ฉินเฟิงมองโจวซั่งเฟยอย่างสงสัยเล็กน้อย: "ผู้หมวด มีคำสั่งอะไรหรือเปล่าครับ"
โจวซั่งเฟยยิ้มแล้วส่ายหน้า: "ไม่มีคำสั่งอะไรหรอก แค่เรียกนายออกมาสูดอากาศ แชทเล่นกันนิดหน่อย แล้วก็เรื่องเมื่อเช้านี้ ดีแล้วที่นายช่วยไว้ ฉันติดหนี้นายไว้หนึ่งครั้ง"
ฉินเฟิงชะงักไปครู่หนึ่ง รีบส่ายหน้า: "ผู้หมวด ผมไม่ได้..."
โจวซั่งเฟยยกมือขึ้นห้าม: "ถ้านายไม่เกลี้ยกล่อมหลี่เสียงคังไว้ จนไม่ให้เรื่องบานปลายไปมากกว่านี้ เป็นไปได้มากว่าชีวิตทหารของฉันคงต้องจบลงที่ตรงนี้"
"นายไม่รู้หรอกว่าเดี๋ยวนี้ในกองทัพการแข่งขันสูงแค่ไหน ถ้าเกิดเรื่องแบบนั้นขึ้น ฉันคงต้องเก็บข้าวของกลับบ้านแน่ๆ"
"เพราะงั้น เพื่อเป็นการขอบคุณ ต่อไปถ้านายอยากสูบบุหรี่ ให้มาหาฉันโดยตรงเลย"
"ถึงจะไม่ใช่บุหรี่ดีเลิศอะไร แต่รับรองว่าให้นายสูบไม่อั้นแน่"
ฉินเฟิงไม่ได้ตอบ และก็ไม่รู้ว่าจะพูดอะไรดี
เขารู้ดีแก่ใจ ว่าสิ่งที่เขาทำสามารถช่วยคนไว้ได้หลายคน
แต่เขาไม่เคยคิดจะเอาคำขอบคุณอะไรเลยซักนิด ยิ่งไม่คิดถึงผลประโยชน์ใดๆ
สำหรับฉินเฟิง เขาแค่ทำภารกิจที่ผู้บังคับบัญชามอบหมายให้สำเร็จ แค่นั้นเอง
ถ้าเป็นในสังคมภายนอก ฉินเฟิงจะไม่ลังเลที่จะเรียกร้องผลประโยชน์ให้ตัวเองเด็ดขาด
แต่ตอนนี้เขาสวมชุดทหาร อยู่ในค่ายทหาร นี่คือหน้าที่ของทหาร และเป็นภาระที่เขาต้องรับผิดชอบ
"ไม่ดีกว่าครับ" ฉินเฟิงส่ายหน้าปฏิเสธ "สูบบุหรี่มากไป มันจะส่งผลต่อการฝึก"