สี่เอ๋อ อิ๋นเอ๋อ และเหมยเซียง สามคนสบตากัน
แม้ไม่รู้ว่าเกิดอันใด ทว่าเมื่อเห็นเหอเซียงลงมือทุบตีผู้คน อาภรณ์ถูกฉีกกระชาก ทั้งยังมีคราบโลหิต เห็นทีจะมีเรื่องร้ายเกิดขึ้น
ทั้งสามครุ่นคิดชั่วครู่ ก็เดินตามไป
ฉินเจาซีพาเหอเซียงมุ่งหน้าไปยังเรือนหลังใหญ่
ประจวบเหมาะกับพบจูวั่นเหลียงเดินออกมาจากเรือนหลังใหญ่พอดี
จูวั่นเหลียงเห็นเหอเซียง สีหน้าบิดเบี้ยวดุร้ายชั่วขณะ ก่อนจะพลันถูกชักนำสายตาไปยังฉินเจาซีที่อยู่ข้าง ๆ
สายตาเขาแนบแน่นไปด้วยความลามกจับจ้องร่างฉินเจาซี
นี่คือคุณหนูรองที่เพิ่งกลับจวนเมื่อวานหรือ? สตรีที่ไปอยู่ในที่เช่นนั้นกลับมิได้ถูกความทุกข์ยากบั่นทอน หน้าตายิ่งงดงามกว่ายามเป็นสาวแรกรุ่นเสียอีก
หากให้ข้าได้...
"มองอะไรนักหนา!" ฉินเจาซีเอ่ยด้วยสีหน้ารังเกียจเดียดฉันท์ "มองอีกทีข้าจะแล่เนื้อเจ้าออกเป็นชิ้น ๆ!"
จูวั่นเหลียงจึงก้มศีรษะลง "บ่าวคารวะคุณหนูรอง คุณหนูรองอย่าได้ฟังเหอเซียงกล่าวเหลวไหล นางผู้นี้ไม่เคารพเจ้านาย บุกรุกเรือนพักของเรือนหลังใหญ่ ฮูหยินใหญ่กำลังจะส่งคนมาจับกุมนาง"
"เหอเซียงมิได้กล่าวสิ่งใดแก่ข้าเลย" ฉินเจาซีหัวเราะเย็น "เช่นนี้เจ้าก็รับสารภาพเองแล้ว"
"บ่าวฟังไม่เข้าใจที่คุณหนูรองกล่าว"
จูวั่นเหลียงมิได้เกรงกลัวฉินเจาซีเลยแม้แต่น้อย นางก็เป็นเพียงคุณหนูรองที่เพิ่งกลับมา
คนที่ถูกจวนโหวทอดทิ้ง
มีสิ่งใดน่าหวั่นเกรง
เขาเป็นคนสนิทของฮูหยินผู้เฒ่า ช่วยฮูหยินผู้เฒ่าหาเงินได้มากมาย ฮูหยินผู้เฒ่าคุ้มครองเขา ย่อมไม่คุ้มครองคุณหนูรองเป็นแน่!
แสงฟ้าสว่างจ้าแล้ว
จวนโหวราวมีชีวิตชีวาขึ้นมา คนใช้ที่ออกไปทำงานในเรือนต่าง ๆ ตั้งแต่เช้าก็มากขึ้น
บ่าวรับใช้ไม่น้อยเดินผ่านที่นี่ เห็นจูผู้ดูแลกำลังเผชิญหน้ากับคุณหนูรอง ก็อดที่จะชะลอฝีเท้าลง มิได้ อยากดูเรื่องสนุก