"เจ้าลิง นายก็ยังน่าเบื่อเหมือนเดิมเลยนะ..."
หลบซ่อนอยู่หลังจุดซุ่มโจมตีแห่งหนึ่ง ชายร่างกำยำที่สวมหน้ากากรูปลิงถูกคนสวมหน้ากากตัวตลกข้าง ๆ เสียดสี
มองไปที่แท็บเล็ตปฏิบัติการรบเดี่ยวในมือ ชายสวมหน้ากากลิงยิ้มมุมปากอย่างพึงพอใจ
"นายรู้อะไร นี่ต่างหากที่เป็นขั้นสูงสุดของการฆ่าคน"
"ไม่เห็นตรงไหนมันขั้นสูงสุดเลย"
ตัวตลกเหยียดตามองขึ้นฟ้า แล้วเสียดสีอีกรอบ
แต่ลิงกลับไม่ใส่ใจและพูดว่า "ขั้นสูงสุดของการฆ่าคน คือการสังหารจิตใจ ลองนึกภาพดูสิ ถ้าหลังจากเสียงบูมดังขึ้น เราบอกคนของเจียวหลงว่า จริง ๆ แล้วกับระเบิดถูกจุดระเบิดโดยกับดักที่ฝ่ายฉินเฟิงตั้งเอาไว้"
"มองเพื่อนร่วมทีมที่ถูกระเบิดจนแหลกลาญตรงหน้า นายเดาสิ พวกเขาจะกินใจกันเองไหม จะเอาดาบฟันกันเองไหม?"
"การเล่นกับจิตใจคนสนุกกว่าการฆ่าคนตั้งเยอะ แถมฝ่ายฉินเฟิงก็จะเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด!"
ตัวตลกอ๋อขึ้นมาเบา ๆ คำตอบยังเหมือนเดิมว่า "ก็แค่เสียเปล่าเปลี่ยนกางเกง! ฉันสนแค่ตายหรือไม่ตาย พวกเขาจะรู้สึกผิดหรือไม่ มันเกี่ยวอะไรกับฉัน?"
ช่วงนั้นเอง ลิงสังเกตทันทีว่าฝ่ายฉินเฟิงมีความเคลื่อนไหวผิดปกติบางอย่าง
ไอ้นี่ดูเหมือนจะพบกับดักที่มันวางเอาไว้ มันหยิบมีดออกมาแล้วก้าวเดินเข้าไปทีละก้าว
นี่มันตั้งใจจะทำอะไร?
จะแกะอุปกรณ์ชิ้นนี้ออกมา?
เห็นภาพตรงหน้า ชิมแปนซีดำก็ยิ้ม
อุปกรณ์ชิ้นนี้มันตั้งกลไกนิรภัยเอาไว้
หากถูกทริกเกอร์ กับระเบิดอีกฟากจะระเบิดทันที และการพยายามแกะออกจะมีผลร้ายแรงกว่านั้น