สถานที่ก่อสร้างบางแห่งที่ร้อนอบอ้าวและแห้งแล้ง ฝุ่นฟุ้งกระจายไปทั่ว
คนท้องถิ่นผิวคล้ำจำนวนมากในเสื้อผ้าขาดๆ ต่างพากันขนอิฐและเข็นรถปูนซีเมนต์
หลี่เจียเซิ่งกับหลงเทียนเยทั้งคู่ปลอมตัวเป็นคนงานชั้นล่างผิวสีน้ำตาลอมดำ ไม่ว่าจะเป็นสีผิว ทรงผม หรือแม้แต่กลิ่นกะปิเครื่องเทศที่ติดตัว ก็ไม่ต่างจากคนท้องถิ่นเลย
ต่างกันแค่ที่ดูเหมือนจะได้สารอาหารดีกว่านิดหน่อย และทำงานคล่องตัวขึ้นเล็กน้อยเท่านั้น
สลัมโดนไฟเผาจนวอด ถนนในเมืองมีรถตำรวจวิ่งผ่านไปมาเป็นระยะ คนในแก๊งก็ตามหาพวกเขาอยู่ทุกที่
จำใจไม่ได้ ทั้งสองจึงต้องมุดมาที่สถานที่ก่อสร้างเล็ก ๆ ชายเมืองแห่งนี้ รับจ้างทำงานชั่วคราวเพื่อบังหน้ากากให้ได้มากที่สุด
ขณะนั้น เสียงกระท้อมันฮะฮันดังขึ้น คนงานทิ้งงานในมือพร้อมหน้ากันรี่เข้าไปในบ้านชั้นเดียวหลังเล็กที่สร้างจากเหล็กลอนข้าง ๆ แล้วนั่งขัดสมาธิลงบนพื้น
หลี่เจียเซิ่งกับหลงเทียนเยที่ทำตามคนท้องถิ่นก็ไม่ต่างกัน หามุมสักมุมแล้วนั่งลงบนพื้นซีเมนต์ โดยมีเป้าหมายเดียวคือกลืนหายไปกับที่นี่ให้สนิท
จากนั้นก็มีคนโยนใบกล้วยทีละแผ่นลงมาตรงหน้าพวกเขา ใช้เป็นจานอาหาร
คนที่เป็นระเบียบกว่าจะล้างใบกล้วยกับมือด้วยน้ำสะอาดเล็กน้อย
แล้วพี่เลี้ยงสาวอ้วนคนหนึ่งก็ถือถังและทัพพีใบใหญ่เดินมา ตักของเหนียวเหนอะหนะทีละทัพพีราดลงบนใบกล้วยราวกับกำลังให้อาหารหมู
มองอาหารมื้องานที่เรียบง่ายไร้พิถีพิถันตรงหน้า หลี่เจียเซิ่งกับหลงเทียนเยสบตากัน ต่างเห็นความรังเกียจบนใบหน้าดำคล้ำที่ทาสีของกันและกัน
แต่ไม่กินก็ต้องหิวท้อง ภายนอกเต็มไปด้วยพวกที่ตามล่าพวกเขา ตอนนี้ก็มีแต่ที่แห่งนี้ที่ค่อนข้างปลอดภัยที่สุด