ยามค่ำมืดลงถึง ณ ด้านหลังของเนินเขาแห่งหนึ่งในพื้นที่ซ้อมรบ
จอดรถบัญชาการอยู่สองคัน ตัวรถทำการพรางแบบง่าย ๆ ไว้รอบคัน กระทั่งคลุมด้วยผ้าตาข่ายพรางตัวสีน้ำตาลดิน
แม้จะมีเครื่องบินสอดแนมบินฝ่าอากาศผ่านไป ก็ยากที่จะพบบุคลากรและยานพาหนะที่ซ่อนอยู่เบื้องล่าง
นอกจากนี้ ยานพาหนะยังติดตั้งอุปกรณ์ต้านการสอดแนมที่ทันสมัยที่สุด สามารถหลบเลี่ยงการติดตามของเรดาร์ได้
ขณะนี้ บนรถคันหนึ่ง ลวี่ฉงแห่งกองพลผสมที่ 33 กำลังคุยโทรศัพท์กับหม่านสงจื้อ
"ท่านสหายลวี่ ไม่ได้เจอกันนาน สบายดีนะ!"
อีกฝั่งของเครื่องสื่อสาร หม่านสงจื้อทักทายอย่างอบอุ่น
ฝั่งของลวี่ฉงก็ยิ้มแฉ่งไม่ต่างกัน "ผู้บังคับการหม่าน ผมไม่คิดเลยว่าคู่แข่งเมื่อวันวาน จะกลายเป็นพันธมิตรกันในวันนี้"
หม่านสงจื้อ: "โธ่ อันนี้แหละเรียกว่าชะตาหมุนเวียน ผมเองก็ไม่คิดว่าจะได้รบเคียงบ่าเคียงไหล่กับพวกคุณ แล้วก็ว่าไว้ ใบหน้าผมนี่ ถึงตอนนี้ก็ยังเจ็บ ๆ อยู่นะ"
ลวี่ฉงหัวเราะฮา ชื่นชมความใจกว้างของหม่านสงจื้ออย่างสูง
ฝ่ายน้ำเงินมืออาชีพแห่งทุ่งหญ้า ศึกเดียวที่เคยแพ้มาก่อน ก็คือแพ้ให้กับกองทัพของพวกเขานี่เอง
ที่หยิบเรื่องนี้ออกมาล้อเลียนตัวเองและเยาะเย้ยตัวเองได้อย่างเปิดเผย แปลว่าความแข็งแกร่งภายในใจของหม่านสงจื้อไม่ใช่ธรรมดา
จะว่าไปก็จริง การเล่นมุกนั้น เล่นมุกตัวเองต่างหากที่มันสนุก
สองคนคุยกันสั้น ๆ อุ่นความสัมพันธ์ขึ้นมา แล้วจึงเข้าสู่เนื้องานอย่างเป็นทางการ
หม่านสงจื้อถามจากอีกฝั่ง: "ผู้บังคับการลวี่ กองกำลังหลักของคุณตอนนี้คืบหน้าถึงไหนแล้ว มีเท่าไรที่เข้าสู่พื้นที่ซ้อมรบไปแล้ว"