เหอเซียงไม่อาจสนใจว่าจู่ๆ นางมีเรี่ยวแรงมหาศาลได้อย่างไร
นางวิ่งพรวดพราดมาถึงหน้าเรือนหลังใหญ่
ด้วยความหวาดกลัวจนลืมกฎเกณฑ์ ไม่ได้ยืนรอให้สาวใช้เข้าไปแจ้งความ
แต่กลับผลีผลามเข้าไปในเรือน ถูกชุนหลิ่ว สาวใช้คนสนิทของฮูหยินผู้เฒ่าที่เฝ้าอยู่ข้างนอกขวางไว้
“เหอเซียง เจ้าวิ่งกระเจิดกระเจิงเช่นนี้ทำไม!” ชุนหลิ่วเอ่ยตำหนิเสียงแผ่ว “อย่ารบกวนนายท่าน”
“พี่ชุนหลิ่ว” เสียงเหอเซียงสั่นระริก
ชุนหลิ่วพินิจดู เห็นเสื้อผ้าของเหอเซียงถูกฉีกขาด และมีรอยเลือด
นางเบิกตากว้าง “เหอเซียง นี่เจ้าเป็นอะไร”
“พี่ชุนหลิ่ว บ่าวขอฮูหยินผู้เฒ่าและพระชายาออกหน้าให้” เสียงเหอเซียงสะอื้น สั่นไปทั้งตัว หวาดกลัวจนสุดขีด “บ่... บ่าวเกือบถูกจูผู้ดูแล...”
ชุนหลิ่วมองเหอเซียงด้วยความเวทนา
“เจ้ารออยู่ก่อน ข้าจะเข้าไปแจ้งฮูหยินสักครู่”
ชุนหลิ่วเข้าเรือน แล้วกลับออกมาโดยเร็ว ใบหน้าเปี่ยมด้วยความเห็นใจ
“เหอเซียง เจ้า... เจ้าบุกรุกเข้ามาในเรือนนายโดยไม่ได้รับอนุญาต สมควรถูกลงโทษ เอาตัวนางไป”
เหอเซียงตะลึงงันอยู่ตรงนั้น
ชั่ววูบนั้น นางได้สติโดยสมบูรณ์
และรู้ชัดแก่ใจว่า เรื่องที่จูวั่นเหลียงก่อกรรมชั่วนั้น ฮูหยินผู้เฒ่าน่าจะทรงทราบดี
แต่ไม่เคยลงโทษจูผู้ดูแลอย่างหนักเลย
ถูกแล้ว นางช่างโง่เขลานัก ฮูหยินผู้เฒ่าจะปกป้องสาวใช้เรือนนอกตัวเล็กๆ อย่างนางได้อย่างไร
สาวใช้เช่นพวกนางก็แค่ชีวิตต่ำต้อย หายไปก็คือหายไป ไม่มีทางทำให้นายท่านสะทกสะท้าน
เหอเซียงคุกเข่าหมดเรี่ยวแรงอยู่กับพื้น ไม่อาจต่อต้าน
ทว่าชั่วอึดใจนั้น มีเสียงหนึ่งในใจบอกนางว่า นางไม่ยินยอม ไม่อยากจำนน ไม่อยากรอตายเช่นนี้