“ไอ้เลว ไอ้ตี๋น้อย ไอ้ห่วย พวกแกเป็นไอ้ห่วยทั้งหมด!”
ภายในฐานทัพแห่งหนึ่งของโครี่ ผู้บริหารระดับสูงที่สวมแว่นตาโกรธจัดจนกวาดข้าวของบนโต๊ะทำการร่วงลงไปใต้โต๊ะหมด
เขาชี้หน้ารองหัวหน้าหน่วยเสือขาวที่ไหล่พันผ้าก๊อซหนาฉาก หน้าตาเขียวเข้มฟกช้ำ อย่างเกรี้ยวกราดราวกับคนเสียสติ
“ทุกปีใช้งบประมาณมหาศาลเลี้ยงพวกแกไว้ ทั้งเทคนิคการต่อสู้และศิลปะการตะบันล้วนเรียนจากผู้ฝึกสอนระดับสูงของหน่วยซีลที่สอนกันแบบจับมือทำ!”
“พวกแกยังเคยตามหน่วยเรนเจอร์ของอเมริกันเข้าออกสมรภูมิจริงมาหลายครั้ง แล้วตอนนี้บอกฉันว่าศัตรูลากตัวมิงอูบินหนีไปต่อหน้าต่อตา!”
“ทั้งทีมเหลือแต่แกคนเดียวที่ไม่บาดเจ็บสาหัสก็ตายไปแล้ว แม้แต่หัวหน้าทีมอย่างพัคแจยงยังเสียชีวิต แกบอกฉันหน่อยว่าพวกแกฝึกอะไรกันมาทุกวัน?”
“ที่นี่คือแดนของพวกเรา แดนของพวกเรานะ! ศัตรูยังขี่คอพวกเราขี้ปีส้วมอยู่ได้ ทำไมแกไม่โดนมันฆ่าตายรวมไปด้วยเลย??”
รองหัวหน้าจองชางนอกจากแผลที่ยังแสบแปลบๆ แล้ว อารมณ์ก็หดหู่หนัก
แม้ไม่ใช่กำลังต่อสู้ระดับแนวหน้าของหน่วยเสือขาว แต่รับมือปัญหายาก ๆ ก็เหลือเฟือ
แต่เขาไม่เคยคิดว่าศัตรูจะทั้งคนเยอะ และฝีมือยังไม่ด้อยไปกว่าหน่วยเสือขาวของพวกเขาเลย
นั่นหมายความว่าศัตรูน่าจะเป็นทหารรับจ้างระดับ SS ที่ชำนาญการรบ หรือไม่ก็อดีตหน่วยรบพิเศษชั้นแนวหน้าที่เกษียณจากบางประเทศ ไม่เช่นนั้นเป็นไปไม่ได้เลยที่จะมีพลังการต่อสู้แข็งแกร่งขนาดนี้
แต่จองชางในฐานะหนึ่งในไม่กี่คนที่รอดกลับมาและยังยืนรายงานได้ ก็ต้องโยนความรับผิดชอบทั้งหมดให้กับอดีตหัวหน้าทีมอย่างพัคแจยง