【กดที่นี่เพื่อรับรางวัลลงชื่อเข้าใช้: วงแหวนแห่งความมืด 1 วง】
เมื่อเผชิญหน้ากับคำถามของไซกอร์ก เสียงของมันทำเอาหูเซี่ยหยางอื้ออึง เขาถอยหลังไปครึ่งก้าว «อารมณ์ร้อนใช่เล่นเลยนะ»
ไซกอร์กก้มหน้าลง ดวงตาสัตว์เรียวยาวคู่นั้นจ้องเขาเขม็ง แม้ตอนนี้ทั้งสองจะมีพันธสัญญาต่อกัน แต่แรงกดดันน่าสะพรึงจากสัตว์ร้ายบรรพกาลก็ยังคงอยู่
«โฮก!» (เรียกฉันออกมาทำไม หรือจะให้มายืนตากลมอยู่ตรงที่บ้า ๆ นี่!)
«พอได้แล้ว เลิกโวยวายสักที» เซี่ยหยางแคะหู «ที่เรียกเธอออกมาคราวนี้มีเรื่องสำคัญ»
«โฮก!» (รีบพูดมา อย่ามากวนเวลานอนของฉัน)
เห็นดังนั้น เซี่ยหยางก็ถูมือไปมาแบบแมลงวัน พร้อมเผยสีหน้าเจ้าเล่ห์ «ฮี่ ๆ เห็นแร่ตรงนี้ไหม? ฉันอยากให้เธอช่วยขุดมันออกมา»
ไซกอร์กชะงักไปอย่างเห็นได้ชัด ก่อนจะแหงนหน้าคำรามลั่นอีกครั้ง จนเศษหินรอบข้างกลิ้งร่วงลงมา
«โฮก ๆ ๆ!» (นี่กล้าใช้ฉันไปขุดแร่เรอะ! ไม่มีทาง!)
«เบาเสียงหน่อยไม่ได้หรือไง ถ้ายังคำรามแบบนี้ต่อ หูฉันได้หนวกแน่»
เซี่ยหยางตะโกนใส่ไซกอร์กพลางปิดหู
พอได้ยินคำพูดของเซี่ยหยาง ไซกอร์กก็หยุดคำรามเสียที แต่รูจมูกกลับพ่นไอร้อนสีแดงเข้มออกมาสองสาย หางฟาดพื้นอย่างแรงจนเกิดร่องลึก แม้จะหยุดส่งเสียงแล้ว แต่ความไม่พอใจในดวงตาคู่นั้นแทบจะล้นออกมา
«ฉันรู้ว่าเธอเป็นจ้าวแห่งยุคบรรพกาล ให้มาขุดแร่มันก็ดูจะ... ใช้ของเกินจำเป็นไปหน่อย» ระหว่างพูด เซี่ยหยางยังยกมือทำท่าจักรวาลปลายนิ้ว «แต่ดูร่างมนุษย์ตัวจิ๋วของฉันตอนนี้สิ จะให้ขุดภูเขาด้วยมือเปล่าต้องทำถึงเมื่อไหร่กัน? ฉันไม่ได้จะให้เธอขุดคนเดียวสักหน่อย เธอยังมีสัตว์ร่างแยกพวกนั้นไม่ใช่เหรอ? ให้พวกมันช่วยกันสิ»
ไซกอร์กเบือนหน้าหนี ไม่ยอมมองเซี่ยหยาง
«โฮก~» (ไม่ทำ)
เห็นท่าทีไม่ยอมอ่อนข้อของไซกอร์ก เซี่ยหยางจึงเปลี่ยนวิธีพูดทันที «เอาแบบนี้ดีไหม?»
«ดาวดวงนี้ไม่มีวี่แววของสิ่งมีชีวิตเลย แปลว่านอกจากเราสองคนก็ไม่มีใครอยู่แล้ว แร่พวกนั้นฝังอยู่ใต้ดิน ถ้าไม่ขุดออกมาก็เป็นแค่ก้อนหิน แต่ถ้าเราขุดมันขึ้นมาก็ไม่เหมือนเดิมแล้ว»
«ลองคิดดูนะ» เซี่ยหยางพูดพลางเอามือข้างหนึ่งเท้าลงบนตัวเธอ «พอขุดขึ้นมาแล้ว เราก็เอาไปขายต่อในตลาดมืดจักรวาล ได้เงินก้อนโตเลยนะ ถึงตอนนั้นฉันจะหาแก่นพลังงานชั้นดีมาให้เธอบำรุงร่างกายด้วย ว่าไง?»
ร่างของไซกอร์กขยับเล็กน้อย แต่ก็ยังไม่หันมามองเขา
เมื่อเห็นว่าไซกอร์กเริ่มหวั่นไหว เซี่ยหยางก็รีบเติมเชื้อไฟอีกแรง
«ถ้าเธอไม่ขุด เราสองคนก็อยู่ถ่วงเวลากันแบบนี้แหละ ฉันมีเวลาเหลือเฟืออยู่แล้ว แต่ลองคิดดูสิ สัตว์ยามะผู้ยิ่งใหญ่ จ้าวแห่งยุคบรรพกาล ดันมานั่งงอนเจ้านายอยู่ในมุมที่ไม่มีใครรู้จักของจักรวาล ถ้าเรื่องนี้แพร่ออกไป ต่อไปเธอจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนในวงการสัตว์ประหลาด?»
คำพูดนี้เหมือนจี้ใจดำบางอย่าง ไซกอร์กค่อย ๆ หันกลับมา ในดวงตาสัตว์มีแววโกรธเคืองที่ดูเหมือนมนุษย์อย่างยิ่ง
«โฮก!» (นี่ขู่ฉันเหรอ!)
«เห็นไหมล่ะ ใจร้อนอีกแล้ว» เซี่ยหยางทำหน้าใสซื่อไร้พิษภัย «แบบนี้จะเรียกว่าขู่ได้ยังไง ฉันพูดเรื่องจริงต่างหาก อีกอย่าง ฉันเป็นผู้ทำพันธสัญญากับเธอ เราสองคนก็ลงเรือลำเดียวกัน ทรัพยากรของฉันก็คือทรัพยากรของเธอ ถ้าฉันแข็งแกร่งขึ้น เธอก็จะแข็งแกร่งขึ้นด้วย»
เซี่ยหยางเว้นจังหวะเล็กน้อย «เธอก็น่าจะรู้สึกได้ใช่ไหมล่ะว่า พลังงานในมิติของเครื่องมือศึกช่วยฟื้นฟูพละกำลังให้เธอได้อย่างรวดเร็ว แต่ก็ยังช้าอยู่ดี ถ้าได้แก่นพลังงานที่ดีกว่านี้ เธอก็จะฟื้นตัวเร็วขึ้น แถมยังค่อย ๆ เพิ่มความแข็งแกร่งได้อีกด้วย»
ไซกอร์กเงียบไปครู่หนึ่ง เสียงครืดคราดดังขึ้นจากลำคอ ในที่สุดมันก็เหมือนตัดสินใจบางอย่างได้ จึงเงยหน้าคำรามออกมาหนึ่งครั้ง
«โฮก» (ครั้งนี้ครั้งเดียวเท่านั้น ฮึ!)
สิ้นเสียงนั้น บ่อกระบี่บนหลังของไซกอร์กก็เปล่งแสงสีแดงคล้ำ ลำแสงกระบี่หลายสายพุ่งขึ้นฟ้า ก่อนแยกตัวและรวมตัวกันกลางอากาศ แล้วตกลงที่เชิงเขาในที่สุด
เมื่อม่านฝุ่นจางลง ก็เห็นสัตว์ประหลาดสองตัวปรากฏอยู่ตรงหน้าเซี่ยหยาง
ตัวทางซ้ายมีลำตัวสีดำสนิท แขนทั้งสองข้างเป็นก้ามยักษ์รูปพลั่ว บนหัวมีเขาใหญ่คล้ายด้วงคีม — เกกูอันดรา
ตัวทางขวามีร่างกำยำกว่า บริเวณอกมีแกนพลังงานสีม่วงอันเป็นเอกลักษณ์ เขาแหลมบนหัวโค้งไปด้านหลัง ทั้งตัวยังปกคลุมด้วยเกราะคล้ายหิน — เกกูกอร์ซา
ทันทีที่สัตว์ประหลาดทั้งสองลงถึงพื้น ฝุ่นก็ฟุ้งกระจายจนเซี่ยหยางสำลักและไอไม่หยุด «แค่ก ๆ ๆ ฉากนี้กาอาคงให้คะแนนเต็มแน่»
ไซกอร์กยืนอยู่ตรงหน้าสัตว์ทั้งสอง ส่งเสียงต่ำ ๆ เตือนให้พวกมันทำตัวดี ๆ
«ในเมื่อมากันครบแล้ว ก็เริ่มแผนกันเลย» ระหว่างพูด เซี่ยหยางหยิบอุปกรณ์ฉายภาพเสมือนจริงออกมา แสดงแผนผังสามมิติของสายแร่ทั้งลูก
«เทือกเขาแถบนี้มีสายแร่หลักอยู่ 4 สาย อยู่ตรงนี้ ตรงนี้ ตรงนี้ แล้วก็ตรงนี้ อันดราขุดจากด้านหน้า กอร์ซาขุดจากด้านข้าง ส่วนไซกอร์กคอยเฝ้าอยู่ข้างนอก ป้องกันไม่ให้เหมืองถล่ม ส่วนสายแร่อีกสองสาย ค่อยจัดการหลังจากขุดสองสายนี้เสร็จแล้ว เอาล่ะ เริ่มลงมือได้!»
ไซกอร์กคำรามต่ำ ๆ สั่งให้สัตว์ทั้งสองเริ่มทำงาน
อันดราใช้เท้าขีดไปบนผนังหินเบา ๆ หินเหล่านั้นก็หลุดออกมาอย่างง่ายดาย ประสิทธิภาพสูงจนน่าตกใจ ส่วนกอร์ซาอีกฝั่งก็ไม่ยิ่งหย่อนไปกว่าอันดรา แกนพลังงานสีม่วงตรงอกส่งเสียงหึ่ง ๆ เขาแหลมบนหัวกระแทกชั้นหินไม่หยุด เปิดทางเดินให้กว้างขึ้น
แรงสั่นสะเทือนจากการขุดเหมืองของสัตว์ทั้งสองทำให้เซี่ยหยางแทบยืนไม่อยู่ จู่ ๆ เศษหินก้อนหนึ่งก็ร่วงลงมายังบริเวณที่เขายืน ไซกอร์กสะบัดหางเบา ๆ ปัดเศษหินออกไป
«โฮก~» (ระวัง)
เมื่อเห็นไซกอร์กช่วยปัดเศษหินให้ มุมปากของเซี่ยหยางก็ยกขึ้น เขาพึมพำในใจเงียบ ๆ ว่า: ปากไม่ตรงกับใจชัด ๆ
ไซกอร์กเหมือนจะสัมผัสได้ถึงอะไรบางอย่าง จึงหันมามองเซี่ยหยางแวบหนึ่ง ก่อนจะหันกลับไปตั้งใจดูสัตว์ทั้งสองทำงาน
เซี่ยหยางยิ้ม แต่ไม่ได้พูดอะไร
«จี๊ด——!»
เสียงร้องเร่งร้อนดังขึ้น เป็นเสียงของอันดรา
«เกิดอะไรขึ้น? มีอะไรหรือเปล่า?» เซี่ยหยางลุกพรวด มองอันดราที่วิ่งออกมาจากเหมือง
ไซกอร์กมองอันดราที่ออกมาแล้วส่งเสียงคำรามต่ำ ๆ ราวกับถามว่าเกิดอะไรขึ้น ไม่นานมันก็รู้สาเหตุที่อันดราออกมา
«โฮก ๆ ๆ~» (ข้างในมันเจอโลหะสีเทาเงิน ดูเหมือนยานอวกาศลำหนึ่ง)
«อะไรนะ?» เมื่อได้ยินคำพูดของไซกอร์ก เซี่ยหยางก็ชะงักไปอย่างเห็นได้ชัด แต่ไม่นานเขาก็เหมือนนึกอะไรขึ้นได้ ก่อนจะดีใจจนออกนอกหน้า «รีบพาฉันไปดูเร็ว!»
พูดจบ เซี่ยหยางก็กระโดดขึ้นไปบนไหล่ของไซกอร์ก ส่งสัญญาณให้มันให้อันดรานำทาง
ไซกอร์กเหลือบมองเซี่ยหยางที่ยืนอยู่บนไหล่ของตัวเอง แต่ไม่ได้พูดอะไร จากนั้นก็สั่งให้อันดรานำทางไปยังจุดที่พบโลหะ
ไม่นานนัก หนึ่งคนกับสัตว์สองตัวก็มาถึงสถานที่แห่งนั้น