ณ ประตูฉุยฮวา ฉินอวิ่นหงมีรอยแดงบวมจาง ๆ บนใบหน้า ท่วงท่าลำพองใจกำลังจูงอิ่งเงา
ตั้งแต่สามปีก่อน คราแม่ทัพใหญ่เซี่ยแห่งชายแดนมีเสือขาวทรงอานุภาพอยู่ข้างกาย ในเมืองหลวงก็พลอยนิยมเลี้ยงสัตว์เลี้ยงตามไปด้วย
สัตว์เลี้ยงเช่นว่านี้ หาใช่สัตว์เล็ก ๆ อย่างแมวหรือสุนัขทั่วไป
ทว่าคือสัตว์ป่าดุดันในหุบเขา อาทิ เสือ เสือดาว หมาป่า หมี และสัตว์ร้ายนานาชนิด
ทว่าสัตว์เลี้ยงชนิดนี้เลี้ยงยากยิ่ง ต่อให้เลี้ยงมาตั้งแต่เล็กก็ยังมีนิสัยดุร้ายอยู่ในสันดาน ฝึกให้เชื่องได้ยาก
อีกทั้งสัตว์เลี้ยงเช่นนี้ต้องเริ่มเลี้ยงตั้งแต่เล็ก
แต่จะจับมาได้ก็แสนยาก เพราะซ่อนตัวอยู่ในป่าลึก พบเห็นได้ยากนัก แม้พบก็มักมีตัวเมียอยู่เคียงข้าง
สามปีผ่านพ้น ในเมืองหลวงก็มีสัตว์เลี้ยงชนิดนี้ได้เพียงไม่กี่ตัว
อิ่งเงาของเขาได้มาตอนเป็นลูกอ่อน ถูกจับส่งมายังเมืองหลวงเพื่อถวายแก่เฉิงอ๋อง
เขาละโมภนัก รบเร้าให้พี่สาวคนโตวอนขอจากเฉิงอ๋องมาให้
เฉิงอ๋องโปรดพี่สาวคนโตของเขาที่สุด ถึงกับยกลูกอสูรดุร้ายที่หายากเช่นนี้ให้อย่างง่ายดาย
เพียงแต่อสูรดุร้ายก็คือสัตว์ป่า ฝึกเชื่องได้ยาก เลี้ยงอิ่งเงามาหนึ่งปี บางคราอิ่งเงาก็ไม่ฟังคำสั่งเขาเท่าใดนัก มักจะแยกเขี้ยวใส่เขาเสมอ ยังดีที่ฝึกอิ่งเงาด้วยแส้หนังตั้งแต่เล็ก เพียงชูแส้ออกมา อิ่งเงาก็ยังยอมสยบต่อเขา
บรรดาวัยรุ่นพากันห้อมล้อมเข้ามา แต่ไม่กล้าเข้าใกล้มากนัก กลัวว่าอิ่งเงาจะกัด
มีคนสังเกตเห็นรอยแผลบนหน้าฉินอวิ่นหง
“ฉินรอง เจ้าเป็นอะไรมาหน้าจึงได้เป็นเช่นนี้”
“ฉินรอง เหตุใดจึงได้มีรอยด่างบนหน้าเช่นนี้เล่า ว่าแต่ท่านย่าของเจ้ามิได้บอกว่าพี่ชายกับเจ้าออกไปฝึกตนนอกจวน ยังไม่กลับมารึ”
“ช่วงนี้อิ่งเงายังว่านอนสอนง่ายบ้างหรือไม่ ให้พวกเราเล่นด้วยได้บ้างหรือเปล่า”