บนสายน้ำที่ไหลเชี่ยว กระบองเปาลำเล็ก ๆ ถูกคลื่นซัดขึ้นลงไม่หยุด
บนนั้นมีหวังหยวนซงกับทหารตำรวจติดอาวุธนับสิบนั่งอยู่ รวมถึงชาวบ้านอีกจำนวนมากที่ถูกน้ำท่วมล้อมรอบ ใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก
"เธอน่ะฆาตกร! ทำไมไม่ตายไปซะ ทำไมเธอไม่ตายไป!"
มุมมองของฉินเฟิงมาปรากฏอยู่บนกระบองเปา ผู้หญิงที่อุ้มสุนัขไว้ชี้หน้าเขา ด่าทอด้วยถ้อยคำเสียดสีร้ายกาจไม่หยุดปาก
ฉินเฟิงอยากเปิดปากแย้ง แต่ปากเหมือนถูกกาวติดแน่น ไม่ว่าจะพยายามแค่ไหนก็อ้าไม่ออก
เขาหันไป หวังหยวนซงก็จ้องมองเขาด้วยความโกรธเช่นกัน "ฉินเฟิง ทำไมเธอต้องไปอุดปากน้ำซึมนั่นด้วย? ถ้าเธอไม่สั่งการแบบนั้น พวกเขาสามคนก็ไม่ตาย เธอนั่นแหละที่ฆ่าพวกเขา!"
เสียงโกรธเกรี้ยวของเก๋อจื้อหย่งดังขึ้นข้างตัวเขา "ฉินเฟิง ไอ้ตัวดี! ฉันถือเธอเป็นน้องชายแท้ ๆ แต่เธอฆ่าลูกน้องฉัน! หนิวถี่จวินเป็นพี่น้องที่เดินมาด้วยกันตั้งแต่สมัยหน่วยมีดเหล็ก เธอเอาชีวิตเขาเล่นเป็นเรื่องเด็ก ๆ งี้ เธอมีหน้าไปสู้หน้าเขา สู้หน้าฉัน สู้หน้าครอบครัวของเขาได้ยังไง?"
เว่ยซานเหอยืนอยู่ที่หัวเรือที่สั่นคลอน ใบหน้าเต็มไปด้วยความผิดหวัง "ฉินเฟิง เธอใจร้อนอยากได้ดี ฝันไกลเกินตัว เธอสั่งผิด! ผู้เชี่ยวชาญการชลประทานบอกแล้วว่าถ้าไม่อุดปากน้ำซึม เขื่อนจะพังทุกเมื่อ เธอเลยกลัว!"
"ระหว่างชีวิตของคนหลายแสนคนกับคนไม่กี่คน เธอเลือกสละชีวิตพี่น้องและเพื่อนร่วมรบของตัวเองในที่สุด"
"แต่ทำไมตอนนั้นเธอไม่ไปอุดปากน้ำซึมเอง ทำไมเธอถึงเลือกไปช่วยพานหย่งที่จมน้ำ?"