ตึงตอง ตึงตอง ตึงตอง...... (ไร่นา)
กระดิ่งหน้าบ้านถูกกดรัวจนแผดเผา
ไม่ช้า ประตูบ้านก็เปิดออกโดยชายหนุ่มหน้าตาคล้ายพี่เลี้ยงส่วนตัว
ปักจายหยงพาสมาชิกหน่วยเสือขาวสองคนเข้ามาถึงห้องรับ มุนยูบินแต่งตัวเรียบร้อยแล้วถือกระเป๋าเดินทางรออยู่ก่อนแล้ว
ท่าทางของเขาดูตึงเครียดมาก ถึงขนาดสั่งให้คนตรวจสอบบัตรประจำตัวของปักจายหยงซ้ำอีกครั้ง เมื่อยืนยันได้ว่าเป็นหน่วยรบพิเศษเสือขาวจริง จึงยอมให้เดินเข้ามาใกล้
"ระหว่างทาง เจอคนแปลกหน้าต้องสงสัยอะไรไหม"
"ไม่มีครับ"
ปักจายหยงส่ายหัว "พวกเรารับคำสั่งแล้วรีบออกเดินทางมาทันที"
มุนยูบินแอบมองออกไปนอกหน้าต่างหนึ่งครั้ง แล้วถามต่อ "เดี๋ยวเราจะเดินทางยังไง"
ปักจายหยงบอก "พวกเราขับรถกันชนมาหนึ่งคัน มีรถทหารอีกสองคันคุ้มกัน การันตีความปลอดภัยตลอดเส้นทาง รถกันชนกันกระสุนได้ แถมล้อรถแม้ถูกตัดขาดก็ยังวิ่งต่อได้อย่างปลอดภัย"
"ดีล่ะ ดีล่ะ เรื่องแบบนี้ชักช้าไม่ได้ รีบออกเดินทางกันเลย"
มุนยูบินพยักหน้าแล้วรีบเดินออกจากบ้านภายใต้การคุ้มกัน
ขณะนี้เวลาตีสี่ ถนนว่างเปล่าไม่มีแม้แต่เงาคน เงียบจนน่าขนลุก
เขาเงยหน้ามองขึ้นฟ้าหนึ่งครั้ง ท้องฟ้ามืดครึ้ม ไม่มีแม้แต่พระจันทร์ แม้แต่ดวงดาวก็ไม่มีสักดวง
ภายใต้การคุ้มกันของพี่เลี้ยงและหน่วยรบพิเศษเสือขาว มุนยูบินเดินแนบตัวไปตลอดทาง อันตรายเฉียดฉิวแต่ก็ขึ้นรถกันชนได้อย่างปลอดภัยในไม่ช้า
วินาทีที่ประตูรถปิดลง เขารู้สึกราวกับได้เข้าไปอยู่ในตู้เซฟที่ปลอดภัยที่สุด หัวใจที่ลอยอยู่ก็วางลงได้ครึ่งหนึ่งทันที
ปักจายหยงนั่งข้าง ๆ เขา คุ้มกันแบบแนบชิด แล้วตบไหล่คนหน้า "ออกรถเดี๋ยวนี้"
"รับทราบ"