่เพิ่งถูกสิ่งพิศวงฉีกทึ้งยังปิดไม่สนิท ไอหมอกสีม่วงคล้ำยังคงพลุ่งพล่านช้า ๆ อยู่ตามขอบรอยแยก ราวกับสิ่งพิศวงตัวใหม่อาจทะลักออกมาได้ทุกเมื่อ
ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อเห็นฝีมือของซูมู่เมื่อครู่ พวกเขาก็รู้ดีว่าไม่มีทางแย่งชิงอะไรได้เลย
.......
ในเวลานี้ ณ จุดสังเกตการณ์ลับซึ่งอยู่ห่างจากสวนสัตว์ออกไปอีก