“อยู่นิ่ง ๆ นะ!”
“ผู้ก่อการร้าย”คนหนึ่งที่แอบซ่อนอยู่หลังกล่องกระดาษ กำลังจับตัวตัวประกันไว้ ระวังตัวมองรอบด้านอย่างเข้มขลัง
พวกเขาล้วนเป็นทหารท้องถิ่นที่ได้รับคำสั่งให้แฝงตัวอยู่ในสลัมและรับบทเป็นฝ่ายร้าย
คำสั่งจากผู้บังคับบัญชาคือ สำหรับสองทีมที่ไม่ใช่คอบรา ต้องเปิดฉากยิงด้วยความสุดความสามารถ
ส่วนทีมที่มาจากประเทศเจ้าภาพนั้น ระหว่างการแข่งขัน ถ้าปล่อยน้ำได้ก็ให้ปล่อยน้ำให้มากที่สุด
ไอ้คนนี้แอบเงยหน้ามองออกไปข้างนอกหนึ่งครั้ง พบว่าข้างนอกดูเหมือนจะเกิดความปั่นป่วนขึ้นบ้างแล้ว
ทางเดินในสลัมมักแคบ แถมคนรวมตัวกันเยอะ ถ้ามีอะไรผิดปกติ มักจะรู้สึกได้ง่าย
เขาลั่นไกปืนขึ้นจังหระ เตือนเพื่อนร่วมงานที่กอดอกนอนราบอยู่บนกล่องไม้: “ระวังหน่อย ดูท่าจะมีคนมา!”
“รับทราบ!”
“ผู้ก่อการร้าย”สองคนรีบเพิ่มความเข้มขลัง ปลายปืนเล็งไปยังจุดที่อาจมีคนโผล่ออกมาได้ตลอดเวลา
แต่จ้องมองไปนานเท่าไร ก็ไม่มีเงาของทีมไหนปรากฏขึ้นเลย
“นายมองผิดหรือเปล่า?”
ไอ้คนที่กอดอกอยู่บนกล่องไม้ขมวดคิ้ว เพิ่งเปล่งเสียงตั้งข้อสงสัยผ่านอีฟแก้วหู
วินาทีถัดมา มือหนึ่งข้างก็ปิดปากเขา ตามด้วยเงาคนด้านหลังทุ่มหัวของเขาลงกระแทกกล่องไม้อย่างแรง
หลี่เจียเซิ่งกับหลงเทียนเหย่สองคนประสานงานกันอย่างกลมกลืน ระหว่างนั้นไม่ได้ทำให้เกิดเสียงดัง และเสียงกระแทกก็ถูกเสียงอึกทึกของสลัมกลบเกลื่อนไปได้อย่างราบรื่น
ไอ้คนด้านล่างพยายามตอบกลับผ่านอีฟแก้วหู แต่ไม่ได้รับการตอบรับ เมื่อสงสัยเขาจึงเงยหน้ามองไปทางนั้น เห็นว่าไอ้คนนั้นยังนอนราบอยู่ที่เดิม แถมยังถูกหลงเทียนเหย่ควบคุมให้ยกมือโบกมือทักทายเขาอีกด้วย
ไอ้คนนี้ยักไหล่ ไม่รู้สึกว่ามีอะไรผิดปกติ แต่เพิ่งจะหันหัวกลับมาตรง ๆ หน้าของหลี่เฟยก็ปรากฏอยู่ตรงหน้าเข้าแล้ว