“ฉินเฟิง ไอ้สารเลวเอ๊ย นอนก็ส่วนนอน แกเอาผ้าขาวคลุมหัวทำบ้าอะไรเนี่ย!?”
“แถมยังห้อยแขนลงมาอีก ฉันนึกว่าแกไปสบายแล้วนะ!?”
ตีนเขา ข้างรถพยาบาลคันหนึ่ง
เก๋อจื้อหย่งตะเบ็งเสียงใส่ฉินเฟิงที่นอนอยู่บนเปลอย่างกับมังกรคำราม
ก่อนหน้านี้ เขาเห็นฉินเฟิงถูกหามลงมาจากภูเขา มีผ้าขาวคลุมไว้
ตัวเต็มไปด้วยเลือด แถมสีหน้ายังดูสงบนิ่ง
เก๋อจื้อหย่งนึกว่าเขาพลีชีพอย่างกล้าหาญไปแล้วจริง ๆ
จากนั้นก็ร้องไห้ตั้งแต่บนเขายันตีนเขา ตาบวมเชียวจนแทบมองไม่เห็น
พอบจะเข็นขึ้นรถพยาบาล ไอ้ฉินเฟิงนี่ดันหาวหวอด ๆ แล้วลุกขึ้นมาเอง
เกือบทำให้เก๋อจื้อหย่งช็อกตายคาที่ นึกว่าผีคืนชีพ
พอถามดูถึงรู้ว่าไอ้นี่มันหมดแรงแค่นั้นเอง
แถมระหว่างทางถูกหามมาสั่นกระแทกสบายตัวเกิน เลยเผลอหลับ
มองตาเก๋อจื้อหย่งที่บวมเป่งเพราะร้องไห้ ฉินเฟิงเกาจมูกอย่างกระอักกระอ่วน ไม่รู้จะปลอบยังไง
“ก็บนเขามันหนาวนิดหน่อยน่ะ ผมเลยขอผ้ามาคลุมซะหน่อย”
“ที่คลุมหน้าก็เพราะแดดมันแยงตา นอนไม่ค่อยสบาย”
“ไอ้บื้อ ไอ้บื้อใหญ่เลย!” เก๋อจื้อหย่งโมโหจนกระโดดตัวลอย เหมือนไฟลนก้น
“ใครเขาคนเป็น ๆ เอามาใช้ผ้าขาวคลุมหน้านอน แกนี่ไม่รู้จักกาลกิณีเอาซะเลย!”
“......”
ฉินเฟิงลังเลไปอึดใจ
บอกว่าจะไม่เอาผ้าคลุมอีกแล้ว
ครั้งหน้า?
แกยังคิดจะมีอีกกี่ครั้ง?
เก๋อจื้อหย่งพ่นน้ำลายอีกยกใหญ่ จนฉินเฟิงได้ยินจนขี้หูตัน
“เออสิ! หัวหน้าแกน่ะ จ้าวเผิงเฟยอยู่ไหน แกไม่ได้อยู่กับเขาเหรอ เขาเป็นยังไงบ้าง?”