ทุกคนล้วนสังเกตเห็นอิ่งเงาเข้าสู่ท่วงท่าโจมตี พุ่งตรงไปยังฉินเจาซี
นางเจิ้งเห็นอิ่งเงาจ้องมองอาซี ในจังหวะที่ฉินอวิ่นหงปล่อยมือ
นางหน้าซีดขาวเผือด รู้ว่าถูกอิ่งเงาจับจ้องเสียแล้ว
ครานั้นฉินอวิ่นหงก็ให้อิ่งเงาจับจ้องนางเช่นนี้ก่อน แล้วจึงปล่อยมือ อิ่งเงาพุ่งมาข้างหน้านาง อ้าปากเปื้อนเลือดเตรียมเข้าโจมตีนาง
สุดท้ายฉินอวิ่นหงหัวเราะก้อง จึงห้ามอิ่งเงาไว้ มิได้ขย้ำนาง
แม้เป็นเช่นนั้น นางก็ยังอกสั่นขวัญผวา
“อาซี!” นางเจิ้งหน้าซีดเผือด แม้จะหวาดกลัวจนตัวสั่น แต่นางก็ยืดแขนกั้นตรงหน้าฉินเจาซี “เจ้ารีบหนี! วิ่งเข้าไปในห้องโถงใหญ่!”
วันนี้ชุยรองก็มิได้อยู่ด้วย ไม่มีใครปกป้องอาซี ขอเพียงอาซีเข้าไปในห้องโถง วิ่งไปทางฮูหยินผู้เฒ่าและหวังเฟยแห่งเฉิงอ๋อง ฉินอวิ่นหงเกรงจะทำร้ายคนของเรือนหลังใหญ่ถูก คงไม่ปล่อยให้อิ่งเงาโจมตีอาซีต่อไป
คนนอกนั้นต่างก็สังเกตเห็นความเคลื่อนไหวของอิ่งเงา
อวิ๋นจือที่อยู่ด้านหลัง เจินหว่านถังและฝูเซวียนรวมถึงสาวใช้อื่นๆ ก็มองออกถึงเจตนาของฉินอวิ่นหง ต่างหน้าซีดเผือดร้องบอกฉินเจาซี “อาซี หนีเร็ว!”
ไม่ไกลนัก หวังเฟยแห่งเฉิงอ๋องทอดสายตามองความเคลื่อนไหวหน้าประตูฉุยฮวา
เห็นอิ่งเงาพุ่งเข้าใส่ฉินเจาซี
อิ่งเงาเป็นสิ่งที่เฉิงอ๋องมอบให้น้องชาย เฉิงอ๋องทรงปฏิบัติต่อนางดียิ่งนัก สิ่งใดที่นางปรารถนา ล้วนทรงตอบสนองหมดสิ้น
อสูรดุร้ายที่หายากเช่นนี้ เฉิงอ๋องก็เพียงประทานแก่สกุลฉินอย่างง่ายดาย
เสือดาวดำตัวนี้แม้ยังไม่โตเต็มวัย ทว่าโครงกระดูกใหญ่หนา ลักษณะดีเลิศ อสูรที่ทรงพลังยิ่งนัก
การตะปบครานี้ ไฉนเลยบุรุษวัยฉกรรจ์จะทานรับได้ไหว กรงเล็บอันแหลมคมตะกุยลงกลางผิวดวงเนื้อ ต้องถูกฉีกกระชากเป็นทาง เลือดอาบกายหนังเปิดหวะแน่นอน