สองทุ่ม ร้านยังไหลบ่าหูกระต่ายริมถนนในเมืองแห่งหนึ่งทางภาคตะวันตกเฉียงเหนือ
ฉินเฟิงนั่งอยู่บนเก้าอี้หน้าร้าน กำลังตั้งใจฉีกขนมปังโม๋สีขาวในมืออยู่
เขาตั้งใจจดจ่อ เพ่งพินิจ เหมือนทั้งโลกนี้ไม่มีอะไรเหลืออยู่นอกจากเขากับขนมปังก้อนนั้น
ขณะนั้นเอง คู่รักนักศึกษาสองคนก็เดินมายืนสำรวจไปรอบ ๆ อยู่ที่ปากประตูร้าน ลังเลไม่แน่ใจว่าจะเข้าไปดีไหม
"อุ๊ย ฉันเดินไม่ไหวแล้ว หาร้านไหนก็ได้กินเถอะ ที่ไหนก็เหมือนกันหมด"
"ไม่ได้ ฉันต้องกินที่ร้านที่เซฟไว้ในเซี่ยวหงซู ที่นั่นเป็นร้านฮิต"
"ร้านฮิตพวกนั้นรสชาติก็ไม่เว่อร์อะไร ร้านนี้แหละ ลองดูข้างในคนเยอะแยะ ผิดพลาดไม่ได้แน่นอน"
"แต่ดู ๆ ไปก็ธรรมดา ๆ นะ กลัวโดนกับดัก งั้นไปถามคนอื่นดีไหม"
คู่รักหนุ่มสาวกวาดสายตามองไปรอบ ๆ แล้วก็หลุดไปที่ตัวฉินเฟิง ก่อนจะเลื่อนสายตาออก
หนึ่งเพราะฉินเฟิงฉีกขนมปังอย่างตั้งใจจนน่าเกรงใจ ทั้งสองไม่อยากไปรบกวน
สองเพราะฉินเฟิงหน้าตาไม่เหมือนคนท้องถิ่น ดูเหมือนพวกเขามากกว่า น่าจะมาเที่ยวเหมือนกัน
จู่ ๆ ชายวัยสามสิบต้น ๆ ใส่เสื้อกล้ามคนหนึ่งพูดภาษาท้องถิ่นแท้ ๆ ตะโกนเรียกทั้งสอง
"ตามข้าจะบอกว่า สองหนูน้อยพวกเจ้าจะเลือกอะไรอีก ยังไหลบ่าหูกระต่ายก็ต้องร้านเจ๊กเก่าสามเท่านั้น พวกข้าคนท้องถิ่นกินมาตั้งแต่เด็ก กินมาหลายสิบปีแล้ว"
สำเนียงท้องถิ่นแท้ ๆ บวกกับท่วงท่าที่ชายคนนั้นตักยำยำกินอย่างเอร็ดอร่อย ดูเหมือนการถ่ายทอดสดกินอาหารขนาดยักษ์เลยทีเดียว
คู่รักมองหน้ากัน ตอนนี้ถูกภาพการกินของชายคนนั้นทำให้อยากจนใจสั่น
ดังนั้นทั้งสองจึงเชื่อคำคนท้องถิ่น หาที่นั่งลง
ตอนนี้ด้านในนั่งกันเต็มแล้ว ด้านนอกมีที่ว่างแค่โต๊ะของฉินเฟิง ทั้งสามคนจึงต้องนั่งรวมโต๊ะกัน
หลังนั่งลง หนุ่มคนนั้นเอื้อเฟื้อดึงกระดาษทิชชู่ออกมาเช็ดเก้าอี้กับโต๊ะให้แฟนสาว แล้วทั้งสองสั่งชามใหญ่หนึ่งใบ เพิ่มผักกับข้างเล็ก ๆ อีกสองสามอย่าง