"......"
ในห้องเกียรติยศของกองพันผสมดาบเหล็ก
เก็บรักษาธงแห่งเกียรติยศของหน่วยมีดเหล็กในอดีตเอาไว้
รวมถึงความภาคภูมิใจในอดีตของบรรดารุ่นก่อนแห่งหน่วยมีดเหล็ก
ดาบใหญ่คมเป็นรอยบิ่นชำรุดเก่าคร่ำครึอยู่เป็นจำนวนมาก เหมือนเล่าเรื่องราวของยุคสมัยที่เลือดกับเพลิงสับขวางกัน
ตัวหนังสือ เหรียญกิตติมศักดิ์ เหรียญรางวัลนานัปการ ช่วงเรื่องราวของวีรบุรุษทั้งหลาย และแสงไฟที่ไม่ค่อยสว่างนัก ยิ่งเน้นบรรยากาศอันศักดิ์สิทธิ์เอิกเกริกของห้องเกียรติยศ
ณ ตอนนี้ ฉินเฟิงยืนอยู่หน้าผนังที่แขวนภาพถ่ายและประวัติการเป็นมาของบรรดาวีรชนผู้ล่วงลับ จ้องมองภาพขาวดำใบสุดท้ายอย่างจมดิ่งไปในความคิด
เขาจำไม่ได้แล้วว่าภาพนี้ถ่ายขึ้นเมื่อไร แต่เห็นแบบเป็นจริงเป็นจังว่าตัวเองถูกแขวนขึ้นไปบนผนังแล้ว
ฉินเฟิงสูดลมหายใจลึก ๆ มองไปยังเก๋อจื้อหย่ง กัวไห่เทา และจ้าวเผิงเฟยที่ยืนอยู่ข้าง ๆ
"พวกแก......จริง ๆ เหรอ แขวนฉันขึ้นไปบนผนังแบบนี้เลย?"
"ไม่ใช่แค่แขวนขึ้นผนังนะ เลี้ยงขันโต๊ะกันเสร็จไปแล้วด้วย!"
เก๋อจื้อหย่งยิ้มกว้าง จากนั้นคนอื่น ๆ ก็หัวเราะฮากันทั้งกลุ่ม
ตอนที่การแข่งขันหลายชาติจบลง เก๋อจื้อหย่งกับพวกถ้วยรางวัลกลับมาอย่างภาคภูมิ
แต่ฉินเฟิงกลับจมดับสูญไปกับเรือควีนลำนั้น
ทั้งกองพันตกอยู่ในความโศกเศร้าอย่างลึกซึ้งจนดึงตัวเองออกมาไม่ได้
ต่อมา ผู้บังคับบัญชาเรียกพวกเขาไม่กี่คนที่เป็นแกนหลักไปพบอย่างลับ ๆ และแจ้งข่าวว่าฉินเฟิงยังมีชีวิตอยู่
แต่เพื่อหลอกล่อศัตรู พวกเขาทำได้แค่ปล่อยให้เป็นไปตามธรรมชาติ จัดงานศพให้ฉินเฟิงแบบจำกัดวง