เขตรบภาคตะวันตกเฉียงใต้ กองพันผสมดาบเหล็ก
หลี่เจียเซิ่งจุดบุหรี่สามมวน ยืนริมหน้าต่างมองไปยังทิศตะวันออก
เขาถอดหายใจออกมาหนักหน่วง โค้งคำนับไปทางตะวันออกสามครั้ง แล้วปักบุหรี่ลงบนผลส้ม
ฝ่ายหลงเทียนเหย่ถือขวดเบียร์ที่ซื้อมาจากร้านค้า เปิดฝาแล้วไม่ได้จิบแม้แต่คำเดียว เทราดลงพื้นจนหมดขวด
ทั้งสองต่างภาวนาอยู่ในใจ: พี่เฟิง ขอจงเดินทางโดยสวัสดิ...
อีกฟากหนึ่ง หน้าโรงอาหารฝ่ายส่งกำลังบำรุง เฉินซานสี่อ้วนกลมพร้อมทหารเก่าแห่งหมู่ครัวอีกกลุ่มหนึ่ง ต่างเช็ดน้ำตาไปพร้อมกับเผาธูปเงินธูปทอง
"พี่เฟิงเอ๊ย ทำไมถึงไปจากไปง่าย ๆ อย่างนี้ ทำไมถึงจากไปเลยนะ!"
"นึกถึงสมัยก่อน เราเคยผ่านเป็นตายร่วมกันที่หน่วยฝึกทหารใหม่ อาศัยกันและกันเหมือนพี่น้องแท้ ๆ แกจึงใจร้ายทิ้งพวกเราไปได้จริง ๆ เหรอ?"
"พี่เฟิงเอ๊ย ท่านผู้นำของผมเอ๊ย ทำไมถึงทิ้งพวกเราไปแบบนี้..."
ภายในค่ายทหาร เสียงร่ำไห้ดังระงมไปทั่ว ทุกคนต่างใช้วิธีของตัวเองไว้อาลัยให้วิญญาณของฉินเฟิงที่จากไปแล้ว
หลายวันก่อน กลุ่มของเก๋อจื้อหย่งนำทีมกลับมาอย่างไพรัชพร้อมถ้วยรางวัลจากการแข่งขันแลกเปลี่ยนนานาชาติเอเชีย-แปซิฟิก
แต่เดิมนี่คือเรื่องน่ายินดี น่าเป็นสุขอย่างยิ่ง
ทว่าตามมาด้วยข่าวว่าพวกเขาเจอเหตุไม่คาดฝันระหว่างการแข่งขัน รองเสนาธิการฉินเฟิงสูญหาย จนถึงทุกวันนี้ยังไม่มีทั้งตัวเป็นและศพ
แรก ๆ ทุกคนยังคิดว่าฉินเฟิงแกล้งซ่อนเล่นกับพวกเขา เพราะคนที่รู้จักฉินเฟิงเป็นอย่างดีต่างรู้ดีว่าเขาเก่งแค่ไหน
แค่เพลิงไหม้ แผ่นดินไหว เขายังรอดมาได้ทีละครั้ง แค่เรืออับปางหนึ่งครั้งมันเป็นไรไป?
แต่ยิ่งวันผ่านไปทีละวัน ความเชื่อมั่นที่เคยอยู่ในใจของเหล่าทหารก็ค่อย ๆ ถูกบั่นทอนลงทีละนิด
ทุกวันมีคนเข้าไปถามหาข่าวของฉินเฟิง แต่คำตอบที่ได้ก็ยังเป็นเพียงความเงียบไร้วี่แวว