“ฝ่ายแดงฟังไว้ ขอให้เลิกต่อสู้แบบไร้ความหมายซะ ยอมจำนนด้วยความสมัครใจเถอะ ยอมแพ้อย่างว่าง่ายเสียดีกว่า!”
“ถ้ายอมแพ้ตอนนี้ ยังรักษาศักดิ์ศรีสุดท้ายไว้ได้ แต่ถ้ายังสู่กันต่อ อาจโก้หลอกันให้เป็นเรื่องขำขันกันพอดี!”
ฝ่ายแดง วิทยุสื่อสารของหลายหน่วยทัพดังขึ้นเป็นระลอกด้วยเสียงเกลี่ยกล่อให้ยอมแพ้ซ้ำ ๆ
ไม่ใช่แค่นั้น ลำโพงตัวโตของฝ่ายน้ำเงินบนฐานที่ตั้งตรงข้ามก็เปิดวนข้อความนี้อยู่เหมือนกัน
เหล่านายทหารและพลทหารฝ่ายแดงที่ได้ยินคำพูดเช่นนี้ แทบกระเด็นด้วยความโกรธ
ผลยังไม่ตัดสิน คู่ต่อสู้กลับมาเกลี่ยให้ยอมจำนนแล้ว?
ก็แค่ได้เปรียบช่วงต้นนิดหน่อยเอง ข้างหลังยังตามมาทันอยู่นี่!
ขณะที่พลทหารฝ่ายแดงทั้งหมดกำลังตะโกนว่าจะพุ่งออกจากฐานไปตบมือกับฝ่ายน้ำเงินให้รู้กันไป
ทันใดนั้น การประกาศฉบับที่สองก็มาถึง
“ผู้บังคับการกองพลน้อยหม่านของเราบอกว่า ถ้าพวกเธอส่งตัวผู้ตรวจการฉินเฟิงของหน่วยสนับสนุนมา เรายินดีล่าถอยไปเอง 5 กิโลเมตร และคืนพื้นที่ที่ยึดมาทั้งหมดคืน!”
“เพื่อแสดงความจริงใจ กองร้อยทั้งสองของเรากับหนึ่งกองพันอำนาจการยิงจะล่าถอยไป 1 กิโลเมตรก่อน พวกเธอมีเวลา 1 ชั่วโมงในการพิจารณา ถ้าไม่ตกลงก็จบกันแค่นี้!”
การกระทำครั้งนี้ ทำให้พลทหารฝ่ายแดงทั้งหมดมึนงงไปตาม ๆ กัน
ไม่เคยเจอวิธีสู้แบบนี้มาก่อน แลกคนไปแค่คนเดียว แล้วจะได้ที่ได้เปรียบทั้งหมดที่ชนะมาคืน?