“สวี่อัน! นายแอบมาชักว่าวคนเดียวอยู่ตรงนี้อีกแล้ว!”
ภายในห้องเช่าแคบ ๆ ชายหนุ่มผมสั้นสวมหูฟังบลูทูธนอนขดอยู่ใต้ผ้าห่ม ดวงตาจับจ้องหน้าจอโทรศัพท์อย่างใจจดใจจ่อ
ตัวละครในเกมบนหน้าจอถือปืนจีสิบแปดซี เตรียมเข้าแผนที่ไปตามหาคนรู้ใจสักคน
สวี่อันคลำข้างหมอน หยิบรีโมตมาปรับแอร์ให้เย็นลงสองสามองศา ก่อนตะโกนใส่เพื่อนร่วมทีม “ชักว่าวอะไร นี่เรียกว่าเสี่ยงน้อยหวังผลใหญ่ต่างหาก! ผู้หญิงลามกอย่างเธอนี่ ในหัวมีแต่เรื่องใต้สะดือ…”
หน้าร้อนในเยว่โจวร้อนเป็นพิเศษ แถมเกมนี้ยังตื่นเต้นกดดัน เล่นไปแค่สองตาเขาก็เหงื่อท่วมแล้ว
“นายต่างหากที่มีแต่เรื่องใต้สะดือ! ฉันพร้อมแล้ว รีบเริ่มสิ!”
ตัวละครหญิงในทีมก็เปลี่ยนชุดเป็นชุดยึดร่างจีสิบแปดแบบเดียวกับสวี่อัน
สวี่อันกดเริ่มจับคู่ ทันทีที่หน้าเลือกตัวละครปรากฏขึ้น จู่ ๆ แสงสีขาวก็ห่อหุ้มร่างเขาไว้
สายลมเย็นพัดผ่านใบหน้า กลิ่นหญ้าฝาดและกลิ่นดินหอมกรุ่นลอยเข้าจมูกสวี่อัน ดวงดาวพร่างพรายเต็มฟ้าราวเม็ดทราย คล้ายเอื้อมมือก็แตะถึง
สวี่อันนอนหงายอยู่บนทุ่งหญ้ากว้างสุดลูกหูลูกตา เขาค่อย ๆ ลุกขึ้นนั่ง กวาดตามองรอบด้านแล้วก็ได้แต่งุนงง
“นี่มันส่งฉันมาโผล่ที่ไหนวะ? ยังอยู่ในประเทศหรือเปล่าเนี่ย?”
ตอนนี้บนตัวเขาเหลือแค่เสื้อยืดกับกางเกงขาสั้น แถมยังสวมรองเท้าแตะเก่าจนขึ้นเงาคู่นั้น ซึ่งใส่มาไม่รู้กี่ปีแล้ว
วันนี้วันเสาร์ ไม่มีเรียน เมื่อคืนเขาเลยนอนเล่นโทรศัพท์ใต้ผ้าห่มจนโต้รุ่ง
พอนึกถึงตารางชีวิตช่วงนี้ที่ไม่ค่อยเป็นเวลา ความคิดแย่ ๆ ก็ผุดขึ้นมาในใจสวี่อัน
หรือว่า…ฉันจะตายกะทันหันไปแล้ว?
สวี่อันสูดหายใจเข้าลึก ๆ พยายามตั้งสติ
ไม่สิ ที่นี่ไม่มีสองยมทูตขาวดำ ไม่มีเทพอนูบิสหัวหมาตัวเป็นคน แถมยังไม่เห็นยมทูตถือเคียวด้วย งั้นก็น่าจะยังไม่ตาย
ระหว่างที่สวี่อันกำลังเกาหัวแกรก ๆ ลำแสงนับไม่ถ้วนก็มาพร้อมเสียงดังกึกก้อง ก่อนจะทยอยตกลงมารอบตัวเขา
ชั่วพริบตา ทุ่งหญ้าทั้งผืนสว่างราวกับกลางวัน แสงจ้าจนเขาแทบลืมตาไม่ขึ้น
หลังแสงจ้าหายไป ผู้คนจำนวนมากก็ทยอยถูกส่งมายังที่นี่
พวกเขางุนงงไม่ต่างจากสวี่อัน ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
ในกลุ่มนั้นยังมีสาวคอสเพลย์สวมเสื้อหนังสัตว์และคาดที่คาดผมหูสัตว์อยู่หลายคน พวกเธอทำท่าขู่ฟ่อใส่คนรอบข้างจนเกิดความวุ่นวายไม่น้อย
ชายวัยกลางคนหัวล้าน สวมสูทคนหนึ่งยืนทำหน้างุนงง เขาหันมาถามสวี่อันที่อยู่ข้าง ๆ “สวัสดี ขอโทษที่รบกวน พวกเราอยู่ที่ไหนกันเหรอ?”
“ไม่รู้เหมือนกันครับ เมื่อกี้ผมยังเล่นเกมอยู่ที่บ้าน จู่ ๆ ก็ถูกส่งมาที่นี่” สวี่อันเองก็ยังสับสน
ชายอีกคนสวมเสื้อลายตารางพูดขึ้นว่า “นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย? เมื่อกี้ฉันยังขับรถส่งของอยู่บนทางด่วนอยู่เลย!”
“นี่เป็นรายการวาไรตี้อะไรหรือเปล่า?”
“หรือมนุษย์ต่างดาวบุกโลกแล้ว…”
ทุกคนพากันพูดเซ็งแซ่ ไม่มีใครรู้แน่ชัดว่าเกิดอะไรขึ้น
ทันใดนั้น เสียงเย็นชาไร้อารมณ์ก็ดังเข้าไปในหูของทุกคน
【ยินดีต้อนรับสู่โลกค้นหาสมบัติ! สวัสดีตอนเย็น ผู้เล่นทุกท่าน!】
【จำนวนผู้ที่ถูกส่งมาสำเร็จในครั้งนี้คือ 10,000 ล้านคน!】
ทุกคนพร้อมใจกันเงยหน้ามองท้องฟ้า ก่อนจะหันมองไปรอบ ๆ อย่างสงสัย
“ใครพูดน่ะ?”
“เสียงมาจากบนฟ้า”
“เฮ้ย นี่มนุษย์ต่างดาวจริง ๆ เหรอ?”
“ไร้สาระน่า คนทั้งโลกมีแค่ 8,000 ล้านคน จะมี 10,000 ล้านคนได้ยังไง…”
ขณะที่ทุกคนกำลังสงสัย เสียงนั้นก็ดังขึ้นอีกครั้ง
【ฉันคือระบบของพวกคุณ ยินดีที่ได้รู้จักทุกคน】
【ต่อไปฉันจะประกาศข่าวดีหนึ่งข่าวกับข่าวร้ายหนึ่งข่าว พวกคุณอยากฟังข่าวไหนก่อน?】
ฝูงชนเงียบลง
ไม่กี่วินาทีต่อมา สวี่อันได้ยินใครบางคนตะโกนว่า “ข่าวดี!”
【ข่าวดีก็คือ นับจากนี้ไปพวกคุณไม่ต้องไปทำงานหรือไปโรงเรียนอีกแล้ว】
ชายหัวล้านข้าง ๆ กอดกระเป๋าเอกสารพลางพึมพำ “อย่าล้อเล่นสิ ยังผ่อนรถผ่อนบ้านไม่หมดเลย…”
มีคนอดแซวไม่ได้ “ลุง ข้ามมิติมาแล้ว ยังห่วงเรื่องผ่อนบ้านอีกเหรอ?”
ระบบหัวเราะคิกคัก ก่อนจะพูดอย่างมีนัย
【แต่ข่าวร้ายคือ ตอนนี้พวกคุณมีงานประจำใหม่แล้ว—มีชีวิตอยู่ต่อไป】
【เนื้องานง่ายมาก สรุปได้ในประโยคเดียว
ค้นหาเสบียงในแผนที่ แล้วรีบถอนตัวออกมาพร้อมเสบียงให้เร็วที่สุด
เราไม่มีช่วงทดลองงาน เริ่มงานได้ทันที ใช้ระบบคัดคนออกจากท้ายแถว ผู้ที่คะแนนถูกล้างจนเหลือศูนย์จะถูกคัดออก】
“ฉันอยากกลับไป!” ใครบางคนในฝูงชนตะโกนขึ้น
【กลับไปหรือ? ขอโทษด้วย โลกนี้เป็นมิติอิสระ ไม่มีช่องทางทางกายภาพเชื่อมต่อกับโลกเดิมของคุณ คุณจะไม่มีวันออกจากโลกนี้ได้】
ชายชาวต่างชาติคนหนึ่งถามเสียงดังด้วยภาษาจีนงู ๆ ปลา ๆ “ถ้าถูกคัดออก จะได้กลับไปไหม?”
【ไม่ได้ ร่างกายของคุณจะตาย และจิตสำนึกจะสลายไป โลกนี้ไม่มีการคืนชีพ การกลับชาติมาเกิด หรือการสำรองข้อมูลไม่ว่ารูปแบบใด
นอกจากนี้ พื้นที่สำรวจไม่ได้ห้ามผู้เล่นทำร้ายกัน รวมถึงแต่ไม่จำกัดเพียงการแย่งชิง หลอกลวง กักขัง และฆาตกรรม เพราะฉะนั้นจงระวังผู้เล่นทุกคนไว้】
เมื่อระบบพูดจบ ผู้คนบนทุ่งหญ้าก็เริ่มมองหน้ากัน
แม้ไม่มีใครพูดอะไร แต่ในใจทุกคนกลับเกิดความระแวดระวังขึ้นมาอย่างเงียบ ๆ
【ก่อนหมดเวลานับถอยหลัง พวกคุณต้องค้นหาเสบียงให้ได้มากที่สุด จากนั้นมุ่งหน้าไปยังจุดถอนตัว เสบียงที่นำออกมาได้จะเปลี่ยนเป็นคะแนนเสบียง ค่าใช้จ่ายด้านอาหาร เครื่องนุ่งห่ม ที่อยู่อาศัย และการเดินทางในเขตพักอาศัยล้วนต้องใช้คะแนน
ที่สำคัญที่สุดคือ พวกคุณต้องส่งคะแนนตามจำนวนที่กำหนดทุกวัน หากส่งคะแนนไม่ครบก็จะถูกคัดออกเช่นกัน】
ชาวต่างชาติผมทองตาสีฟ้าหลายคนตะโกนโหวกเหวกขึ้นมาทีละคน “คุณพูดเล่นหรือไง? นี่มันไร้มนุษยธรรม! นี่คือการสังหารหมู่! พวกเราขอประท้วง!”
【การประท้วงไม่มีผล ระบบพูดในสิ่งที่ควรพูดจบแล้ว
เกมกำลังจะเริ่ม ขอให้พวกคุณโชคดี!】
“วูม!”
ภาพตรงหน้าสวี่อันเปลี่ยนไปในพริบตา
เมื่อวินาทีก่อนเขายังอยู่บนทุ่งหญ้า ทว่าพริบตาถัดมากลับมายืนอยู่ตรงปลายถนนสายหนึ่ง
ที่นี่ต่างจากทุ่งหญ้าอันเย็นสบาย
แดดแผดจ้า ความร้อนระอุทำให้เหงื่อไหลท่วมตัว
ข้างกายมีรถบรรทุกขึ้นสนิมจนพังเสียแล้ว ริมถนนยังมีกระสอบทรายสีเบจเก่า ๆ วางกองอยู่หลายใบ
ห่างไปข้างหน้าราว 100 เมตรเป็นอาคารหลายชั้นสีขาวนวล หน้าต่างกระจกบานใหญ่สะท้อนแสงแดดจ้าจนแสบตา หน้าประตูมีน้ำพุและป้ายรถเมล์เล็ก ๆ ตั้งอยู่
สวี่อันกวาดตามองรอบตัว เมื่อนึกถึงคำพูดของระบบเมื่อครู่ก็เข้าใจทันทีว่าตัวเองน่าจะถูกส่งมายังจุดเกิดแห่งหนึ่งในแผนที่ค้นหาสมบัติ
ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วเกินไป เขายังตั้งตัวไม่ทัน
เมื่อห้านาทีก่อนเขายังนอนเล่นโทรศัพท์อยู่บนเตียงแท้ ๆ แต่จู่ ๆ ก็เกิดเรื่องประหลาดนี่ขึ้น
ขณะที่กำลังทอดถอนใจ จู่ ๆ สาวแมวขนขาวคนหนึ่งก็ปรากฏตัวขึ้นข้างกายเขา
เธอทรุดนั่งลงกับพื้น สายตาเหม่อลอยไร้ปฏิกิริยา ราวกับตัวละครเอ็นพีซียังโหลดไม่เสร็จ
มองเสื้อคลุมหนังหมาป่าสีดำสนิทของเธอ บวกกับที่คาดผมหูแมวที่ขยับได้และหางแมว ทุกอย่างดูสมจริงราวกับของจริง
แต่งองค์ทรงเครื่องได้มืออาชีพขนาดนี้ ก่อนถูกส่งมาคงกำลังไปงานคอสเพลย์แน่ ๆ
สวี่อันกำลังจะเรียกเพื่อนร่วมทีมที่หลุดการเชื่อมต่อ จู่ ๆ สาวคอสเพลย์หูแมวก็เริ่มมีปฏิกิริยา
ดวงตาของเธอกลอกไปมา ก่อนจะเหลือบขึ้นมาสบตากับสวี่อัน
ทั้งสองจ้องสำรวจกันและกันอยู่แบบนั้น
ห้าวินาทีต่อมา คิ้วของเธอก็ขมวด หูแมวลู่ลง หางด้านหลังพองฟูแนบชิดต้นขา ลำคอส่งเสียงคำรามต่ำคล้ายสัตว์ร้าย “แฮ่!”
สวี่อันถอยหลังไปสองก้าวตามสัญชาตญาณ จนเผลอถอยตามหลักผู้มีความสุขย่อมไม่หาเรื่องใส่ตัว
พอตั้งสติได้ เขาก็พูดอย่างไม่สบอารมณ์ “แฮ่อะไรของเธอ? เราเป็นเพื่อนร่วมทีมกันนะ”
สิ้นเสียง แขนของทั้งคู่ก็ปรากฏนาฬิกาข้อมือทรงกลมสีดำขึ้นมาพร้อมกัน
หน้าจอกะพริบสองสามครั้ง ก่อนจะมีเสียงอิเล็กทรอนิกส์ดังออกมา
【ตรวจพบว่าภาษาของสมาชิกในทีมไม่ตรงกัน เปิดใช้งานระบบแปลภาษาอัตโนมัติแล้ว…】
สวี่อันรู้สึกเหมือนความรู้มหาศาลหลั่งไหลเข้ามาในสมอง ทำให้เขามึนงงไปชั่วขณะ
สาวแมวได้ยินเสียงแล้วหันไปมองนาฬิกาข้อมือ จากนั้นก็เหมือนโค้ดพื้นฐานบางอย่างถูกกระตุ้น เธอเริ่มสะบัดข้อมืออย่างบ้าคลั่ง พอสะบัดเจ้านี่ไม่หลุดก็เริ่มฉีกและกัดสายรัด
ท่าทางดุร้ายของเธอเหมือนสัตว์ป่าไม่มีผิด
เสียดายที่นาฬิกาข้อมือทนทานเกินกว่าที่เธอคิด ไม่ว่าจะดิ้นรนแค่ไหนก็สลัดมันไม่หลุด
สวี่อันเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนเดินเข้าไปเตือน “เหมือนนาฬิกาเรือนนี้จะถอดไม่ได้นะ สายรัดมันต่อกันอยู่ หรือเธอ…”
เขาเพิ่งขยับเข้าไปใกล้หนึ่งก้าว สาวแมวก็พุ่งเข้าไปในพุ่มไม้ข้างถนน เหลือเพียงดวงตาสีน้ำตาลคู่หนึ่งที่โผล่มาจับตาดู
“……”
ตอนนี้สวี่อันรู้สึกเหมือนฟ้าถล่มลงมา
ล้อกันเล่นหรือไง! จับคู่มาให้แค่คนเดียวก็ว่าแย่แล้ว ที่สำคัญเพื่อนร่วมทีมคนเดียวที่มีดันเป็นพวกคอสเพลย์เป็นแมวเฒ่าจนสติหลุดอีก…