ซูมู่นิ่งเงียบไปหลายวินาที คิ้วค่อย ๆ หรี่ลง
สิ่งที่เขากังวลที่สุด ก็ยังเกิดขึ้นจนได้
ตั้งแต่วันแรกที่ก้าวเข้ามาในโลกนี้ เขาก็รู้ว่าเรื่องแบบนี้จะต้องเกิดไม่ช้าก็เร็ว
มนุษย์ไม่อาจทนต่อการทดสอบได้ โดยเฉพาะในสภาพแวดล้อมที่ขาดแคลนทรัพยากรและไร้กฎเกณฑ์ใด ๆ ควบคุม ผู้แข็งแกร่งอยู่รอด ผู้เหมาะสมที่สุดคือผู้อยู่รอด นี่คือสัญชาตญาณที่ฝังอยู่ในยีน
เพียงแค่ไม่คิดว่ามันจะมาเร็วขนาดนี้
นี่เพิ่งวันที่สามเอง
คนส่วนใหญ่ยังคงดิ้นรนเพื่ออาหารสักคำ แต่นี่กลับมีคนเริ่มฆ่ากันแล้ว
ซูมู่ยืนอยู่ข้างศพ นิ่งเงียบอยู่นาน
เขานึกถึงคนในแชนแนลที่ยังกำลังพูดคุยเรื่องจัดทีม แบ่งปันค่าประสบการณ์ แลกเปลี่ยนสิ่งของกันอยู่ พวกเขาคงยังไม่รู้ว่า ณ มุมหนึ่งของเส้นเคเบิลนี้ มีคนหันปากกระบอกปืนเล็งใส่พวกเดียวกันแล้ว
ซูมู่ส่ายหัว คิดไปก็ไร้ประโยชน์
ตอนนี้สิ่งสำคัญที่สุดคือการเอาชีวิตรอด แข็งแกร่งขึ้น หากมีพลังมากพอ ไม่ว่าคนอื่นจะคิดอย่างไรก็ไม่สำคัญ
ซูมู่มองศพทั้งห้าเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะหมุนตัวเดินจากไป
เขาเร่งฝีเท้า เดินต่อไปข้างหน้า
แต่ความระแวดระวังยกระดับขึ้นกว่าก่อนหน้า...... สายตากวาดมองรอบทิศตลอดเวลา หูคอยจับทุกเสียงผิดปกติ ปืนไม่ได้เก็บคืน ถือไว้ในมือตลอด