ซูมู่คิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนถามต่อว่า “เรื่องที่นายจะออกจากเส้นเคเบิล 7586 มีความคืบหน้าหรือยัง?”
อีกฝ่ายเงียบไปหลายวินาที ก่อนตอบกลับว่า “ยังหาอยู่ ตอนนี้ติดต่อคนที่น่าจะมีของคล้ายกันได้หลายคนแล้ว แต่ไม่ก็เรียกราคาสูงเกินไป ไม่ก็ยังไม่ได้ของมา พวกเรามีกันห้าสิบกว่าคน ทรัพยากรที่รวบรวมได้มีจำกัด แต่ก็ยังพยายามหาทางกันอยู่ น่าจะใกล้แล้ว”
“ได้” ซูมู่พิมพ์ตอบ “หาเจอแล้วก็เข้ากิลด์ได้เลย ชื่อกิลด์คือ ‘รองเท้าแตะ’ ทางนี้ฉันก็จะคอยสังเกตให้”
คราวนี้อีกฝ่ายเงียบไปนานกว่าเดิม
ผ่านไปพักใหญ่ ข้อความของจางอวี่ถึงเด้งขึ้นมา สั้นกว่าข้อความก่อนหน้าทั้งหมด “ขอบใจนะ ขอบใจจริง ๆ”
ซูมู่สัมผัสได้ถึงน้ำหนักที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังตัวอักษรเหล่านั้น
สำหรับเขา การรับคนห้าสิบกว่าคนเข้ากิลด์เป็นแค่เรื่องปลายนิ้ว
แต่สำหรับจางอวี่และคนอื่น ๆ พวกเขาถูกกีดกันอยู่บนเส้นเคเบิล 7586 มานาน แถมยังพยายามหาทางออกมาตลอด ตอนนี้ในที่สุดก็มีคนยอมรับพวกเขาแล้ว
“ไม่เป็นไร” ซูมู่ตอบสองคำสุดท้ายเสร็จก็ปิดเครื่องมือสื่อสาร
เขาหยิบแผ่นป้ายเหล็กขึ้นมา พลิกดูด้านหลัง
ด้านหลังไม่มีอะไรสลักไว้ แต่ตรงขอบมีรอยเว้าโค้งตื้น ๆ อยู่รอยหนึ่ง คล้ายร่องสำหรับกลไกล็อก แผ่นป้ายเหล็กนี้ไม่สมบูรณ์ มันน่าจะเป็นส่วนหนึ่งของกำแพงเหล็กหรือประตูเหล็กบานใหญ่กว่า