ไม่กี่ชั่วโมงต่อมา เครื่องบินลงจอดที่สนามบินแห่งหนึ่งในประเทศเพื่อนบ้าน
สนามบินนี้ใช้ร่วมกันทั้งทหารและพลเรือน เมื่อฉินเฟิงกับพวกลงเครื่องจึงเห็นผู้โดยสารท้องถิ่นจำนวนมาก
รองผู้บัญชาการไชนำทีมอยู่หน้าสุด ด้านหลังคือฉินเฟิงกับหลี่เฟยเดินเคียงกัน ตามด้วยหลี่เจียเซิ่ง หลงเทียนเหย่ และนักรบเทียนหลางหน่วยรบพิเศษอีกสิบกว่าคนที่มาร่วมแข่ง
สนามบินนี้สว่าง กว้างขวาง สะอาด มีของตกแต่งที่เกี่ยวข้องกับความเชื่อทางศาสนาท้องถิ่นให้เห็นทั่วไป
ผู้โดยสารที่ถือกระเป๋าสัญจรไปมา ก็ส่วนใหญ่แต่งตัวเรียบร้อย ดูดีมีสไตล์
ฝ่ายชาย ผิวค่อนข้างขาว นุ่งเสื้อเชิ้ตสูทเป็นหลัก ท่าทางดูเป็นคนหนูเอลีตชัด ๆ
ฝ่ายหญิง ส่วนใหญ่แต่งตัวทันสมัย บ้างก็ห่มส่าหรีสีสันสดใส
หลงเทียนเหย่แม้ไม่ใช่ครั้งแรกที่ออกนอกประเทศ แต่เป็นครั้งแรกที่มาถึงเทียนจู่ จึงไม่อาจระงับใจ มองซ้ายมองขวา แววตาลุกวาวไปด้วยความอยากรู้
"ที่นี่ดูพัฒนาแล้วนะ เหมือนที่เขาพูดกันบนเน็ตเลย ดูเหมือน...ก็ไม่ได้สกปรกรกชักขนาดนั้นนี่?"
"ของบนเน็ตน่ะ ดูเล่น ๆ กันเฉย ๆ อย่าเอามันมาเป็นจริงเป็นจังสิ"
"ก็ว่าอย่างนั้นสิ"
หลงเทียนเหย่เห็นด้วยอย่างสุดซึ้งกับคำพูดของหลี่เจียเซิ่ง
ทุกประเทศย่อมมีทั้งด้านดีและด้านไม่ดี
แม้เน็ตจะพูดกันตลอดว่า เพื่อนบ้านประเทศนี้สกปรกรกชัก เทคโนโลยีทางทหารย่อยยับก็เถอะ
แต่ประเทศใหญ่ที่มีประชากรเกือบพันห้าร้อยล้านคน ต่อให้กำลังทหารแย่แค่ไหน ก็คงไม่แย่ถึงไหนหรอก?
แต่เพียงหลงเทียนเหย่กำลังจะเปลี่ยนความคิดเห็นเกี่ยวกับประเทศนี้ ตั้งใจจริงจังที่จะมองพวกเขาเป็นคู่แข่งที่เก่งกาจคนหนึ่ง