นายประตูถอนหายใจโล่งอก เดินกลับมายังหน้าประตูใหญ่ ให้พ่อบ้านสกุลโหยวเข้าไปในจวน แล้วนำทางไปยังเรือนของคุณหนูรอง
ฉินเจาซีกำลังครุ่นคิดอยู่ภายในห้องปรุงยา ว่าโสมป่าต้นที่ตระกูลเจินส่งมาให้ก่อนหน้านี้จะกินอย่างไรดี
ก่อนหน้านี้เอาแต่ยุ่งวุ่นวาย บัดนี้มีเวลาว่างแล้ว นางจึงคิดจะจัดการกับโสมต้นนี้เสีย
กินเองเสียส่วนใหญ่ อีกส่วนน้อยนำเข้าตำรับยา ต้มเป็นยาลูกกลอนบำรุงชีวิตเสริมพลังปราณไว้บ้าง ย่อมกันไว้ดีกว่าแก้
กำลังตรึกตรองอยู่ สี่เอ๋อก็เข้ามารายงาน “นายท่าน สกุลโหยวส่งพ่อบ้านมา บอกว่านำของขอบคุณมาให้นายท่าน”
“ให้เขาเข้ามาเถิด” ฉินเจาซีเดินตามออกมา เห็นพ่อบ้านสกุลโหยวนำเด็กรับใช้ ถือหีบของขวัญเข้ามาในเรือนไม่น้อย ยังได้กลิ่นคาวทะเลของของแห้งทะเลอีกด้วย
พ่อบ้านหวังเห็นฉินเจาซีเข้า ก็ฉีกยิ้มทันที “คารวะคุณหนูรองฉิน นายท่านของบ่าวผู้นี้ให้นำของแห้งทะเลบำรุงกำลังมาให้คุณหนู ล้วนเป็นของบำรุงชั้นดี เหมาะกับคุณหนูรองยิ่งนัก”
ฉินเจาซีมองหีบของขวัญที่ตั้งเป็นกองพะเนิน
สกุลโหยวนี่ส่งของมาให้นางมากมายเพียงใดกัน?
แต่ล้วนเป็นของดีบำรุงกำลัง ตรงกับที่นางต้องการในยามนี้พอดี นางก็ไม่เกรงใจแล้ว
“ฝากขอบคุณภรรยาท่านน้าชายของโหยวและท่านโหยวแทนข้าด้วย ของเหล่านี้ข้ารับไว้แล้ว”
สาวใช้ด้านหลังรับข้าวของไป
พ่อบ้านโหยวทักทายปราศรัยอีกสองสามประโยค จึงนำคนกลับไป
เหล่าสาวใช้เปิดหีบของขวัญดู เตรียมจะดูว่ามีอะไรบ้าง จะเก็บไว้ในครัวหรือในคลัง
พอเปิดออก กลิ่นหอมหวานของของแห้งทะเลก็ตลบอบอวล พร้อมด้วยกลิ่นคาวทะเลจาง ๆ
“ว้าย นายท่าน ของแห้งชิ้นโตเสียจริง! บ่าวไม่เคยเห็นของทะเลชิ้นโตเพียงนี้มาก่อนเลยที่ห้องเครื่องใหญ่” เหอเซียงอุทานด้วยความตกตะลึง