"หม่านสงจื้อคนนี้ มันเจ๋งไม่ใช่เล่นนะ"
ที่กองผู้อำนวยการฝึกซ้อม บรรดาท่านผู้นำต่างกินข้าวกล่องไปพร้อมกับแลห้องจอใหญ่ไป
ไม่ว่าจะเป็นผู้อำนวยการใหญ่ คณะผู้สังเกตการณ์ หรือผู้บังคับบัญชาระดับสูงของเขตรบตะวันตกเฉียงเหนือ ต่างก็ชื่นชมการเล่นงานของหม่านสงจื้อไม่หยุดปาก
ใช้เทคโนโลยีสมัยใหม่ผ่านมาตรการทางเทคนิค ล็อกตำแหน่งศูนย์บัญชาการใหม่ของฝ่ายแดงหลายจุดได้อย่างรวดเร็ว
แถมยังวางแผนที่แตกต่างกันอย่างรัดกุมสำหรับแต่ละจุดนั้นอีก
ที่น่าทึ่งที่สุดคือหลังหม่านสงจื้อบงการทั้งหมดนี้จบ เขากลับเสียบกลยุทธ์ทางจิตวิทยาต่อ พร้อมลองทำลายแผนการรบของฝ่ายแดงจากภายใน
ชุดคอมโบยาวขนาดนี้ ต่อให้เซียนลงมาก็ต้องโดนตบสองฟอง
"ดูเหมือนหม่านสงจื้อจริง ๆ จะไม่ทำก็ไม่เป็นไร แต่พอทำทีเดียวคือสะเทือนทั้งวงจริง ๆ"
"ก่อนหน้านี้ไม่ใช่มีคนพูดเสมอว่าฝ่ายน้ำเงินมืออาชีพของเขาเก่งได้แค่บนทุ่งหญ้าเหรอ ดูสิ เปลี่ยนสนามมาก็ยังสู้ได้
"นี่เป็นผลมาจากระดับการรบอันสูงส่งของนักรบทุ่งหญ้า รวมถึงความสามารถในการบัญชาการส่วนตัวของผู้บังคับการกองพลน้อยหม่านด้วย ถ้าให้คนอื่นมาบัญชาการฝ่ายน้ำเงินมืออาชีพ อาจไม่ได้ผลขนาดนี้ก็เป็นได้"
"ท่าสุดท้ายที่เป็นกลยุทธ์ทางจิตวิทยาของเขานี่มันขี้ข้าจริง แต่ทำไมสองหน่วยนั้นถึงถอยไปจริง ๆ ด้วย ถ้าแค่เล่นละครให้ดู ไม่จำเป็นเลยนี่"
พอได้ยินคนเริ่มซุบซิบ หลงเจินกัวกลืนคำลงคอเสียงหนึก แล้วอธิบายว่า "นายคิดว่าเขาแสดงละครใช่ไหม ความจริงคือเขากำลังปรับแผนการรบอยู่เบื้องหลัง"
"อ๊ะ?"
ทุกคนหันกลับไปมองหลงเจินกัวด้วยความฉงน
และพอดีจังหวะนั้น ผู้อำนวยการใหญ่ก็สั่งให้ทีมเทคนิคขยายภาพแผนที่การรบปัจจุบันของการฝึกซ้อมขึ้นบนจอใหญ่