นักเรียนนายร้อยขวัญใจกองทัพ

ตอนที่ 115 ทำไมจู่ๆ ถึงมาเป็นแม่สื่อเสียได้

6 นาที· 1.3K คำ

“ฉินเฟิง ไอ้สารเลวเอ๊ย นอนก็ส่วนนอน แกเอาผ้าขาวคลุมหัวทำบ้าอะไรเนี่ย!?”

“แถมยังห้อยแขนลงมาอีก ฉันนึกว่าแกไปสบายแล้วนะ!?”

ตีนเขา ข้างรถพยาบาลคันหนึ่ง

เก๋อจื้อหย่งตะเบ็งเสียงใส่ฉินเฟิงที่นอนอยู่บนเปลอย่างกับมังกรคำราม

ก่อนหน้านี้ เขาเห็นฉินเฟิงถูกหามลงมาจากภูเขา มีผ้าขาวคลุมไว้

ตัวเต็มไปด้วยเลือด แถมสีหน้ายังดูสงบนิ่ง

เก๋อจื้อหย่งนึกว่าเขาพลีชีพอย่างกล้าหาญไปแล้วจริง ๆ

จากนั้นก็ร้องไห้ตั้งแต่บนเขายันตีนเขา ตาบวมเชียวจนแทบมองไม่เห็น

พอบจะเข็นขึ้นรถพยาบาล ไอ้ฉินเฟิงนี่ดันหาวหวอด ๆ แล้วลุกขึ้นมาเอง

เกือบทำให้เก๋อจื้อหย่งช็อกตายคาที่ นึกว่าผีคืนชีพ

พอถามดูถึงรู้ว่าไอ้นี่มันหมดแรงแค่นั้นเอง

แถมระหว่างทางถูกหามมาสั่นกระแทกสบายตัวเกิน เลยเผลอหลับ

มองตาเก๋อจื้อหย่งที่บวมเป่งเพราะร้องไห้ ฉินเฟิงเกาจมูกอย่างกระอักกระอ่วน ไม่รู้จะปลอบยังไง

“ก็บนเขามันหนาวนิดหน่อยน่ะ ผมเลยขอผ้ามาคลุมซะหน่อย”

“ที่คลุมหน้าก็เพราะแดดมันแยงตา นอนไม่ค่อยสบาย”

“ไอ้บื้อ ไอ้บื้อใหญ่เลย!” เก๋อจื้อหย่งโมโหจนกระโดดตัวลอย เหมือนไฟลนก้น

“ใครเขาคนเป็น ๆ เอามาใช้ผ้าขาวคลุมหน้านอน แกนี่ไม่รู้จักกาลกิณีเอาซะเลย!”

“......”

ฉินเฟิงลังเลไปอึดใจ

บอกว่าจะไม่เอาผ้าคลุมอีกแล้ว

ครั้งหน้า?

แกยังคิดจะมีอีกกี่ครั้ง?

เก๋อจื้อหย่งพ่นน้ำลายอีกยกใหญ่ จนฉินเฟิงได้ยินจนขี้หูตัน

“เออสิ! หัวหน้าแกน่ะ จ้าวเผิงเฟยอยู่ไหน แกไม่ได้อยู่กับเขาเหรอ เขาเป็นยังไงบ้าง?”

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป