เกาเทียนเสียงกวาดสายตามองรูปถ่ายในแฟ้มประวัติ แล้วเอ่ยด้วยความสงสัย “นายรู้จักตำรวจปราบยาเสพติดคนนี้ที่ชื่อหลี่ซางอวี่ด้วยเหรอ”
ฉินเฟิงพยักหน้า “เคยพบกันครั้งเดียว อยากหาข้อมูลอดีตของเขาหน่อย”
เกาเทียนเสียงตอบรับเบา ๆ แล้วไม่พูดต่อ แค่นั่งอยู่เคียงข้างอย่างเงียบ ๆ
ฉินเฟิงมองประวัติการทำงานของผู้ชายคนนี้ในระหว่างปฏิบัติหน้าที่ และความดีความชอบทีละเรื่องทีละเรื่องที่เขาสะสมมา ในใจก็ไม่อาจหัวเสียได้
ก่อนจะมาที่นี่ เขาจริง ๆ ได้แวะไปที่หน่วยดับเพลิงแห่งหนึ่ง เพราะจากที่ได้ข้อมูลจากพิษนั้น เขารู้ว่าไอ้คนที่สวมหน้ากากตัวตลกนั่นเคยเป็นนักผจญเพลิงที่เก่งกาจมากคนหนึ่งของประเทศ
อุบัติเหตุระเบิดครั้งหนึ่ง พาชีวิตเพื่อนร่วมหน่วยไปกว่า 20 คน และเขาก็เป็นคนเดียวที่รอดมาได้
แม้จะรอดมาได้อย่างหวุดหวิด แต่เขาก็ถูกไฟเผาอย่างหนักจนใบหน้าพินาศไปทั้งใบ
เมื่อรัศมีแห่งเกียรติภูมิจางหาย เวลาค่อย ๆ กลืนกินเปลวเพลิงในคืนนั้นลงไป ก็มีคนน้อยเต็มทีที่จำได้ว่าเขาคือฮีโร่ผู้ดับเพลิง
สิ่งที่ทุกคนเห็นมีแต่สัตว์ประหลาดไร้อวัยวะบนใบหน้า ชาวบ้านใกล้เคียงสงสารเขา คนแปลกหน้ากลัวเขา แม้แต่เด็ก ๆ ก็ไม่กล้าเข้าใกล้ ภรรยาก็หย่ากับเขาไปหลายปีก่อนหน้านี้ เพราะหมดแรงจนใจสลาย ทนคำพูดเหน็บแนมของคนรอบข้างไม่ไหว
เขาไม่โทษภรรยาของตัวเอง เพราะเธอได้ทำเต็มที่จริง ๆ แล้ว ใบหน้าที่น่าขนลุงน่าขยะแขยงนั่น แม้แต่ตัวเขาเองยังกลัวตอนมองกระจกตอนกลางคืนเลย
เมื่อมองเหรียญเกียรติภูมิดับเพลิงที่วางอยู่ในลิ้นชัก เขาเป็นครั้งแรกที่รู้สึกว่าตัวตนเดิมของตัวเองเลือนหาย และสำนึกเสียใจที่ก้าวเข้ามาบนเส้นทางนี้อย่างสุดหัวใจ