ไม่มีแม้แต่คนบาดเจ็บ
หลังแนวป้องกัน บางคนถอนหายใจโล่งอก บางคนเริ่มหัวเราะ บางคนโผล่หัวออกมาจากที่กำบัง มองไปยังป่าทึบแวบหนึ่ง แล้วหดกลับมาตบหน้าอกตัวเอง “ก็ไม่ได้น่ากลัวอะไรนี่นา”
“ทหารพูดซะน่ากลัวนัก ว่าตอนกลางคืนมอนสเตอร์จะแข็งแกร่งขึ้น ก็แค่นี้เอง”
“จริงนะ สู้ตอนกลางวันไม่ได้เลย กลางวันอย่างน้อยก็ยังมียักษ์ กลางคืนก็อบลินซอมบี้พวกนี้ ไม่ต่างอะไรกับของแถม”
เสียงพูดคุยดังมาจากทุกทิศทุกทาง น้ำเสียงเปลี่ยนจากตึงเครียดในตอนแรกเป็นผ่อนคลาย จากผ่อนคลายกลายเป็นได้ใจ
บางคนนับจำนวนศัตรูที่ตนฆ่า บางคนคำนวณว่าวันนี้ได้ค่าประสบการณ์เพิ่มเท่าไร บางคนอวดอุปกรณ์ใหม่ของตน หัวหน้ากิลด์คนหนึ่งยืนข้างกองไฟ ถือมีดสั้นแสงสีเขียวเล่มหนึ่ง ส่องกับแสงไฟ ยิ้มมุมปาก
“มีดเล่มนี้เป็นของสีเขียวนะ ตกเมื่อกี้เอง ขายได้เงินไม่น้อย”
อีกคนต่อความ น้ำเสียงแฝงความย่ามใจว่า “แค่เล่มเดียว” “วันนี้ฉันได้ของสีเขียวสามชิ้น แม้จะเป็นของขาว แต่ปริมาณเยอะก็พอ”
“นายน่ะโชคดี ส่วนฉันวันนี้สู้จนได้มาจริง ๆ”
“พอเถอะ แมวอสูรระดับหกตัวนั้น ถ้าฉันไม่ช่วยบังให้ นายก็โดนข่วนไปแล้ว”
หลายคนผลักไหล่หยอกล้อกันหัวเราะ เฉินจวินนั่งข้างกองไฟ แยกอาหารกับน้ำจัดเรียงให้ดี ขนมปังกรอบอัดซ้อนกันเป็นตั้ง ขวดน้ำแร่เรียงเป็นแถว เขาได้ยินพวกนั้นคุยกัน เงยหน้ามองแวบหนึ่ง แล้วก้มหน้าลง จัดการเสบียงต่อ