ชิวกั๋วไห่แอบแฝงเดินมาทางนี้อย่างลับลมคมใน แต่ซุนเฉวียนก็ยกมือขึ้นขวางไว้
“ไม่ต้องไปแล้ว เขานอนกันหมดแล้ว”
“อะไรนะ? ไม่เข้าใจ?”
เห็นชิวกั๋วไห่ทำเป็นโง่เขลา ลวี่ฉงก็ปักชำทันที
“พอได้แล้ว ไม่จำเป็นต้องมาสืบหรอก เรายืนยันกันไปแล้ว คืนนี้มีภารกิจจริง”
“น่าจะเป็นการจัดฉุกเฉิน เอาไว้ทดสอบความตื่นตัวของทหารกับปฏิกิริยาต่อสถานการณ์กระทันหัน”
“กลับไปนอนพักเถอะ พรุ่งนี้เช้าก็จะรู้ผล”
ชิวกั๋วไห่ยิ้มแห้ง เมื่อเป็นแบบนี้เขาก็วางใจได้แล้ว
ก่อนมาเขาก็ได้ยินเรื่องนี้มาแล้ว แค่อยากมายืนยันให้ใจมั่นเท่านั้น
กรมทหารราบ 112 ในการแข่งขันครั้งนี้ ภาพรวมถือว่าทำได้ระดับกลาง ไม่มีจุดเด่นเป็นพิเศษ
รายการสุดท้าย ซึ่งเป็นการประเมินสำคัญที่สุด เขาย่อมหวังให้ลูกน้องที่ตนดูแลทำผลงานได้ดีบ้าง สู้ให้คะแนนรวมเลื่อนขึ้นไปอีกขั้นในตอนจบ
……
ราตรีมิดขวด เวลาผ่านไปถึงยามเที่ยงคืน
ผู้เข้าแข่งขันที่ “ได้ข่าว” ล่วงหน้า ต่างเฝ้าระวังตัวเอง
คอยระวังทุกเสียงทุกความเคลื่อนไหวจากภายนอกตลอดเวลา
โดนงูกัดครั้งเดียว กลัวเชือกผูกขวดสิบปี พวกเขาในชีวิตทหารต่างเคยได้ยิน เคยเห็น หรือแม้กระทั่งเคยเจอการโจมตีแบบกะทันหันแบบนี้มาบ้างแล้ว
ต้องพูดตามตรง คนส่วนใหญ่แทบจะเป็นไปไม่ได้เลยที่จะทันตั้งตัว
เพราะการฝึกของทหารฐานล่างส่วนใหญ่ค่อนข้างตายตัว จึงยากที่จะปลูกฝังสัญชาตญาณระวังภัยหรือปฏิกิริยาเผชิญเหตุอะไรได้