ปืน! ปืน! ปืน......
ด้านข้างเชิงเขา เสียงปืนดังขึ้นอย่างกะทันหัน
บนท้องฟ้า โดรนลำหนึ่งรีบล็อกตำแหน่ง แล้วบินมุ่งไปยังบริเวณที่มีเสียงปืน
ไม่นาน ภาพถ่ายความร้อนแบบอินฟราเรดของโดรนก็ล็อกเป้าความร้อนด้านล่างได้ ระยะโฟกัสหดตัวเปลี่ยนไปถ่ายภาพสิ่งที่เกิดขึ้นเบื้องล่าง และส่งกลับมาที่แล็ปท็อปหน้าฉินเฟิง
“เร็วแบบนี้เลยเหรอ ทำสงครามกันแล้ว?” ชิวกั๋วไห่แปลกใจมาก รีบเดินมาดูหน้าจอทันที
แต่ภาพตรงหน้ากลับออกมาต่างจากที่คิดไว้อย่างมาก
เดิมที เขาคิดว่าฝั่งกองร้อยรบพิเศษต้องเป็นฝ่ายเปิดฉากโจมตีเอง
ฝั่งของตนเอง ต้องมีคนล้มตายไปแล้วแน่นอน เพราะช่องว่างของฝีมือวางอยู่ตรงนั้นชัด ๆ
แต่สิ่งที่เขาไม่คาดคิดคือ ฝ่ายที่เปิดฉากโจมตีก่อน กลับเป็นกองกำลังจู่โจมของตัวเอง แถมยังสังหารอีกฝ่ายไปได้สองคน คว้าเฟิร์สบลัดและเซคันด์บลัดมาได้สำเร็จ
ชิวกั๋วไห่ตื่นเต้นมาก “เก่งนี่! ซวี่เป่ยอบรมทหารได้โหดจริง ๆ ขึ้นมาปุ๊บก็เขี่ยเลย ได้มาสองชีวิตแน่ะ ฉันยังกลัวเลยว่าพวกเขาจะใจเสาะไม่กล้ารับมือศัตรูซะอีก!”
ฉินเฟิงพูดเรียบ ๆ “นี่คือสมรภูมิ แม้แต่ทหารที่เก่งกาจแค่ไหนก็ยากจะหลบกระสุนที่ยิงมาจากที่มืดได้”
ชิวกั๋วไห่: “นายหมายความว่า พวกเขาเดาถูก?”
ฉินเฟิง: “น่าจะใช่”
ชิวกั๋วไห่อึ้งไปครู่หนึ่ง แล้วก็หัวเราะก๊าก “เดาก็เดา! โชค มันก็คือส่วนหนึ่งของความสามารถ!”
ฉินเฟิงเห็นด้วยกับคำพวกนี้เป็นอย่างมาก มีสำนวนว่าแม้แต่หมูก็บินได้ถ้ายืนอยู่ตรงปากลม
แต่ถ้าฝีมือจริงไม่แข็งพอ แม้โชคจะมาเยือน ก็คงอยู่ได้ไม่นาน