จากนั้นเธอก็เห็นพวกสิ่งพิศวงที่กำลังโจมตีหมีสีเทาหยุดชะงักลงกะทันหัน ราวกับสัมผัสได้ว่ามีบางสิ่งกำลังเข้าใกล้
เงาร่างหนึ่งก้าวออกมาจากซากปรักหักพังบริเวณชายขอบสวนสัตว์ ทุกย่างก้าวเหยียบลงระหว่างเศษหินกับกิ่งไม้หัก ทว่าฝีเท้ากลับรวดเร็ว ไม่มีจังหวะหยุดที่สูญเปล่าแม้แต่น้อย
ซูมู่มาถึงบริเวณรอบนอกของสวนสัตว์แล้ว เขากำลังมุ่งหน้าไปยังบ่อจระเข้ด้วยความเร็วสูง
ทวนยาวของเขายังไม่ได้ชักออกจากฝัก แต่ฝีเท้าที่เหยียบอากาศบ่งบอกว่าเขาพร้อมเข้าสู่การต่อสู้ได้ทุกเมื่อ
หลินอวี่เวยมองเงาร่างที่ใกล้เข้ามาทุกที แล้วเก็บข้อความ “อย่ามาเลย” ที่เดิมทีเตรียมจะส่งกลับไป เธอวางอุปกรณ์สื่อสารลง ก่อนหันกลับไปมองสนามรบอีกครั้ง
ซูมู่ยังอยู่ห่างจากสนามรบราว 1 กิโลเมตร ขณะที่การต่อสู้ชุลมุนกำลังลุกลามลึกเข้าไปเรื่อย ๆ
แนวปะทะระหว่างพวกสิ่งพิศวงกับผู้มีอาชีพผลัดกันรุกผลัดกันถอยอยู่รอบจระเข้ยักษ์ หมีสีเทายังคงกัดสัตว์มหึมาตัวนั้นไว้แน่นไม่ยอมปล่อย พื้นที่ทั่วทั้งสวนสัตว์สั่นไหวอย่างต่อเนื่องและไม่สม่ำเสมอ ราวกับกำลังสูญเสียฐานที่มั่นอันมั่นคงไปทีละน้อยท่ามกลางการต่อสู้ครั้งนี้
«มีพวกสิ่งพิศวงซุ่มโจมตีจริงด้วย ส่วนคนจากองค์กรพีระมิดทองก็มีวิธีรับมือ เพียงแต่ว่า.......»
ซูมู่สังหารสิ่งพิศวงตัวหนึ่งอย่างง่ายดาย สีหน้าเผยความประหลาดใจเล็กน้อย
เขาคาดไว้แล้วว่าพวกสิ่งพิศวงจะซุ่มโจมตี เพราะจากการบุกเมืองครั้งก่อนก็เห็นได้ว่าพวกมันมีระเบียบและสติปัญญา