บนดาดฟ้า หญิงสาวคนนั้นยังคงยืนอยู่ตรงนั้น มองไปทางที่ซูมู่หายตัวไป ไม่ไหวติงเป็นเวลานาน
เธอชื่อหลินเสี่ยวเหอ ผู้รอดชีวิตจากเส้นเคเบิลใกล้มหาวิทยาลัยถ่านอัสดง วันนี้เพิ่งจะอายุครบยี่สิบปี พรสวรรค์ของเธอคือ “ปีกเหิน”...... สามารถกางปีกโปร่งใสคู่หนึ่งออกมาในช่วงเวลาสั้นๆ แล้วร่อนไปในอากาศได้ระยะหนึ่ง
เธอไม่เคยคิดเลยว่าพลังต่อสู้ของคนคนหนึ่งจะไปถึงระดับนี้ได้
กระสุนพวกนั้นยิงใส่ตัวหมูป่าแค่ทำให้คันๆ เธอเห็นกับตา แต่ผู้ชายคนนั้นกระโดดลงจากตึก ใช้ทวนเล่มเดียว สี่วินาที ก็ทุบมอนสเตอร์ระดับเจ็ดตัวนั้นตายคาที่
ไม่ใช่ฆ่า แต่เป็นการทุบตี เป็นการบดขยี้แบบไร้ข้อกังขา ทำให้หนังศีรษะชาไปหมด
หลินเสี่ยวเหอก้มหน้ามองมือตัวเองที่ยังสั่นเทา
เธอนึกถึงปฏิกิริยาของ “เพื่อนร่วมทีม” เมื่อครู่ หลังจากเธอล่อมอนสเตอร์ออกไปแล้ว หกคนนั้นก็วิ่งออกมาจากด้านข้างของอาคารเก่า เธอเห็นพวกเขา... พวกเขาหยุดอยู่ใต้ตึก มีคนเงยหน้ามองเธอหนึ่งครั้ง แล้วก็ถูกคนข้างๆ ดึงตัวออกไป
ไม่มีใครหันกลับมา ไม่มีใครพูดว่า “เราไปรับเธอกันเถอะ” ไม่มีใครเอ่ยถึง “แผนที่ตกลงกันไว้”
พวกเขาหนีไป
ทิ้งเธอไว้ที่นี่คนเดียว
เล็บของหลินเสี่ยวเหอจิกเข้าไปในฝ่ามือ กดจนเกิดรอยเลือด