ท่านแม่ลวี่หัวเราะกล่าวว่า “ของสิ่งนี้ฟังชื่อก็ควรรู้ว่าเป็นรสใด อาหารจานนี้กลมกล่อมด้วยกลิ่นเนื้อ มีมันแต่ไม่เลี่ยน เค็มนุ่มละมุนลิ้น แม้แต่พระพุทธองค์ยังมิอาจห้ามใจ ข้าเองก็เคยทำเพียงสองสามครั้งเท่านั้น”
ครั้นสกุลเจิ้งต้อนรับแขกผู้มีเกียรติก็เคยทำมาแล้วสองหน
จนบัดนี้นางเจิ้งยังคงจดจำรสชาตินั้นได้
ครั้งนั้นอาหารทะเลที่ตระเตรียมยังมิสู้ดีเท่าครั้งนี้ อีกทั้งยังมีโสมป่าชั้นดีเช่นนี้ใส่ลงไป เกรงว่าจะบำรุงเกินพอดี
นางเจิ้งว่า “ก็ทำเช่นนี้เถิด”
ให้อาซีได้ลิ้มรสอาหารเลิศรสเช่นนี้บ้าง
ท่านแม่ลวี่รับคำพลางยิ้ม เห็นหอยเชลล์แห้งอีกด้วย
“หอยเชลล์แห้งนี้ข้าจะนำไปแช่น้ำไว้ครู่หนึ่ง ยามอาหารค่ำก็จะได้กิน ข้าจะใช้มันทำโจ๊ก ใช้น้ำซุปไก่เป็นฐาน ใส่แต่หอยเชลล์แห้งกับขิงซอยเล็กน้อยดับคาว เติมเกลือนิดหน่อย รับรองว่าคุณหนูรองจะต้องโปรด”
เหอเซียงผงกศีรษะรัว “เจ้าค่ะ บ่าวจะรีบไปเรียนท่านให้ทราบ”
ท่านแม่ลวี่ว่า “ทำที่เรือนนี้แหละ ทำเสร็จแล้วก็ยกไปให้คุณหนูรอง”
ในครัวของนางมีเครื่องครัวและเครื่องปรุงมากมาย ล้วนเป็นเครื่องปรุงและผักดองที่คิดค้นขึ้นเอง
นางทำกับข้าวกับปลา ชอบใช้เครื่องปรุงและผักดองของตน
“เจ้าค่ะ บ่าวจะรีบไปเรียนท่าน”
เหอเซียงกลับมาเรียนฉินเจาซี ฉินเจาซีดวงตาลุกวาว นางก็เฝ้าคอยเช่นกัน
นางยังไม่เคยลิ้มรสของดีเช่นนี้
ไม่รู้ว่าเป็นรสชาติใด
แต่ว่า ได้กินโจ๊กหอยเชลล์แห้งรองท้องแก้หิวก่อนก็แล้วกัน
ยามค่ำ ฉินเจาซีรออยู่ที่ลานเรือนด้วยความกระวนกระวาย
อิ่งเงาหมอบอยู่ข้างเท้า กระดิกหางเล่นอย่างสบายอารมณ์
เหล่าสาวใช้ต่างก็ไปกินข้าวกันหมดแล้ว
ไม่นาน ฉินเจาซีก็เห็นมารดาและฮุ่ยเจี่ยเอ๋อเดินมาจากประตูฉุยฮวา ข้างหลังยังมีสาวใช้กับแม่นมอีกหลายคน ในมือถือสำรับกับข้าวมา
ยังไม่ทันเข้าใกล้ นางก็ได้กลิ่นหอมสดชื่นโชยมา
ครั้นเหล่าสาวใช้แม่นมจัดสำรับกับข้าววางบนโต๊ะเรียบร้อย
นางเจิ้งยิ้มแย้มตักโจ๊กหอยเชลล์แห้งน้ำซุปไก่ชามหนึ่งส่งให้บุตรี
“อาซีมาเร็ว มาชิมโจ๊กหอยเชลล์แห้งที่ท่านแม่ลวี่ทำให้เจ้า ใช้น้ำซุปไก่เป็นฐาน ทั้งสดทั้งหวาน”
ฉินเจาซีใจร้อนตักชิมทันใด ก็รู้สึกประหลาดใจยิ่ง
รสอูมามิถึงที่สุด ยังหอมมันเค็มนิด ๆ