【ยินดีด้วย ผู้เล่นถอนตัวสำเร็จ!】
【ห้ามผู้เล่นต่อสู้กันภายในเขตปลอดภัย ผู้ฝ่าฝืนจะถูกกำจัด!】
【มูลค่าทรัพยากรที่ได้รับในรอบนี้คือ 5,000 คะแนน สามารถเลือกขายทั้งหมดในคลิกเดียว หรือเลือกลงประกาศในตลาดซื้อขายได้...】
แสงสีขาววาบผ่านไป ทั้งสองก็ปรากฏตัวขึ้นในพื้นที่แปลกหน้าแห่งหนึ่งด้วยท่าทางประหลาด
สวี่อันถูกไอล์ซาจับกดไว้ ตอนนี้เขากำลังถูกเธอใช้ก้นใหญ่แบบสาวตะวันตกทับอยู่ มีความสุขเสียเหลือเกิน
“เบา ๆ หน่อย เบา ๆ! เราเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันนะ! เฟรนด์!”
“ใครใช้ให้นายมาแตะหูฉันล่ะ?” ไอล์ซาถามเสียงเข้ม
เมื่อครู่ตอนถอนตัว สวี่อันมือบอนแอบลูบหูเธอ แล้วก็ถูกสั่งสอนไปตามคาด
ถึงหมอนี่จะเป็นผู้หญิง แต่กลับไม่มีความอ่อนแอบอบบางแบบผู้หญิงเลยสักนิด แค่ใช้มือเดียวก็ยกสวี่อันขึ้นมาได้แล้ว
สวี่อันกลอกตาแล้วแก้ตัวว่า “ฉันไม่ได้คิดจะลูบหูเธอสักหน่อย แค่ทดสอบระดับความระแวดระวังของเธอเท่านั้น! เห็นว่าเธอตอบสนองเร็วขนาดนี้ ฉันก็วางใจแล้ว!”
พวกเขาไม่ใช่ทีมแรกที่ถอนตัวออกมา ไกลออกไปมีคนอยู่ประปรายกว่าสิบคน
พอเห็นสวี่อันกำลังถูกคนป่าเฆี่ยนตี ทุกคนก็พากันมองเขาด้วยความสงสัย
ไอล์ซารู้ตัวว่าทุกคนกำลังมองอยู่ จึงแค่นเสียงแล้วหยุดมือ เลื่อนก้นออกจากตัวสวี่อัน ก่อนจะทิ้งคำขู่ไว้ว่า “ถ้ายังทำแบบนี้อีก ฉันจะกัดนายให้ตาย”
สวี่อันลุกขึ้นปัดฝุ่นบนเสื้อผ้า
เดิมทีเขายังคิดจะลูบหางเธอด้วย แต่ตอนนี้ดูแล้วช่างมันดีกว่า...
แมวเฒ่าตัวนี้ดุเกินไป เขายังอยากมีชีวิตอยู่อีกสักสองสามวัน
“ที่นี่ที่ไหน?” ไอล์ซาถามขึ้นในตอนนั้น
สวี่อันเริ่มกวาดตามองไปรอบ ๆ
ด้านหลังพวกเขาคือทะเลทรายกว้างสุดลูกหูลูกตา ส่วนตรงหน้าทางเดินกลับมีตึกระฟ้าขนาดมหึมาสูงหลายพันเมตรเรียงรายอยู่
มีคนโชคร้ายกลุ่มหนึ่งเดินวนไปวนมาอยู่หน้าตึก
เสื้อผ้าขาดรุ่งริ่งและเนื้อตัวเปื้อนเลือด ดูมอมแมมอย่างยิ่ง
ไม่รู้ว่าพวกเขาเจออะไรมาบ้างในบทสอนผู้เล่นใหม่
“ระบบเพิ่งบอกว่า ที่นี่เป็นเขตปลอดภัย เธอดูสิ มัวแต่ต่อยฉันจนไม่ฟังที่คนอื่นพูดเลย”
ไอล์ซาค่อย ๆ ขยับตัวไปหลบอยู่ด้านหลังสวี่อัน
เมื่อครู่ยังลงมืออัดคนอื่นอย่างไม่ยั้งมือแท้ ๆ แต่พอมาอยู่ในสถานที่แปลกหน้ากลับขี้กลัวขึ้นมาทันที
สวี่อันเปิดกระเป๋าเป้เดินป่า แล้วขายของจิปาถะทั้งหมดที่พกติดตัว
ทุกครั้งที่กดขาย สิ่งของจะสลายกลายเป็นอนุภาคสีขาวลอยขึ้นสู่ท้องฟ้า สุดท้ายเหลือเพียงปืนพกกระบอกนั้นที่เก็บได้จากป้อมยาม
【ตรวจพบคะแนนเข้าบัญชี ได้รับ 1,300 คะแนน คงเหลือ 1,300 คะแนน】
หลังขายของเสร็จ สวี่อันก็หันไปพูดกับไอล์ซาว่า “เธอขายของในกระเป๋าให้หมดด้วยสิ เปลี่ยนเป็นคะแนนแล้วพกติดตัวไว้ ไม่งั้นแบกกระเป๋าแบบนี้ก็เหนื่อยแย่”
ไอล์ซาเกาหูอย่างจนปัญญา แล้วถามว่า “ต้องขายยังไง?”
“ใช้มือแตะสิ่งของในกระเป๋า แล้วตัวเลือกสองอันจะปรากฏขึ้น ไม่รู้หนังสือก็ไม่เป็นไร แค่จำไว้ว่าตัวเลือกด้านล่างคือขายก็พอ” สวี่อันอธิบายอย่างอดทน
ไอล์ซาจิ้มของในกระเป๋าอย่างงุ่มง่าม ไม่นานก็ขายของจนหมดเกลี้ยง
“ไม่เลวนี่ เรียนรู้ได้เร็วดี” สวี่อันชม
เขาอยากลูบหัวแมวเฒ่าตัวนี้เหลือเกิน
ไอล์ซาเลิกคิ้วมองกระเป๋าที่ว่างเปล่า แล้วเหลือบดูนาฬิกาข้อมือ ก่อนจะยื่นมือออกมา “งั้นฉันหาเงินได้เท่าไหร่? ฉันนับเลขไม่เป็น ช่วยดูให้หน่อย”
สวี่อันเหลือบมองนาฬิกาข้อมือของเธอ
【คงเหลือ 450 คะแนน】
เมื่อครู่ที่ศูนย์บริการนักท่องเที่ยว เธอก็กินแต่ของไร้สาระไปนิดหน่อย หาแต้มไม่ได้มากก็เป็นเรื่องปกติ
“หาได้ไม่มาก คราวหน้าจำไว้ว่าต้องเก็บของจิปาถะให้เยอะกว่านี้” สวี่อันมองไปยังคนที่ตัวเปื้อนเลือดเหล่านั้น “เราไปถามพวกเขากัน”
ไอล์ซารีบตามไปอยู่ด้านหลังสวี่อัน “รอฉันด้วย...”
พอเดินเข้าไปใกล้ สวี่อันก็ถามขึ้นอย่างไม่คิดอะไรว่า “พวกคุณเป็นอะไรไป? เลือดบนตัวเยอะขนาดนั้นไปโดนอะไรมา?”
ชายหนุ่มสวมแว่นอายุไล่เลี่ยกับเขาตอบว่า “ในแผนที่มีพี่ไก่ โหดกว่าในเกมเยอะ เหมือนเป็นพวกฮอร์โมนชายสูงเกินขนาด เห็นพวกเราก็เข้ามาตีเลย
ผมกับเพื่อนอีกสองคนวิ่งเร็ว เลยไม่โดนตี แต่ลุงคนนี้โชคร้าย โดนยิงเข้าที่ก้นนัดหนึ่ง”
สวี่อันแอบดีใจที่ตัวเองกับไอล์ซาไม่เจอเรื่องโชคร้ายแบบนี้
ลุงที่โดนยิงก้นครางว่า “โอ๊ย ไม่ต้องพูดแล้ว... รีบโทรเรียกรถพยาบาลให้ฉันที”
“มือถือก็โดนยึดไปหมดแล้ว จะโทรเรียกรถพยาบาลจากไหน...”
ในตอนนั้นเอง ฝูงชนก็เริ่มแตกตื่น
“รีบดูเร็ว! นั่นอะไรน่ะ?”
สวี่อันมองไปตามทิศทางที่คนอื่นชี้
มีลูกบอลลอยได้หลายร้อยหลายพันลูกพุ่งออกมาจากตึกระฟ้า ของชิ้นเล็กพวกนั้นลอยมาอย่างเชื่องช้า ใช้เวลากว่าสิบวินาทีกว่าจะมาถึงตรงหน้าทุกคน
พวกมันบินวนผ่านฝูงชน
นาฬิกาข้อมือของสวี่อันสั่นขึ้น ลูกบอลลูกหนึ่งรีบบินตรงมาหาเขา ก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ตรงหน้า
สวี่อันจ้องรอยยิ้มแบบพิกเซลบนตัวลูกบอล พลางครุ่นคิดว่ามันคืออะไรกันแน่
ลูกบอลลอยวนรอบตัวเขาสองรอบ ปีกคู่หนึ่งที่ดูเหมือนแขนยื่นออกมาจากด้านข้าง จากนั้นมันก็โบกปีกไปมาอยู่กลางอากาศพลางพูดว่า “สวัสดีครับเจ้านาย! ผมคือไกด์ปัญญาประดิษฐ์ส่วนตัวของคุณ! หมายเลข 0020211228 ชื่อโนโน่!
ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ผมจะคอยอยู่ข้างกายเพื่อดูแลชีวิตประจำวันของคุณ และเป็นไกด์นำทางภายในเขตปลอดภัย! หากมีข้อสงสัย ถามผมได้ทุกเมื่อเลยครับ!”
หุ่นยนต์ไกด์อีกตัวหนึ่งบินไปหาไอล์ซาด้วย
แต่ทันทีที่เข้าใกล้ ก็ถูกแมวเฒ่าตัวนี้ขู่ฟ่อแล้วตบจนร่วงลงพื้น กระแทกเสียงดัง
ขอแค่เป็นสิ่งที่เธอไม่เคยเห็นแล้วจู่ ๆ เข้ามาใกล้ ไอล์ซาก็จะก้มตัวลงเหมือนแมวแล้วโจมตีทันที
สวี่อันอดบ่นไม่ได้ว่า “เธอนี่คนป่าชัด ๆ นั่นมันแค่หุ่นยนต์ไกด์เอง”
ไอล์ซากดหูลงแล้วพึมพำเสียงเบาว่า “นายพูดเหลวไหลอะไร? นั่นมันนกประหลาดที่พูดภาษาคนได้ ลางร้ายชัด ๆ...”
โนโน่หมุนตัวมองเพื่อนที่อยู่บนพื้น แล้วหันไปมองไอล์ซาที่กำลังขู่ฟ่อ บนหน้าจอปรากฏสีหน้าหงอ ๆ “ผมก็แค่ลูกจ้าง ถ้าคุณตบมันแล้วก็อย่าตบผมเลยนะ...”
สวี่อันสำรวจลูกบอลนำทางตรงหน้า ก่อนจะคว้ามันไว้ในมือแล้วถามเสียงเข้มว่า “เอาละ เจ้าตัวเล็ก ที่นี่ที่ไหน? พวกเราต้องทำยังไงถึงจะกลับไปโลกเดิมได้?”
โนโน่ใช้ปีกเล็ก ๆ ปิดตัวเอง พร้อมดิ้นขลุกขลักอยู่ในมือสวี่อัน “เจ้านายครับ คำถามนี้เกินขอบเขตสิทธิ์การตอบของผม อย่าตีผมนะ...”
สวี่อันโยนมันออกไปส่ง ๆ ลูกบอลตัวเล็กหมุนคว้างอยู่กลางอากาศหลายรอบกว่าจะทรงตัวได้
มันถูปีกไปมาเหมือนแมลงวัน แล้วบินกลับมาอยู่ข้างสวี่อันด้วยสีหน้าประจบประแจง “เจ้านาย... ให้ผมพาเดินชมเขตปลอดภัยดีไหมครับ? จะได้หาที่พักให้คุณก่อน”
“ต่อไปเราต้องใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ทั้งหมดเลยเหรอ?”
“ใช่ครับ!” โนโน่บินขึ้นลงราวกับกำลังพยักหน้า “นับจากนี้ไป พวกคุณจะอาศัยอยู่ในเขตปลอดภัยแห่งนี้ครับ”
“ได้ งั้นพาฉันไปดูหน่อย”
โนโน่นำทางอยู่ข้างหน้า สวี่อันเดินตามไปอย่างรวดเร็ว
เมื่อคืนเขาไม่ได้นอนเลยสักคืน แถมเมื่อครู่ยังเหน็ดเหนื่อยอยู่สองชั่วโมง ตอนนี้จึงหมดแรงเต็มที ต้องหาที่พักฟื้นกำลังโดยด่วน
ไอล์ซาเดินตามหลังสวี่อันมาติด ๆ แล้วเข้าเมืองไปพร้อมกัน
เธอเงยหน้ามองตึกระฟ้าที่อยู่ใกล้ที่สุดริมถนน แววตาประหลาดใจเจือความระแวดระวังอยู่เล็กน้อย
สวี่อันเหลือบมองเธอแล้วถามว่า “เป็นอะไรไป?”
หางที่อยู่ด้านหลังไอล์ซาแกว่งไปมา “บ้านที่นี่สูงกว่าภูเขาเสียอีก...”
สวี่อันพยักหน้า
ถึงตึกระฟ้าสูงหลายร้อยเมตรจะพบเห็นได้ทั่วไปในย่านธุรกิจอันคึกคักของเยว่โจว แต่ตึกสูงเป็นพันเมตรที่ทะลุเมฆแบบนี้ เขาเองก็เพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรก
โนโน่แนะนำอยู่ข้าง ๆ ว่า “เจ้านายครับ นี่คือตึกระฟ้าอาคาร เอหนึ่ง อยู่ใกล้ขอบเขตด้านนอกของเขตปลอดภัย ภายในประกอบด้วยเขตการค้า เขตการแพทย์และสาธารณสุข เขตฝึกยิงปืน และเขตพักผ่อนหย่อนใจ ตามทฤษฎีแล้วรองรับผู้อยู่อาศัยได้ 60,000 ถึง 100,000 คน เขตปลอดภัยแต่ละแห่งมีอาคารประมาณ 1,000 หลัง...”
สวี่อันฟังโนโน่แนะนำแล้วคิดคำนวณดู นี่มันเหมือนหน่วยปฏิบัติการพิเศษเลยไม่ใช่เหรอ?
ไอล์ซาตั้งหู พยายามฟังโนโน่พูด
“ที่พักอยู่ตรงไหน? พาฉันไปดูหน่อย”
“ได้ครับ”
ทันทีที่เดินเข้าไปในตึกระฟ้า สวี่อันก็สะดุ้งเพราะลมเย็นที่พัดปะทะหน้า
ข้างนอกเป็นทะเลทรายร้อนระอุ แต่ข้างในกลับเย็นเหมือนถ้ำน้ำแข็ง
มองไปทางไหนก็เห็นแต่ลิฟต์แคปซูลสีเทาเงินเรียงรายอยู่รอบตัว
โนโน่บินไปหยุดหน้าลิฟต์ตัวหนึ่ง ประตูก็เลื่อนเปิดไปด้านข้างอย่างรวดเร็ว
มันบินเข้าไปข้างใน ก่อนจะหันมาโบกปีกเรียกสวี่อัน “เจ้านาย รีบเข้ามาสิครับ”
สวี่อันเดินเข้าไปในลิฟต์ ไอล์ซาก็ก้มตัวตามเข้ามาด้วย
แต่ทันทีที่ประตูลิฟต์กำลังจะปิด ไอล์ซากลับคว้าสวี่อันแล้วลากหนีออกจากลิฟต์ไปกะทันหัน
เธอแรงเยอะชะมัด ราวกับวัวตัวหนึ่ง ลากเขาไปทั้งอย่างนั้น
สวี่อันสูง 180 เซนติเมตร หนัก 70 กิโลกรัม แต่พออยู่ในมือไอล์ซากลับตัวเบาหวิวเหมือนลูกเจี๊ยบ
“เธอทำอะไรอีกเนี่ย?” สวี่อันตกใจจนสะดุ้ง
ไอล์ซาที่ยังขวัญเสียชี้ไปที่ประตูลิฟต์แล้วตะโกนว่า “นี่มันสัตว์ประหลาด! มันจะกินพวกเรา!”