“ครูไป๋ ครูไป๋?”
“หืม?”
ในห้องทำการ มือหนึ่งข้างโบกไปมาตรงหน้าไป๋หลิง
เธอถึงได้สติกลับมา แล้วมองไปที่ครูศิลปะหญิงตรงหน้า
“มีอะไรหรือ”
“มีอะไรหรือยังไง เลิกงานแล้ว ถึงเวลาแล้ว ยังไม่กลับอีกเหรอ!”
“อ้อ ฉันยังตรวจข้อสอบไม่หมดอีกสองชุด เดี๋ยวตรวจเสร็จค่อยกลับ”
ไป๋หลิงอึ้งงัน รีบหยิบปากกาขึ้นมา แต่แล้วก็พบว่ากองข้อสอบตรงหน้าถูกตรวจเสร็จหมดเกลี้ยงไปนานแล้ว
ครูศิลปะจ้องเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสัย “คุณนี่ มีอะไรผิดปกติแน่ ๆ”
ไป๋หลิงลูบแก้มตัวเอง “ฉันเป็นอะไร หน้าตาไม่สดใส หรือมีรอบตาดำ”
ครูศิลปะส่ายหัว “สองวันมานี่เธอเหม่อลอยตลอด แถมยังหุ่นห่วงใจหายอยู่ตลอด ถึงกับลืมไปเลยว่าตรวจข้อสอบหมดแล้ว”
“เมื่อวานฝึกรบเพิ่งจบ อาจารย์ฉินเดินทางกลับไปแล้ว เธอเสียดายเขาเลยกำลังคิดถึงเขาอยู่ใช่ไหม”
“โธ่เอ๊ย ยายเอ๋ย เธอ... เธอไม่ได้แอบชอบเขาจริง ๆ ล่ะนะ?”
“หรือว่า ข่าวลือเมื่อสองวันก่อนนั่น ที่ว่าเธอแอบสารภาพรักเขาตอนเขาอาบน้ำ แล้วยังดันตัวเขาแนบผนังใต้ฝักบัวน่ะ เป็นเรื่องจริงงั้นเหรอ...”
“พูดเวอร์!” ไป๋หลิงแก้มแดงก่ำ รีบฟาดโต๊ะโต้ทันที “ฉันกับเขาไม่มีอะไรต่อกันเลยสักนิด ที่ฉันไปหาเขาตอนนั้น เพราะเขาทำให้ลูกศิษย์ของฉันเสียคน!”
“ทำลูกศิษย์เสีย? อาจารย์ฉินไม่ใช่มาฝึกรบเหรอ เขาทำให้ลูกศิษย์เธอเสียยังไง...”
ไป๋หลิงเริ่มไม่ค่อยอยากคุยเรื่องนี้ต่อแล้ว เธอหาข้ออ้างสักเรื่องว่ายังมีธุระ แล้วก็เตรียมเดินออกไป
ก่อนจาก เธอเหลือบเห็นตำรวจหลายนายเข้ามาสืบสวนในโรงเรียนอีกด้วย
ความจริง เรื่องการตายของเสี่ยวหรานกับซุนหยวน มีผลการสอบสวนออกมาแล้ว
ไม่เกี่ยวอะไรกับจางลี่จวนเลยสักนิด และไม่ใช่ฆ่าปล้นอย่างที่ว่า แต่เป็นการฆ่าเพราะความรัก
ได้ยินกันมาว่า ผู้ที่เลิกร้างคือแฟนเก่าของเสี่ยวหราน ชายหนุ่มคนนั้นเดิมทีกำลังรับราชการอยู่ในกองทัพ
แต่ถูกเสี่ยวหรานบอกเลิก เขาเสียสติ พยายามหนีออกจากหน่วยแต่ไม่สำเร็จ ต่อมาถูกคุมขังในที่ลงทัณฑ์
เดิมทีเขารับความจริงที่ถูกเลิกร้างแบบความรักไกลได้แล้ว ยังคิดว่ามันเป็นความผิดของตัวเองเอง