ซูมู่ลุกขึ้นนั่งบนเตียง มองตัวเลขบนหน้าต่างระบบ แล้วนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง
จ่ายไปหนึ่งแสน ได้ความสบายเพิ่ม 10 แต้ม ส่วนโถส้วมราคาหนึ่งหมื่นเพิ่มให้ 1 แต้ม
รวมแล้วจ่ายไปสิบเอ็ดหมื่น ถึงได้ความสบายมา 21 แต้ม
ตอนนี้โบนัสความแข็งแกร่งของสิ่งปลูกสร้าง ความทนทาน และประสิทธิภาพการผลิตอยู่ที่ 21%
ตัวเลขนี้ดีกว่าเมื่อก่อนมากแล้ว อย่างไรเสียเขาก็จ่ายเหรียญโลกไปสิบเอ็ดหมื่น ส่วนโบนัส 21 แต้มก็หมายความว่าคุณสมบัติของสิ่งปลูกสร้างทุกอย่างเพิ่มขึ้นอีกกว่า 20%
แต่เขาก็ยังรู้สึกว่ายังไม่พอ
“ความสบายยังเพิ่มได้อีก” เขาครุ่นคิด “แต่...”
แต่ก่อนหน้านี้เขาไม่เคยศึกษาเรื่องพวกนี้เลย
สภาพความเป็นอยู่ของเขาในโลกจริงมีเพียงสี่คำ: ขอแค่ไม่อดตายก็พอ
ไม่ว่าจะอุณหภูมิน้ำ ที่นอน ความนุ่มแข็งของโซฟา หรืออุณหภูมิสีของแสงไฟ เขาไม่รู้เรื่องสักอย่าง
“ค่อย ๆ ทำไปทีละขั้นแล้วกัน” เขาถอนหายใจ วางเรื่องนี้ไว้ก่อน
แต่ปัญหาก็ตามมา
เตียงหลังนี้กับโถส้วมนั่น รวมถึงแท่นปลูก ชั้นอาวุธ หีบเสบียง และแผงควบคุมที่มีอยู่เดิม ทำให้พื้นที่ 64 ลูกบาศก์เมตรซึ่งแต่ก่อนยังดูกว้างขวาง ตอนนี้คับแคบลงอย่างเห็นได้ชัด
เขายืนอยู่กลางกระเช้า มองซ้ายมองขวา รู้สึกราวกับอยู่ในห้องแคบ ๆ ที่ยัดเฟอร์นิเจอร์ไว้เต็มไปหมด ตอนเพิ่งเข้ามายังเดินเป็นเส้นตรงได้ แต่ตอนนี้ต้องเบี่ยงตัวหลบ
ซูมู่กำลังคิดว่าจะจัดข้าวของใหม่อย่างไรดี แต่แล้วก็ล้มเลิกไปทันที งานนี้ใหญ่เกินไป รอให้กระเช้าอัปเกรดและพื้นที่ขยายใหญ่ขึ้นก่อนค่อยว่ากันยังจะดีกว่า