ในอกของไท่ฮูหยินฉินกระตุกวูบ หรือว่าจะเกี่ยวข้องกับตัวเสนียดนั่นอีกแล้ว นางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า
“ทางฝั่งบุรุษเกิดเรื่องอันใดขึ้น?”
สาวใช้ทำหน้าสลดหม่น “ดูเหมือนว่าคุณหนูรองจะโต้เถียงกับใต้เท้าเฉินขุนนางตรวจการ แล้วยังเรียกมือปราบมาอีกเจ้าค่ะ”
ตัวนางเองก็เบียดเข้าไปไม่ได้ ได้ยินแต่เสียงโหวกเหวกโวยวายอยู่ด้านนอก ให้คุณหนูรองไปเอ่ยปากขอขมาใต้เท้าเฉิน
คุณหนูรองสร้างความไม่พอใจแก่ผู้คน
จึงรีบรุดมาข้างนี้เพื่อกราบเรียน
“เทือกฟ้าดิน!” ไท่ฮูหยินฉินสุดท้ายก็กลั้นไว้ไม่อยู่ ชูมือขึ้นฟ้า น้ำตาสองสายไหลริน “จะบันดาลสายฟ้าฟาดลงมาสังหารตัวเสนียดนี่ได้หรือไม่! นางจะไม่ยอมเลิกราจนกว่าจะพังพินาศสกุลฉินใช่หรือไม่!”
งานวันเกิดของนางนะ!
โจวชื่อเห็นแม่สามีเป็นเช่นนี้ ก็ปวดใจยิ่งนัก
“ท่านแม่ โปรดระงับโทสะด้วย อย่าทรงโกรธจนเสียอนามัย”
ฉินเจาเฉียงระงับโทสะที่ก้นใจ ขบกรามแน่น
“ท่านย่า ไปดูเสียหน่อยเถิด”
ทุกคนจำต้องไปทางฝั่งโต๊ะบุรุษก่อน
ยังมิทันเดินถึง ก็เห็นด้านนอกโถงใหญ่ห้อมล้อมด้วยผู้คน กำลังกระซิบกระซาบสิ่งใดกันอยู่
ถ้อยคำล้วนพูดถึงคุณหนูรองฉินและใต้เท้าเฉิน ยังมีผู้หนึ่งนามหลัวกว่างโหย่ว
ไท่ฮูหยินฉินมิได้ตั้งใจฟังเลยสักนิด เพียงได้ยินชื่อของตัวเสนียดนั่นกับใต้เท้าเฉิน โลหิตในกายก็พลุ่งพล่าน มึนศีรษะ มือสั่น
“หลีกไป!” ไท่ฮูหยินฉินแม้แต่เกียรติยศก็หาได้ใส่ใจไม่ เอ่ยตวาดบรรดาบุตรหลานที่อยู่ตรงหน้า
เหล่าคุณหนูและคุณชายหันกลับมา เห็นเป็นไท่ฮูหยินฉิน จึงรีบหลีกทางให้
ไท่ฮูหยินฉินเห็นสภาพภายในโถงในพริบตา
ใต้เท้าเฉินล้มอยู่กับพื้น กุมอก ตัวเสนียดนั่นยืนอยู่ตรงหน้าใต้เท้าเฉิน ใบหน้าเต็มไปด้วยความลำพอง