“ทุกหน่วย เตรียมพร้อมกันครบไหม?”
“เตรียมพร้อมแล้ว”
“ดี เอาล่ะ เริ่มได้ คนมาครบแล้ว”
ในห้องบัญชาการแห่งหนึ่งของฝ่ายฝึกการรบ
ฉินเฟิง เว่ยซานเหอ ลวี่ฉง ชิวกั๋วไห่ ซุนเฉวียน เก๋อจื้อหย่ง กัวไห่เทา และคนอื่น ๆ ต่างหาที่นั่งนั่งลง
ฉินเฟิงในฐานะผู้วางแผนภารกิจทดสอบข้อสุดท้าย กำลังถามจูฮุ่ยฮุ่ยถึงความคืบหน้าการปรับจูนขั้นสุดท้ายของโดรนและอุปกรณ์สื่อสารแบบสารสนเทศ
เนื้อหาการทดสอบครั้งนี้ค่อนข้างพิเศษ ระดับความยากก็สูง จึงต้องเตรียมงานด้านสนับสนุนให้ดี
นอกจากนี้ รถของทีมแพทย์ และเฮลิคอปเตอร์ยังเตรียมพร้อมตลอดเวลา หากเกิดเหตุฉุกเฉินก็จะไปช่วยได้ทันที
“นับถอยหลัง 3 2 1……”
เมื่อฉินเฟิงนับจบ จูฮุ่ยฮุ่ยก็กดปุ่มเอ็นเทอร์
จออิเล็กทรอนิกส์ที่เมื่อกี้ยังมืดสนิท ก็สว่างวาบขึ้นมาทันที
ภาพถูกแบ่งออกเป็น 9 ส่วน ได้แก่ ภาพจากโดรน กล้องแฝงแบบติดตั้งถาวร และภาพมุมมองบุรุษที่ 1 หนึ่งจอ
เมื่อเห็นภาพมุมมองบุรุษที่ 1 ปรากฏขึ้น ได้ยินเสียงหอบหายใจของคนในภาพ ทุกคนต่างแสดงสีหน้าสับสน
กระทั่งเว่ยซานเหอก็งง: “ทหารคนนี้ ติดกล้องติดตัวไว้เหรอ?”
ฉินเฟิง: “ใช่ นี่คือมุมมองพิเศษ”
“งั้นหมายความว่า ทหารคนนี้รู้อยู่แล้วว่าจะเกิดอะไรขึ้นสินะ?”
“ถูกต้อง แต่เขาจะเป็นคนใช้มุมมองบุรุษที่ 1 ช่วยพวกเราบันทึกรายละเอียดให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้”
ได้ฟังดังนั้น เว่ยซานเหอขมวดคิ้วขึ้นเล็กน้อย รู้สึกว่าการจัดการของฉินเฟิงน่าสนใจดี
แต่คนอื่นกลับทำหน้าสงสัยเต็มบาท ไม่เข้าใจว่าทำแบบนี้ไปเพื่ออะไร?