บังอาจ!
กล้าดียังไงมาหมิ่นอำนาจหัวหน้ารอง!
โว้ยยยยย!
หลี่เจียเซิ่งโกรธจนตัวสั่นสะท้าน ยอมไม่ขี้แล้วด้วยซ้ำ
รีบบีบหูรูด หนีบแน่นปั๊บ
ยัดเยียดเช็ดก้นลวก ๆ ไม่ทันล้างมือก็วิ่งตามออกไป
“ฉินเฟิง หยุดนะ แกหยุดเดี๋ยวนี้!”
“หัวหน้ารองพูดกับแก ไม่ได้ยินหรือไง”
ฉินเฟิงหยุดฝีเท้า แต่คนที่หันกลับมาพร้อมกัน ยังมีฉีเหมิ่งกับเฉินซานสี่ด้วย
ฉีเหมิ่งมองหลี่เจียเซิ่งแวบนึง ขมวดคิ้วงง ๆ “ไอ้นี่ เข้าห้องน้ำตั้งแต่เมื่อไหร่วะ”
เฉินซานสี่ส่ายหัว “ไม่รู้ ไม่เห็น ไม่ทันสังเกต”
“พวกนายไปก่อน ฉันคุยกับมันแป๊บ”
ฉินเฟิงพูดจบ ฉีเหมิ่งก็กระแอมที น้ำเสียงพลันเบาลง
“ถ้าไอ้นี่พูดจายืดเยื้อ ปากสกปรก บอกฉันนะ เดี๋ยวหาโอกาสอัดมันให้...”
ฉินเฟิงมองเขาอย่างประหลาดใจ ไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงคิดแบบนี้
“แต่ว่า” ฉีเหมิ่งเสริมอีก “ต้องเพิ่มน่องไก่!”
ฉินเฟิงกระตุกมุมปาก
สมัยโบราณมีคฤหัสถ์เพิ่มเงิน แกมันคือคฤหัสถ์เพิ่มน่องไก่ชัด ๆ!
เฉินซานสี่ไม่กล้าส่งเสียง เรื่องแบบนี้ต่อให้มีสิบชีวิตก็ไม่กล้าแหยม
ฉินเฟิงไล่สองคนนั่นไปอย่างหมั่นไส้ แล้วยืนรอหลี่เจียเซิ่งตรงนั้น
“ฉินเฟิง แกไม่เห็นฉันอยู่ในสายตาเกินไปหรือเปล่า”
“ใช่”
เจอคำถามเดือดดาลของหลี่เจียเซิ่ง ฉินเฟิงตอบตรง ๆ
แต่นี่กลับทำให้หลี่เจียเซิ่งไปไม่เป็น!
แกนี่มันเสแสร้งหน่อยก็ได้นะเว้ย!
ขนาดเสแสร้งยังไม่ยอมเลย?
“ฉินเฟิง แกเอาแต่เหยงขนาดนี้ทุกวันอาศัยอะไร อาศัยอะไรไม่เห็นหัวหน้ารองอย่างฉัน”
“ที่บ้านมีเหมืองรึไง แกเคยไปเที่ยวต่างประเทศไหม แกเคยใส่หลุยส์วิตตองมั้ย”
“แกเคยอ่านคัมภีร์หมาป่า อ่านกุ่ยกู่จื่อรึเปล่า แล้วแกมีอะไรให้หยิ่ง มีอะไรให้กร่าง”
หลี่เจียเซิ่งร่ายยาว แต่ว่าพอเข้าหูฉินเฟิง กลายเป็น “ฉินเฟิงแก... อะบา อะบา อะบา อะบาอะบาอะบา...”