“ไม่ไป ฉันไม่ไป ตายก็ไม่ไป!”
ข้างบ่อเกรอะ ทหารหมวดหนึ่งคนหนึ่ง ถูกหัวหน้าหมู่ลากมาอย่างทุลักทุเล
การทำความสะอาดใหญ่ของกองร้อยในช่วงบ่าย หมวดหนึ่งรับผิดชอบงานทำความสะอาดห้องน้ำทั้งหมดของตึกหอพักตั้งแต่บนลงล่าง
อย่างที่รู้กัน มาตรฐานความสะอาดในหน่วยทหารเข้มงวดมาก
แม้แต่ห้องน้ำ ก็ต้องขัดให้สะอาดเอี่ยมอ่องไร้ฝุ่น
ดังนั้น หยางไคเฟิง หัวหน้าหมู่หนึ่ง ถึงสั่งให้ทุกคนในหมู่ถือฝอยเหล็ก นอนราบกับพื้นขัดร่องน้ำ
แต่ไอ้ทหารใหม่นี่กลับไม่ยอมทำ ปากพล่อยแต่คำหยาบคาย พร่ำว่า:
“ฉันมาเป็นทหาร ไม่ได้มาเป็นพนักงานทำความสะอาด ไม่ใช่คนขัดห้องน้ำ” แถมยังข่มขู่จะเอาเรื่องอีก...
ต่อเรื่องนี้ หยางไคเฟิงก็บอกว่า ฉันหล่อพอดียังต้องให้แกมาแต่งหน้าทาปากอีก?
ดังนั้น เขาไม่ตามใจไอ้ทหารใหม่นี่เลย
ให้ใช้ฝอยเหล็กขัดห้องน้ำ ยังเสแสร้งว่ารักสะอาด เกี่ยงว่ามันสกปรก แล้วยังมาบ่นๆ อยู่นี่ใช่ไหม?
ได้!
ไม่อยากขัดห้องน้ำในตึกหอพัก!
งั้นฉันให้แกไปตักอึในบ่อเกรอะเลย!
“หัวหน้า หัวหน้า ผมผิดไปแล้ว อย่าให้ลงไปเลยนะ ผมขอร้องล่ะ ผมขอร้องจริงๆ!”
“ผม...ผมไม่เคยทำงานสกปรกเลยที่บ้าน ผมไม่ได้ตั้งใจ หัวหน้า...ผม...ผมให้เงิน คุณยกโทษให้ผมเถอะ ยกโทษให้ผมสักครั้ง...”
เผชิญกับคำอ้อนวอนของทหารคนนี้ หยางไคเฟิงจับปกเสื้อเขา ยกขึ้นมาจนลอย
“ตอนนี้รู้จักกลัวแล้ว? แล้วก่อนหน้านี้คุณหายไปไหน!”
“มาบ่นๆ อยู่กับฉัน แถมยังพูดจาข่มขู่ให้ฉันคอยดู? ได้! ฉันคอยดูอยู่ตรงนี้!”
“ตอนนี้ แกลงไปทำงานให้ฉันเดี๋ยวนี้ ฉันมองดูอยู่ข้างๆ ถ้าทำไม่เสร็จคืนนี้แกก็แช่ตัวในบ่ออึนั่นทั้งคืน!”
และในบ่อเกรอะตอนนี้ หลี่เจียเซิ่งที่กำลังทำงานอย่างขยันขันแข็งเห็นฉากนี้