สวี่อันย่อตัวลงหน้าพุ่มไม้ หยิบใบไม้ขึ้นมาโบกไปมาตรงหน้าเธอเบา ๆ
ดวงตาของเธอจ้องเขม็งไปที่ใบไม้ ก่อนจะตวัดมือฟาดมันร่วงลงพื้นอย่างฉับพลัน
ยัยนี่เคลื่อนไหวได้เร็วเหลือเชื่อ ราวกับแมวตัวจริงไม่มีผิด
สวี่อันยกข้อมือขึ้นมองตัวเลขที่กะพริบอยู่บนหน้าปัด
【เวลาเหลือก่อนถอนตัว 54 นาที 24 วินาที】
“ตอนนี้ผ่านไป 5 นาทีแล้ว เราต้องร่วมมือกันออกจากที่นี่ภายใน 1 ชั่วโมง จะไปด้วยกันไหม? ถ้าไม่ไป ฉันจะไปคนเดียวแล้วนะ” สวี่อันเคาะตัวเลขบนหน้าจอนาฬิกาข้อมือ พยายามสื่อสารกับเธอ
หูของสาวเผ่าแมวขยับเล็กน้อย แววระแวดระวังในดวงตากลับยิ่งเพิ่มขึ้น
เห็นเธอทั้งแยกเขี้ยวทั้งขู่ฟ่อ สวี่อันก็ได้แต่ส่ายหน้าอย่างจนปัญญา
ในฐานะคนรักสาวแมวตัวจริง เขากลับรู้สึกหมดแรงราวกับสีซอให้ควายฟังอยู่หน่อย ๆ
“ช่างเถอะ งั้นเธอก็อยู่ที่นี่ไป ฉันไปก่อนล่ะ”
สวี่อันลุกขึ้นมองสถานีที่อยู่ตรงสุดถนน แล้วเริ่มคลำไปตามตัว
ตามหลักแล้ว เกมแนวค้นหา ปะทะ แล้วถอนตัวแบบนี้ มักมีเอ็นพีซีศัตรูลาดตระเวนอยู่แถวอาคาร ตอนนี้เขามือเปล่า สิ่งที่ต้องทำก่อนคือหาอะไรสักอย่างไว้ป้องกันตัว
หลังจากค้นตัวอยู่พักหนึ่ง เขาก็ล้วงเจอของแข็งชิ้นหนึ่งในกางเกง
มันคือมีดต่อสู้ทางยุทธวิธีสีดำสนิท
ด้ามจับกระชับมือ น้ำหนักสมดุล เป็นอาวุธระยะประชิดที่ถนัดมืออย่างยิ่ง
แต่มีอาวุธอย่างเดียวไม่พอ
เขายังต้องมีแผนที่ อย่างน้อยก็ต้องรู้ว่าจุดถอนตัวอยู่ตรงไหน ไม่ใช่เดินวนอยู่แถวนี้เหมือนแมลงวันไร้หัว
1 ชั่วโมงไม่ใช่เวลาสั้น ๆ แต่ก็ไม่ได้นานนัก ใครจะไปรู้ว่าข้างหน้าจะเจออะไรอีก เขาไม่อยากหลงอยู่ในที่แบบนี้
ทันทีที่ความคิดนี้ผุดขึ้นมา นาฬิกาข้อมือก็กะพริบสองครั้ง จากนั้นภาพฉายเสมือนก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าสวี่อัน
【ชื่อแผนที่: เมืองเล็กกลางหุบเขา】
【เมืองเล็กที่มีชื่อเสียงไปทั่วหล้าด้วยทิวทัศน์อันงดงาม หลังสงครามปะทุ ถูกองค์กรติดอาวุธแห่งหนึ่งเข้ายึดครอง...】
ตำแหน่งของเขาถูกระบุด้วยจุดสีแดงอย่างชัดเจนบนภาพฉาย ตอนนี้พวกเขาอยู่บริเวณชายขอบของเมืองเล็กที่สร้างอยู่บนไหล่เขา
อาคารตรงหน้าคือศูนย์บริการนักท่องเที่ยว บนแผนที่ระบุว่าเป็นพื้นที่ทรัพยากรระดับกลาง
บางทีนี่อาจเป็นแค่บทสอนสำหรับมือใหม่ พื้นที่ส่วนใหญ่บนแผนที่ถูกทำเครื่องหมายว่าห้ามสำรวจ มีเพียงบริเวณเล็ก ๆ รอบศูนย์บริการนักท่องเที่ยวเท่านั้นที่แสดงว่าสามารถเข้าไปได้
ส่วนจุดถอนตัวของพวกเขาอยู่หลังศูนย์บริการนักท่องเที่ยวแห่งนี้ ห่างออกไปแค่ราว 400-500 เมตร เดินเร็วหน่อยก็ถึงภายในไม่กี่นาที เขาจึงมีเวลาเหลือเฟือให้ค้นหาสิ่งของละแวกนี้
ก่อนออกเดินทาง สวี่อันหันกลับไปมองสาวเผ่าแมวแวบหนึ่ง
เธอโค้งหลังเดินออกมาจากพุ่มไม้ ในปากยังร้องเรียก “เหล่าอู๋ ๆ” ไม่หยุด
เมื่อเห็นสวี่อันหันมามอง เธอก็ขยับตัวไปด้านข้างสองสามก้าวเหมือนปู หูฟูนุ่มขยับตามเบา ๆ
“ไง? เปลี่ยนใจแล้วเหรอ?”
หลังเงียบไปครู่หนึ่ง ในที่สุดเธอก็เอ่ยถามสวี่อัน “นายเป็นใคร?”
“ฉันชื่อสวี่อัน เป็นคนเยว่โจว แล้วเธอล่ะ?”
“ไอล์ซา” เครื่องประดับหูแมวของเธอลู่ไปด้านข้างเหมือนหูเครื่องบิน
ชื่อฟังดูเหมือนชาวต่างชาติ
สวี่อันเลิกคิ้วเล็กน้อย แล้วมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าอีกครั้ง
ผู้หญิงคนนี้มีใบหน้าสวยคมเป็นมิติ คิ้วเข้ม หางตาเชิดขึ้นเล็กน้อย ดูทั้งดุทั้งสวย ชัดเจนว่าไม่ใช่คนที่ควรหาเรื่องด้วย
“โอเค ไอล์ซา ลองดูสิว่ามีของแบบนี้ติดตัวไหม พวกเราน่าจะมีมีดสั้นคนละเล่มไว้ป้องกันตัว” สวี่อันกำมีดสั้นไว้แล้วชูให้เธอดู
ไอล์ซาจ้องสวี่อันนิ่ง ไม่ตอบสนองอะไร เขาจึงพูดต่อว่า “ฉันจะกลับบ้าน”
“ถอนตัวออกไปก่อนแล้วค่อยว่ากัน” สวี่อันเหลือบมองเวลาบนนาฬิกาข้อมือ เห็นว่าผ่านไปอีกนาทีแล้ว จึงเร่งเธอต่อ “รีบหาเร็วเข้า อย่ามัวชักช้า”
ไอล์ซาค้นตัวอย่างไม่เต็มใจนัก สุดท้ายก็หยิบมีดต่อสู้ทางยุทธวิธีแบบเดียวกันออกมาจากเอว แล้วเหน็บไว้ที่นั่น
เธอเหลือบมองสวี่อัน ก่อนยืดตัวตรงและเริ่มกวาดตามองไปรอบ ๆ ไม่นานก็จับจ้องไปยังรถบรรทุกที่พังยับคันนั้น แล้วยื่นมือไปตบฝากระโปรงแรง ๆ สองที
“ก๊อก ๆ!”
“รถคันนี้ขับไม่ได้แล้ว ล้อก็ไม่มี อย่าเสียแรงเลย” สวี่อันส่ายหน้า มองไปยังศูนย์บริการนักท่องเที่ยวตรงหน้า “เข้าไปดูกันก่อน เธอตามหลังฉันมาให้ดี”
ไอล์ซาเดินตามมาเงียบ ๆ
ตอนเดินผ่านป้อมยามหน้าประตู สวี่อันชะโงกหน้าเข้าไปมองข้างใน
มีโต๊ะหนึ่งตัวกับตู้ไม้สองใบ
ไหน ๆ ก็เป็นเกมค้นหา ปะทะ แล้วถอนตัว ในเกมก็น่าจะมีภาชนะให้ค้นหามากมาย บางทีอาจเจอของมีค่าที่นี่ก็ได้
ประตูป้อมยามไม่ได้ล็อก สวี่อันเดินเข้าไปแล้วดึงลิ้นชักออก ค้นหาของไปทั่ว
ขณะเดียวกัน นาฬิกาข้อมือก็ส่งเสียงขึ้นอีกครั้ง
【ตรวจพบการค้นหาของผู้เล่น ระบบทำเครื่องหมายมูลค่าทรัพยากรให้อัตโนมัติ...】
【คำแนะนำจากระบบ: ฉันสามารถระบุสิ่งของได้ทุกชนิด】
สิ้นเสียง โลกในสายตาของสวี่อันก็เปลี่ยนไป
มีตัวหนังสือเล็ก ๆ ปรากฏขึ้นข้างปากกาหมึกซึม
【ปากกาหมึกซึมคุณภาพต่ำ ของใช้ในบ้าน มูลค่า 5 แต้มทรัพยากร】
สวี่อันกวาดตามองไปทางอื่น ข้อมูลที่ปรากฏก็เปลี่ยนตามไปด้วย
【สมุดลงทะเบียนเข้าออก ข้อมูลข่าวสาร มูลค่า 10 แต้มทรัพยากร】
【ถังดับเพลิง เครื่องมือและวัสดุ มูลค่า 40 แต้มทรัพยากร】
【...】
มุมปากสวี่อันยกขึ้นเล็กน้อย ของให้ค้นหาอยู่เต็มไปหมด นี่มันสวรรค์ของนักเก็บขยะชัด ๆ
เขาดึงลิ้นชักออก แล้วชะงักเมื่อเห็นของข้างใน
ปืน!
มันคือปืนพกสีดำ ข้าง ๆ มีกระสุนปืนพกขนาด 9 มม. อยู่ครึ่งกล่อง
【ซีแซด พี-09 อาวุธปืน มูลค่า 3,600 แต้มทรัพยากร】
【กระสุน 9×19 มม. เอฟเอ็มเจ ×25 มูลค่า 25 แต้มทรัพยากร】
เมื่อเห็นว่าไม่มีใครอยู่แถวนั้น สวี่อันก็หยิบปืนขึ้นมาตรวจดูแม็กกาซีนทันที พอเห็นว่าบรรจุกระสุนเต็มแล้ว เขาก็ยัดกระสุนอีกครึ่งกล่องที่เหลือลงกระเป๋า
เมื่อไอล์ซาเห็นภาพนั้น หูของเธอก็ลู่ไปด้านข้างอีกครั้ง
เธอถามเสียงเข้ม “นายกำลังขโมยของเหรอ?”
“จะเรียกว่าขโมยได้ยังไง? เคยได้ยินเกมค้นหา ปะทะ แล้วถอนตัวไหม? พวกเราแค่...เก็บของที่คนอื่นไม่เอา” สวี่อันพูดกลบเกลื่อนด้วยสีหน้าจริงจัง
“ค้นหา ปะทะ แล้วถอนตัว?” ไอล์ซาส่ายหน้า คำนี้ดูเหมือนจะเกินความรู้ที่เธอมีอีกแล้ว
สวี่อันมองชาวต่างชาติที่ทำหน้างง ก่อนโบกมือ “ถอนตัวออกไปได้แล้วฉันค่อยอธิบายให้ฟัง”
ไอล์ซาเบะปาก ไม่พูดอะไรต่อ เธอห้อยหัวเดินตามอยู่ข้างหลัง คอยสังเกตสวี่อันเงียบ ๆ
ตอนเดินผ่านลานจอดรถหน้าประตู สวี่อันเจอกระเป๋าเดินป่าสีเทาสองใบในรถบัสท่องเที่ยวเก่า ๆ หลายคัน เขายื่นใบหนึ่งให้ไอล์ซา “สะพายไว้เถอะ มือสองข้างถือของได้ไม่มาก เอาถังดับเพลิงยัดลงไปได้”
ไอล์ซาทำตามอย่างสวี่อัน เอาของจิปาถะที่เพิ่งเก็บมาใส่กระเป๋า แล้วสะพายขึ้นหลังอย่างเก้ ๆ กัง ๆ
“เมื่อไหร่เราถึงจะกลับไปได้?”
“ถามอีกแล้ว เดี๋ยวเราก็ถอนตัวกันแล้ว แต่ก่อนหน้านั้นต้องหาอะไรอีกหน่อย แต้มพวกนี้จะมีประโยชน์ทีหลัง”
ไอล์ซาเกาหัวผมสีขาวยาว ดูเหมือนจะเริ่มหงุดหงิดเล็กน้อย
หลังออกจากลานจอดรถ ทั้งสองก็มาถึงหน้าศูนย์บริการนักท่องเที่ยวอย่างรวดเร็ว
สวี่อันเอียงตัวมองอาคารตรงหน้า พยายามดูว่าข้างในมีคนอยู่หรือเปล่า
ส่วนไอล์ซากลับเดินตรงไปที่ประตูกระจก แล้วชนเข้าอย่างจัง
“ปัง!”
หลังเสียงทึบดังขึ้น ไอล์ซาก็เซถอยหลังไปสองก้าว
เธอแยกเขี้ยวพลางคลึงหน้าผาก ก่อนขยับเข้าไปใกล้ประตูกระจกเพื่อพินิจดู จากนั้นก็ยกมือขึ้นอย่างสงสัย แล้วตบมันแรง ๆ สองที
“ก๊อก ๆ!”
สัมผัสแข็งกระด้างที่ส่งผ่านจากมือทำให้เธอเบิกตากว้างด้วยความไม่อยากเชื่อ เธอเหมือนเอ็นพีซีที่เพิ่งค้นพบกำแพงล่องหน แล้วตะโกนเสียงดังว่า “คาถา!”
???
มุมปากสวี่อันกระตุก เขาผลักประตูกระจกเปิดด้วยสีหน้าจนใจ รู้สึกงุนงงอยู่บ้าง “คาถาอะไร? เธอเป็นคนป่าหรือไง ถึงไม่เคยเห็นประตูกระจก...”