คลื่นความร้อนพัดปะทะใบหน้า!
ราวกับจะแผดเผาหยาดเหงื่อทุกหยดบนใบหน้าของฉินเฟิงให้เหือดแห้ง
แม้ตอนนี้เขาจะหลบอยู่ในผ้าห่มที่ชุ่มน้ำ แต่ยังรู้สึกถึงความร้อนที่เสียดแทงลึกถึงกระดูก
ผมของฉินเฟิงส่งเสียงฉ่า ๆ พลันคลุ้งกลิ่นไหม้
ริมฝีปากที่แห้งผากปรากฏรอยแตกเป็นทางเลือด ใบหน้ายังถูกความร้อนเผาจนแดงไปเป็นบริเวณกว้าง
แต่ถึงจะเป็นเช่นนั้น เขาก็ไม่เคยถอยหลังแม้แต่ก้าวเดียว
ฉินเฟิงมือหนึ่งจับหน้า อีกมือประคองหลัง คล้ายทหารหาญที่ชูปลายดาบปลุกขวัญกำลังพล
เขาจ่อหัวฉีดถังดับเพลิงคาร์บอนไดออกไซด์ไปที่ต้นเพลิง ฉีดพ่นไม่หยุด
เขารู้ว่าความสามารถส่วนตัวนั้นเล็กน้อยเพียงใด และรู้ว่าตัวเองอ่อนแอแค่ไหนต่อหน้าภัยพิบัติ
แต่เขาก็ยังอยากใช้ร่างมนุษย์ธรรมดา เปิดเส้นทางชีวิตให้เด็ก ๆ ข้างบนให้ได้มากที่สุด
“จะตายเพิ่มอีกไม่ได้แล้ว ต้องไม่มีเรื่องอีกแล้ว!”
ฉินเฟิงกัดฟัน สู้กับเปลวไฟที่แผดเผา ฝืนใจพ่นถังดับเพลิงจนหมด
และด้วยความพยายามของเขา เปลวไฟตรงทางเข้าก็เบาบางลงเล็กน้อย อุณหภูมิที่ร้อนแผดเผาก็ลดลงไม่น้อย
ฉินเฟิงเขวี้ยงถังเปล่าที่ร้อนผ่าวลงด้านหลัง โดยไม่แยแสกับรอยไหม้บนมือ
รวบรวมแรงเปิดถังดับเพลิงถังที่สองต่อ มุ่งหน้าสู่ต้นตอความร้อนอีกครั้ง!
เมื่อคาร์บอนไดออกไซด์ปกคลุมต่อเนื่อง ออกซิเจนที่ช่วยให้ไฟลุกก็ลดลง เปลวไฟตรงทางเข้าเริ่มเบาบางลงเรื่อย ๆ
และเผยให้เห็นประตูไม้สองบานที่ถูกเผาจนดำเป็นตอตะโก
ประตูสองบานนี้แต่เดิมเปิดอยู่ แต่ถูกแรงระเบิดกระแทกบานพับเสียหาย ปิดสนิท
จากนั้น ถูกไฟที่ลามจากห้องข้างเคียงจุดติด กลายเป็นกำแพงไฟขึ้นมา
เมื่อเห็นเปลวไฟตรงทางเข้าที่อ่อนแรงและเล็กลงเรื่อย ๆ ผู้คนที่มุงดูก็เริ่มเห็นความหวังในตอนนี้
“ใครมีถังดับเพลิงในรถ ไปช่วยกัน!”
ในกลุ่มคน มีพี่ชายใส่แว่นกันแดดตะโกนขึ้น
เป็นคนแรกที่หยิบถังดับเพลิงเล็กจากในรถแล้ววิ่งเข้าไป
ต่อจากนั้น ผู้คนจำนวนมากขึ้นก็หยิบถังดับเพลิงจากรถ เข้าร่วมดับไฟกับฉินเฟิง
แม้ว่าถังดับเพลิงติดรถเหล่านี้จะมีขนาดเล็ก แทบไม่มีผล
แต่ตอนนี้ ไฟที่ทางเข้าเริ่มควบคุมได้แล้ว