ซูมู่พิงลำต้นไม้ หลับตาลง แต่หูยังฟัง จมูกยังดมกลิ่น ผิวกายยังรับรู้การเคลื่อนไหวของสายลม เขาต้องการพักผ่อน แต่ไม่กล้าหลับ
คนพวกนั้นผ่อนคลายได้ หลงระเริงได้ พองขนได้ แต่เขาไม่อาจทำเช่นนั้น เพราะรู้ดีว่าพวกมอนสเตอร์ไม่ได้ถูกตีถอย แต่ถูกอะไรบางอย่างไล่ต้อน หรือไม่ก็ถูกอะไรบางอย่างกลืนกิน ไม่ว่าจะเป็นอะไร สิ่งนั้นย่อมแข็งแกร่งกว่าพวกมอนสเตอร์พวกนี้
เปลวไฟจากกองไฟกระพือวาบ ราวกับตอบรับสายลมที่มองไม่เห็น หลินเสี่ยวเหอเงยหน้ามองซูมู่ ริมฝีปากขยับเหมือนอยากพูดอะไร แต่สุดท้ายก็นิ่งเงียบ
เธอก้มหน้าลับมีดต่อ หลินอวี่เวยกอดลูกเสือดาวลายเงินไว้ รู้สึกได้ว่าสิ่งมีชีวิตเล็กในอ้อมอกเกร็งตัวกะทันหัน หูตั้งชัน หางหนีบแน่น ส่งเสียงขู่ต่ำๆ คล้ายคำเตือน เธอมองตามสายตาของมันไป ไม่เห็นอะไรเลย มีแต่ความมืด
ลมยามค่ำคืนหยุดนิ่ง
เสียงแมลงเงียบกริบ ป่าทึบทั้งผืนราวกับถูกกดปุ่มหยุดชั่วคราว เสียงทั้งหมดหายวับไปในพริบตาเดียว เหลือเพียงเปลวไฟที่เต้นระริกส่งเสียงประทัด
แล้วพื้นดินก็เคลื่อนไหวอีกครั้ง ครั้งนี้รุนแรงกว่าครั้งก่อนอย่างชัดเจน ไม่ใช่ 'มีอะไรบางอย่างเคลื่อนตัวอยู่ใต้ดิน' แต่เป็น 'มีอะไรบางอย่างกำลังจะทะลุออกมาจากใต้ดิน' ซูมู่ลืมตาขึ้น
.......
กลางดึก พักเพียงชั่วครู่ แต่คนส่วนใหญ่ตกอยู่ในภวังค์หลับตื้นแล้ว