ไฟดับลง ภายในกระเช้าเหลือเพียงแสงเล็ก ๆ หลายจุดบนแผงควบคุมที่กะพริบเงียบงันอยู่ในความมืด
ซูมู่หลับตา เรื่องที่เกิดขึ้นบนเตียงเมื่อคืนยังคงติดอยู่ในความทรงจำ สัมผัส อุณหภูมิ และกลิ่นอายเช่นนั้น เขาเชื่อว่าหลินอวี่เวยเองก็ไม่ลืม เขารอให้เธอพูดอะไรสักอย่าง อย่างน้อยแค่เอ่ยว่า “คืนนี้อย่าเข้ามาใกล้” อะไรทำนองนั้นก็ยังดี
แต่เธอไม่ได้พูดอะไรเลย
เขาได้ยินเพียงเสียงหายใจแผ่วเบาของเธอ ไม่นานก็สม่ำเสมอและยาวขึ้น
ซูมู่ถอนหายใจในใจ จากนั้นเขาก็ค่อย ๆ จมสู่ห้วงนิทราเช่นกัน
ดึกสงัดแล้ว
ด้านนอกกระเช้า ลมทะเลทรายเบากว่าหลายคืนก่อนมาก
สิ่งพิศวงที่บางครั้งพุ่งขึ้นมาจากใต้ดินเพื่อโจมตีด้วยการขว้าง คืนนี้ก็เคลื่อนไหวน้อยกว่าปกติ
บางทีอาจเป็นเพราะสนามพลังป้องกันของกระเช้าระดับหกแข็งแกร่งขึ้น หรือไม่สิ่งเหล่านั้นอาจถูกความเคลื่อนไหวจากที่อื่นดึงดูดไป ไม่ว่าอย่างไร กระเช้าคันนี้ก็แขวนเงียบงันอยู่ท่ามกลางราตรี มีเพียงไหวเอนเบา ๆ ตามแรงลมเป็นครั้งคราว
ภายในกระเช้า พืชหลายต้นอยู่ในตำแหน่งของตัวเองอย่างเงียบสงบ
กิ่งของเถาโมอวิ๋นฟื้นฟูไปแล้วกว่าครึ่ง เถาวัลย์สีแดงเข้มเลื้อยพันอยู่บนชั้นวางข้างแท่นปลูก ลวดลายสีทองตรงปลายกิ่งสว่างวาบแล้วหรี่ลงตามจังหวะหายใจยามค่ำคืน ราวกับไฟหายใจที่มีแสงริบหรี่