"ไสหัวพวกมันสิ กล้าลงมือใต้ๆ ดำๆ!"
"ไอ้อินเดียสารเลว ใจดำยิ่งกว่าหน้า จนไม่ถึงกับจะแสร้งทำเป็นแสร้งอีกแล้ว!"
ทหารหน่วยเถียนหลางที่โดนระเบิดกระเพื่อมถึงสองคน ไม่ช้าหัวก็พ่นควันสีเหลืองสัญญาณการเสียชีวิต
ทว่าผู้ก่อเรื่องกลับยังยิ้มแฉ่งชี้นิ้วกลางใส่พวกเขา ราวกับการยั่วยุ
บังเอิญว่ามีสมาชิกหน่วยเถียนหลางที่กำลังทำลายระเบิดอยู่ใกล้ ๆ เห็นภาพนี้เต็มตา โกรธจนต้องรายงานสถานการณ์เข้าช่องสื่อสารทันที
ฝ่ายทีมประเทศเหยียนที่ได้รู้เรื่องไม่นานต่างคุกรุ่นด้วยความโกรธ แม้แต่หลี่เจียเซิ่งและหลงเทียนเหย่ก็ยังด่าพระแล้วด่าทอ
"ไอ้ตัวดี ซ้อมล่วงหน้าก็ยังพอเข้าใจ นี่มันลงมือใต้ๆ ดำๆ กับพวกเราตรง ๆ เลย มันไม่นับว่าผิดกติกาเหรอวะเนี่ย?"
"กติกาเขาเขียนเอง จะมาสนใจแกทำแบบนั้นแบบนี้ทำไม ชัด ๆ ว่าแถวนั้นไม่มีกล้องวงจรปิด เลยไม่มีอะไรจะเสีย ยังไงก็ไม่มีใครรู้อยู่ดีว่าใครฆ่า"
"พวกเราต้องประท้วง! นี่มันซ้อมต่อต้านก่อการร้ายหรือมวยล้มกันแน่ ถ้าใคร ๆ ก็ยิงปืนลอบแบบนี้ ต่อจากนี้จะแข่งกันยังไง?"
ในช่องสื่อสารด่ากันระส่ำระสาย ส่วนหลี่เฟยแอบสลับออกไปติดต่อกับฉินเฟิงคนเดียวทันที
ในฐานะหัวหน้าหน่วยรบพิเศษ เขตยุทธการรุกเขาตัดสินใจเองได้ แต่ถ้าเป็นเรื่องภาพรวม เขาต้องปรึกษาฉินเฟิง
"ฉินเฟิง......"
"ฉันรู้แล้ว"
ฉินเฟิงปลายสายดูจะยุ่งอยู่กับบางอย่าง
หลี่เฟยถาม "พวกมันลงมือกับเราแล้ว จะโต้กลับไหม?"
"รอฉินเฟิงสักไม่กี่นาที กำลังแฮ็กกล้องวงจรปิดของพวกมัน เดี๋ยวเสร็จ"