สวี่อันยิ่งรู้สึกว่าไอล์ซาไม่ใช่คนปกติ
ไม่เคยเห็นกระจกก็แล้วไป แต่ยัยนี่ถึงขั้นเปิดประตูไม่เป็นด้วย หลังจากสวี่อันสาธิตให้ดูหลายรอบ เธอถึงเรียนรู้วิธีเปิดประตูได้
ยิ่งไปกว่านั้น เธอยังเอาแต่สังเกตทุกสิ่งในศูนย์บริการนักท่องเที่ยวด้วยความอยากรู้อยากเห็น
ทั้งตู้กดน้ำในโถงใหญ่ กระจกในห้องน้ำ หรือจออิเล็กทรอนิกส์บนช่องขายตั๋ว...
สรุปแล้วเธอเหมือนมนุษย์ดึกดำบรรพ์ไปหมด เห็นอะไรก็ชวนให้สงสัยใคร่รู้ทั้งนั้น
“ของพวกนี้ไม่เคยเห็นเลยเหรอ?”
หูของไอล์ซาลู่ลงจนกลายเป็นหูเครื่องบิน “ไม่เคยเห็น”
แค่สวี่อันเป็นฝ่ายชวนคุยกับเธอ หูก็จะเป็นแบบนี้ทุกที ไม่รู้เหมือนกันว่าหมายความว่ายังไง
ตอนนี้ทั้งคู่กำลังหลบอยู่ในห้องทำงานข้างโถงขายตั๋ว
อากาศที่นี่ร้อนอบอ้าว แค่ขยับตัวอยู่ยี่สิบนาที สวี่อันก็เหงื่อท่วมศีรษะแล้ว
เขามองไอล์ซาที่สวมเสื้อขนสัตว์หนาหนัก ทั้งที่เหงื่อท่วมตัวแล้วยังไม่ยอมถอดออก ก่อนถามอย่างสงสัยว่า “ใส่เสื้อหนาขนาดนั้นไม่ร้อนหรือไง?”
“ถอดแล้วจะเอาไปวางไว้ไหนล่ะ” เหงื่อไหลลงมาตามแก้มของไอล์ซา กลิ่นเปรี้ยวจาง ๆ ลอยออกมาจากตัวเธอ “ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น เมื่อกี้ในป่าหิมะยังตกอยู่เลย จู่ ๆ ก็มาโผล่ที่นี่ซะงั้น”
“อยู่ในป่าทำอะไร?” สวี่อันเลิกคิ้วน้อย ๆ
ดูจากชุดที่เธอสวมแล้ว ตามหลักก็น่าจะอยู่ในงานคอสเพลย์มากกว่า
“ล่าสัตว์! กระต่ายหิมะในป่าหน้าหนาวทั้งตัวใหญ่ทั้งอ้วน เนื้อเอาไว้กิน หนังเอาไว้ทำเสื้อผ้า!” ไอล์ซาขมวดคิ้วน้อย ๆ อากาศร้อนทำให้เธอหงุดหงิดอยู่บ้าง
“ล่าสัตว์เป็นด้วยแฮะ” สวี่อันก้มลงเก็บน้ำสองขวดตรงมุมห้อง แล้วส่งขวดหนึ่งให้ไอล์ซา “ดื่มน้ำหน่อย”
พูดจบ เขาก็เปิดฝาขวดแล้วดื่มน้ำแร่รวดเดียวหมด ความแห้งผากในลำคอพลันบรรเทาลงไม่น้อย
ไอล์ซาที่เหงื่อท่วมศีรษะเฝ้ามองทุกการกระทำของสวี่อัน จากนั้นก็เลียนแบบเขา มือหนึ่งจับฝา อีกมือจับขวด พยายามออกแรงดึงให้เปิด
หลังจากงัดแงะอยู่สิบกว่าวินาที เธอก็เริ่มหมดความอดทน จึงเอาฝาขวดน้ำแร่ยัดเข้าปาก แล้วกัดขวดจนเป็นรูใหญ่ด้วยความยากลำบาก น้ำหกไปครึ่งหนึ่ง อีกครึ่งดื่มเข้าไป
“...”
สวี่อันมองการกระทำชวนงุนงงของเธอ ก่อนหัวเราะออกมาอย่างจนคำพูด
ดูเหมือนเธอจะเปิดขวดน้ำแร่ไม่เป็น ก่อนดื่มน้ำยังต้องตีกับขวดก่อนด้วย
“ที่บ้านเธอไม่มีน้ำแร่เหรอ?”
ไอล์ซาดูเหมือนจะกระดากอายอยู่บ้าง เธอหดตัวเป็นก้อนแล้วพึมพำว่า “พวกมนุษย์ชอบประดิษฐ์ของประหลาด ๆ พวกนี้จริง ๆ แค่ดื่มน้ำยังยุ่งยากชะมัด...”
“มนุษย์? เธอไม่ใช่มนุษย์เหรอ?” สวี่อันกวาดตามองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าอีกครั้ง
สาวหูสัตว์คนนี้ดูเถื่อนอยู่ไม่น้อยจริง ๆ
“ฉันไม่ใช่มนุษย์สักหน่อย ฉันเป็นมนุษย์สัตว์ต่างหาก” ไอล์ซาชี้หูแมวคู่หนึ่งบนหัวตัวเอง พลางพูดอย่างยโส
???
“ยังเล่นคอสเพลย์กับฉันอยู่อีก ที่นี่ไม่ใช่งานคอสเพลย์สักหน่อย ไม่ต้องอินขนาดนั้นก็ได้มั้ง?” สวี่อันขยับเข้าไปสังเกตใกล้ ๆ
ไอล์ซาเอนตัวไปด้านหลังอย่างระแวดระวัง “งานคอสเพลย์? งานอะไร? พูดเรื่องอะไรของนาย...”
ทั้งสองสบตากัน ห้องทำงานเงียบกริบ
พูดตามตรง หูบนหัวกับหางด้านหลังของไอล์ซาขยับคล่องแคล่วเกินไป ดูไม่เหมือนเครื่องประดับแข็ง ๆ เลย
เขายกมือเคาะนาฬิกาข้อมือของตัวเอง แล้วลองถามไอล์ซาว่า “รู้ไหมว่านี่คืออะไร?”
ไอล์ซาส่งเสียงฮึอย่างดูแคลน ก่อนตอบว่า “ก้อนหินพูดได้! วิชาอาคมของมนุษย์อีกแล้ว!”
ดูจากสีหน้ามั่นอกมั่นใจของเธอ ถ้านี่เป็นการแสดงจริง ไอล์ซาก็คงคว้ารางวัลออสการ์ได้แน่
ตอนนี้เขามั่นใจแล้วว่ายัยนี่เป็นมนุษย์ดึกดำบรรพ์จริง ๆ
สวี่อันขยี้ผมแรง ๆ แล้วถอนหายใจยาว
ทะลุมิติมา ล่าของมีค่า แถมยังมีเพื่อนร่วมทีมสาวหูสัตว์ที่ไม่รู้โผล่มาจากไหนอีกคน...
เรื่องทั้งหมดทำให้สมองของเขายุ่งเหยิงไปหมด
หลังเงียบไปครู่หนึ่ง เขาก็ลองถามว่า “หูแมวบนหัวเธอเป็นของจริงเหรอ?”
ไอล์ซาเลิกคิ้วข้างหนึ่ง ดูงุนงงยิ่งกว่าสวี่อันเสียอีก “ถ้าไม่จริงแล้วจะเป็นของปลอมเหรอ?”
“ขอจับดูได้ไหม?” สวี่อันอยากยืนยันด้วยตัวเองให้แน่ใจ เขาไม่ได้อยากจับหูสาวหูสัตว์เพราะชอบหรอกนะ
“อย่าฝันไปเลย” ไอล์ซาขยับตัวไปด้านข้าง แล้วปฏิเสธอย่างเด็ดขาด
สวี่อันยกมือหันนาฬิกาข้อมือไปทางเธอ เสียงของระบบดังขึ้นอีกครั้ง
【ระบุตัวตนเสร็จสิ้น】
【ชื่อสายพันธุ์: มนุษย์อสูร
รายละเอียด: เผ่าพันธุ์มนุษย์พิเศษจากดาวน้ำเงินหมายเลข 008, 034 และ 460 รูปร่างคล้ายมนุษย์แต่มีลักษณะบางส่วนของสัตว์ เมื่อเทียบกับมนุษย์แล้ว พวกเขามีสมรรถภาพทางกายที่แข็งแกร่งกว่า ช่วงวัยฉกรรจ์ยาวนานกว่า ส่วนใหญ่ซื่อสัตย์จริงใจและไว้ใจได้ เหมาะจะเป็นเพื่อนร่วมทางอย่างยิ่ง...】
“ผีหลอกแล้ว เป็นเรื่องจริงซะด้วย”
เขาคิดมาตลอดว่าหูบนหัวกับหางด้านหลังของไอล์ซาเป็นของตกแต่ง ไม่นึกเลยว่าจะเป็นของจริง
สวี่อันครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็ใช้นาฬิกาข้อมือสแกนตัวเอง
【ชื่อสายพันธุ์: มนุษย์ปัจจุบัน
รายละเอียด: พบได้ทั่วดาวน้ำเงินทุกดวง เหมือนเม็ดทรายที่เห็นได้ทั่วไป ไม่มีอะไรพิเศษ...】
ราชันแห่งดาวน้ำเงินอย่างเต็มภาคภูมิ แต่คำบรรยายกลับจืดชืดไร้ราศีเกินไปแล้ว
“พักพอแล้วหรือยัง? เมื่อไรเราจะไป? ฉันอยากกลับบ้าน” ไอล์ซาเร่งอีกครั้ง
สวี่อันส่ายหน้า “พวกเราอาจกลับไปไม่ได้แล้ว”
“อะไรนะ! เมื่อกี้นายยังรับปากฉันอยู่เลย! มนุษย์เจ้าเล่ห์!” ไอล์ซาร้อนใจขึ้นมา
“ฉันรับปากเธอตอนไหน? ฉันพูดมาตลอดว่าจะถอนตัวต่างหาก” สวี่อันเหงื่อตก เขากลัวว่ายัยนี่จะทำร้ายคน จึงถอยหลังไปสองก้าวก่อนอธิบายต่อ “เมื่อกี้ระบบพูด เธอไม่ได้ฟังหรือไง?
โลกนี้เป็นพื้นที่แยกต่างหาก ไม่มีช่องทางทางกายภาพเชื่อมต่อกับโลกเดิมของเราเลย”
ไอล์ซากดหูลงแล้วตะโกนว่า “ฟังไม่รู้เรื่อง!”
“หมายความว่าเราสองคนกลับไปไม่ได้แล้ว ตอนนี้สิ่งสำคัญที่สุดคือรีบออกไปจากที่นี่ ไม่อย่างนั้นเราจะตาย”
“โกหก...”
“ไม่เชื่อก็ช่างเธอ ฉันไม่มีหน้าที่ทำให้เธอเชื่อ” สวี่อันยักไหล่อย่างจนปัญญา
ไอล์ซากำหมัด แก้มพองขึ้นเล็กน้อย ท่าทางนี้ดูน่ารักอยู่บ้าง
ไม่กี่วินาทีต่อมา เธอก็พึมพำว่า “กล้าแกล้งฉันก็ตายแน่...”
“ฉันว่างจนไข่ปวดหรือไง ถึงจะไปแกล้งเธอ?” สวี่อันถอนหายใจ ก่อนเดินค้นห้องทำงานต่อ เขาอยากรวบรวมเสบียงให้ได้มากขึ้นก่อนถอนตัว
ในลิ้นชักมีธนบัตรท้องถิ่นมัดแล้วมัดเล่า แต่นาฬิกาข้อมือแสดงว่าธนบัตรพวกนี้แทบไม่มีแต้มเสบียงเลย กระทั่งพกปากกาหมึกซึมสักสองสามด้ามใส่กระเป๋ายังจะคุ้มกว่า
ไอล์ซามองสวี่อันอยู่ข้าง ๆ ก่อนเดินไปนั่งเงียบ ๆ ตรงมุมห้อง
【ภาพเขียนสีน้ำมันทั่วไป ของสะสมงานฝีมือ มีค่า 1000 แต้มเสบียง】
【โคมไฟตั้งโต๊ะเก่า ของใช้ในบ้าน มีค่า 50 แต้มเสบียง】
【แบตเตอรี่เป่ยฝู เชื้อเพลิงพลังงาน มีค่า 5 แต้มเสบียง】
【เมาส์คอมพิวเตอร์ อุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ มีค่า 20 แต้มเสบียง】
【...】
สวี่อันค้นห้องทำงานมั่วซั่วไปหมด จนเก็บขยะใส่เป้ปีนเขาได้เต็มหนึ่งใบ
พอหันกลับไปมองไอล์ซา ก็เห็นเธอนั่งนิ่งไม่ขยับอยู่ตรงมุมห้อง
“นั่งบื้ออยู่ทำไม? รีบมาช่วยเก็บขยะสิ เอาของพวกนี้ออกไปแลกแต้มได้”
“แลกแต้ม?”
“นี่เธอไม่ได้ฟังระบบพูดสักคำเลยหรือไง? พวกเราต้องใช้แต้มเพื่อเอาชีวิตรอดในโลกนี้”
สวี่อันพอจำได้ว่าก่อนเข้าฉาก เขาเห็นไอล์ซาอยู่บนทุ่งหญ้าแล้ว
ตอนนั้นทุกคนกำลังฟังระบบพูด ส่วนเธอกับพรรคพวกอีกสองสามคนกำลังพ่นลมหายใจใส่กลุ่มคนรอบข้าง...
ไอล์ซาหูลู่ลงโดยไม่ตอบ เห็นได้ชัดว่าเป็นการยอมรับกลาย ๆ
เธอลุกขึ้นเดินมาหาสวี่อัน ทำตามเขาแล้วหยิบของบางอย่างยัดใส่เป้ตามใจชอบ
ถึงจะเป็นมนุษย์ดึกดำบรรพ์ แต่ก็ดูไม่โง่เท่าไร
ทันทีที่ความคิดนี้ผุดขึ้น สวี่อันก็เห็นเธอยัดถังขยะพลาสติกใส่เป้
“ชิ ของชิ้นนี้ไม่มีค่า แถมยังกินที่อีก จะเอาไปทำไม?” สวี่อันโยนถังขยะทิ้ง แล้วเอาเมาส์ที่ตัวเองใส่ไม่ลงยัดใส่เป้ของเธอ “ของชิ้นนี้มีค่า 20 แต้ม แถมไม่เปลืองที่ ถ้าจะเอาก็เอาแบบนี้”
ไอล์ซาตั้งใจฟัง ก่อนจู่ ๆ จะถามขึ้นมาว่า “นายรู้ได้ยังไงว่าอันไหนมีค่า?”
“มันแสดงอยู่ข้าง ๆ เธอก็น่าจะเห็นตัวหนังสือเล็ก ๆ ข้างสิ่งของเหมือนกันนี่?”
ไอล์ซากะพริบตา จากนั้นก็ยกมือเกาหูตัวเอง ก่อนพูดเรื่องชวนตกตะลึงว่า “ฉันอ่านหนังสือไม่ออก”
???
เห็นสวี่อันทำท่าเหมือนอยากพูดแต่ก็ไม่พูด เธอจึงเสริมต่อว่า “มีแค่หัวหน้าเผ่ากับนักบวชเท่านั้นที่อ่านออก...”
“ล้อเล่นใช่ไหม?”
“เปล่า” ไอล์ซาส่ายหน้า
แต่พอลองคิดดูแล้วก็ดูสมเหตุสมผล ชุดที่เธอสวมเหมือนมนุษย์ดึกดำบรรพ์ขนาดนี้ ในยุคนั้นแค่หาอาหารให้อิ่มท้องยังยาก ยิ่งไม่มีทางมีการศึกษาภาคบังคับเก้าปี
【เวลาถอนตัวคงเหลือ 9 นาที 59 วินาที โปรดถอนตัวโดยเร็วเพื่อหลีกเลี่ยงการหลงทาง】
สวี่อันเหลือบมองนาฬิกาข้อมือ แล้วชะโงกมองของจิปาถะในเป้ของเธอ “ช่างเถอะ ของพวกนี้น่าจะพอแล้ว อย่างมากเดี๋ยวแบ่งให้เธอบ้าง เราเหลือเวลาไม่มากแล้ว รีบถอนตัวก่อนค่อยว่ากัน”
“อ้อ”
ไอล์ซาหิ้วเป้เดินตามหลังสวี่อัน ทั้งคู่ย้อนกลับไปทางเดิมจนถึงประตูหน้าของศูนย์บริการนักท่องเที่ยว แล้วเดินเลียบกำแพงรอบนอกไปยังจุดถอนตัว
ด้านหลังศูนย์บริการนักท่องเที่ยวมีจุดถอนตัวแห่งหนึ่ง ซึ่งถูกล้อมไว้อย่างแน่นหนาด้วยกระสอบทราย ข้างทางยังมีรถถังที่เสียหายหนักจอดอยู่สองคัน
สวี่อันยังไม่ทันเดินเข้าไปใกล้ ก็เห็นระเบิดควันสัญญาณสีเขียวสะดุดตาแล้ว
จากประสบการณ์เล่นเกมของเขา ที่นี่น่าจะเป็นจุดถอนตัวของแผนที่
สวี่อันมองซ้ายมองขวา พอเห็นว่าไม่มีใครซุ่มเฝ้าจุดถอนตัวก็รีบวิ่งเข้าไป
หูข้างหนึ่งของไอล์ซาตั้งขึ้น ส่วนอีกข้างลู่ลง เธอถามอย่างสงสัยว่า “ทำอะไรน่ะ? ล่อกแล่กเหมือนโจรเลย”
สวี่อันชี้ไปยังระเบิดควันสัญญาณสีเขียวที่อยู่หลังกระสอบทราย พร้อมชะลอฝีเท้าลง “ที่นี่เรียกว่าจุดถอนตัว เราต้องออกไปจากที่นี่ แต่ก็อาจมีคนซุ่มอยู่แถวนี้ รอโจมตีเราตอนที่ไม่ทันระวัง เพราะงั้นยิ่งเข้าใกล้จุดถอนตัวเท่าไร ก็ยิ่งต้องระวังตัวให้มากขึ้น”
หูของไอล์ซาตั้งขึ้น ปลายหูขนฟูทั้งสองข้างหมุนวนบนหัวเหมือนเรดาร์ “น่ารังเกียจจริง ๆ... พวกมนุษย์เจ้าเล่ห์ชอบทำเรื่องแบบนี้...”
สวี่อันมองหูแมวของเธอจากด้านหลัง มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มลามกที่ชวนให้คิดลึก...