"เล่นอะไรกันเนี่ย เหนื่อยกันมาตลอดทาง กว่าจะถึงที่พักแท้ ๆ ทำไมต้องมาทำอะไรบ้า ๆ อีก?"
เหล่าทหารใหม่แบกอุปกรณ์ ทำหน้าเหมือนหมดอาลัยตายอยาก ยืนอยู่ใต้เนินดินขนาดใหญ่ที่ยาวกว่าร้อยเมตรและลาดชันกว่าสามสิบองศา
ถัดไปด้านหลังไม่ไกล คือเต็นท์เดินแถวที่เพิ่งถูกตั้งขึ้นมา
ในเต็นท์ เสียงหั่นผักสับเนื้อดังไม่หยุด
หม้อใหญ่หลายใบเดือดปุด ๆ ซึ้งถึงก็พ่นไอร้อนสีขาวออกมาตลอด
แม้แต่อากาศยังอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมชวนน้ำลายสอของน่องไก่ตุ๋นกับซาลาเปาลูกใหญ่กลิ่นหอมกรุ่น
จริง ๆ แล้ว ระหว่างเดินแถวจะมีจุดพัก ตามปกติจะกำหนดตามระยะทาง
ไม่มากเกินไป แค่ราวสองสามจุด
ความหมายของจุดพัก คล้ายกับเวลาออกรบในสมัยโบราณที่ต้องตั้งค่ายพักแรม ณ ที่แห่งหนึ่ง
มีไว้เพื่อให้เหล่านักรบที่อ่อนล้าจากการเดินทางไกลได้พักฟื้นและปรับสภาพ
ตอนนี้ ถึงเวลากินข้าวชัด ๆ
แต่ผู้หมวดกลับพาพวกเขามาที่นี่ แล้วให้ทุกคนวิ่งขึ้นเนินสิบเที่ยวถึงจะมีข้าวกิน
วิ่งขึ้นเนิน ก็ตามชื่อ คือการออกตัววิ่งขึ้นไปบนเนิน
เป็นวิชาฝึกแบบหนึ่งที่พบเห็นได้ทั่วไปในกองทัพ ใช้สำหรับฝึกพลังระเบิดและความอึด
แต่ตอนนี้ เหล่าทหารใหม่เดินทางมาทั้งวันแล้ว หิวโหยจนไส้กิ่ว
ขาทั้งสองข้างปวกเปียกอ่อนยวบราวกับเส้นก๋วยเตี๋ยว จะเอาแรงที่ไหนไปวิ่งขึ้นเนินสิบเที่ยวได้?
"ผู้หมวด ลดหน่อยได้มั้ย ขึ้นเนินสิบเที่ยวมันเยอะไป แก้เป็นเที่ยวเดียวได้ไหม?"
"ผู้หมวด ให้พวกเรากินข้าวก่อนได้มั้ย? กินอิ่มค่อยมีแรงวิ่งขึ้นนะ!"
เหล่าทหารใหม่ทำหน้าเหมือนปวดฟัน ต่างพากันพูดอ่อย ๆ พยายามต่อรอง
แต่นี่ไม่ใช่ตลาดผัก และเก๋อจื้อหย่งก็ไม่ใช่พ่อค้าหาบเร่
เขามองทหารใหม่ตรงหน้าอย่างเย็นชา เอ็ดตะคอกโดยไม่เกรงใจ
"พวกแกคิดจริง ๆ เหรอว่าข้าวของกองทัพกินง่ายนัก?"
"อยากกินข้าว ก็ต้องวิ่งขึ้นเนินสิบเที่ยวให้ฉันให้ได้ วิ่งเสร็จถึงจะมีข้าวกิน!"
บัดนี้ ทหารใหม่ก็แค้นใจมาก อยากจะเข้าไปเตะผู้หมวดคนละทีสองที
หลายคนในพวกเขามีแผลถลอกที่เท้าและหัวไหล่จนจะเดินยังไม่มีแรง
แล้วมาสั่งให้วิ่งขึ้นเนินสิบเที่ยวอีก นี่มันแกล้งกันชัด ๆ ไม่ใช่เหรอ?