ฉินเจาซีเห็นเหล่าหญิงสาวที่ริมสระน้ำหันมามองนางอยู่เนือง ๆ
จึงหันกลับไปกล่าวกับนางเจิ้งและเจิ้งเฉินว่า "ท่านแม่ เชิญท่านพาท่านน้าไปพักผ่อนก่อนเถิด ท่านน้าจงนำกำไลข้อมือไปส่งที่เรือนข้า ให้สาวใช้เก็บไว้ในห้องข้าก็พอ รอให้ข้ากำจัดไอชั่วร้ายบนนั้นเสียก่อน แล้วจึงค่อยคืนกำไลข้อมือให้ท่านน้า"
นางเจิ้งตอบว่า "ได้ อาเหวยวางใจเถิด อีกครู่เดียวแม่จะนำกำไลข้อมือของท่านน้าเจ้าไปส่งให้"
ฉินเจาซีพยักหน้า "หากท่านแม่เหนื่อยล้า ก็เชิญไปพักผ่อนด้วย"
จะไปอวยพรวันเกิดให้พวกคนแก่ทำไมกัน
"ได้ ๆ ล้วนแต่ฟังคำของอาเหวยทั้งสิ้น" นางเจิ้งผงกศีรษะอย่างว่องไว
"เช่นนั้นข้าไปก่อนแล้ว" ฉินเจาซีกล่าวพลางเตรียมจะก้าวเท้าออกไป ทันใดนั้นก็ฉุกคิดขึ้นได้ จึงกล่าวกับเจิ้งเฉินว่า "ของขวัญวันเกิดของท่านน้ายังไม่ได้มอบให้ใช่หรือไม่"
นางเจิ้งตอบ "ยังเลย ปกติต้องรอให้แขกเหรื่อมาพร้อมหน้ากันถึงช่วงเที่ยงก่อนเข้าสำรับนั่นแหละคือขั้นตอน"
ฉินเจาซียิ้มอย่างมีเลศนัย กล่าวกับเจิ้งเฉินและนางเจิ้งว่า "เช่นนั้นของขวัญที่เตรียมไว้แต่เดิมก็ไม่ต้องให้แล้ว เชิญท่านแม่กับท่านน้าเก็บไว้เองเถิด ท่านแม่หาสิ่งของไร้ค่าสักชิ้นมามอบเป็นของขวัญวันเกิดก็เพียงพอ"
"ได้ ล้วนแต่ฟังคำของอาเหวย"
เจิ้งเฉินตะลึงงัน
เช่นนี้จะเสียมารยาทเกินไปกระมัง
จะทำให้น้องสาวใช้ชีวิตอยู่ในสกุลฉินต่อไปได้อย่างไร
แม้หลานสาวจะบอกให้เขาสืบดูว่าเรื่องนี้เกี่ยวพันกับสกุลฉินหรือไม่
หากไม่เกี่ยวเล่า เป็นแต่เพียงเข้าใจผิด
หากเป็นเพียงเข้าใจผิด กลับดูแคลนจวนโหวถึงเพียงนี้ น้องสาวในภายภาคหน้าคงต้องลำบากในตระกูลฉินเป็นแน่
ทั้งยังเป็นวันเกิดมารดาสามีของนาง ยังจงใจมอบของที่หยามเกียรติผู้คน
เกรงว่าไท่ฮูหยินฉินคงจะคอยกลั่นแกล้งน้องสาวทุกวัน